بیخیال‌ ، تهِ‌تهش‌دلتنگی‌‌مارو‌میکشه‌ .

جمعه اینجوریه که عزیزم یه بار بمیر، مردنتو که دیدیم شنبه میشه .

این‌آهنگ‌ ؛ مملو‌از‌خاطراتِ‌ خاطراتی‌که‌گوشه‌یِ‌قلبم‌سنجاق‌شده‌ُ‌ با‌‌یاد‌آوریش‌هوایِ‌دلم‌ابری‌میشه‌ .. یاد‌آورِ‌غمُ‌بغضِ‌اون‌شب‌ ، شبی‌که‌هیچکس‌ فکر‌نمیکرد‌صبح‌شه‌ ، اما‌شد‌ .. و‌من‌ُ‌آیه‌نیمی‌‌از‌خودمونُ جا‌گذاشتیم‌تو‌تک‌تک‌لحظاتش‌ ! *لطفا‌‌ساده‌از‌کنارش‌نگذرید‌‌ .

هیچوقت‌تو‌عوض‌کردنِ‌بحث‌آدمِ‌موفقی‌ نبودم‌ .

- تو‌میتونی. - من‌میتونم‌! می‌دانید‌شنیدنِ‌ " تو‌می‌تونی‌ " از‌زبانِ‌ یک‌نفر‌‌‌چه‌هیجانی‌دارد؟‌ می‌دانید‌شنیدنِ‌این‌حرف‌از‌زبانِ‌عزیزانمان‌‌ چه‌هیجانی‌دارد؟‌ یکی‌از‌ساده‌ترین‌جمله‌هایِ‌دنیاست‌که‌دو‌ کلمه‌هم‌بیشتر‌ندارد ، اما‌همین‌دو‌کلمه‌وقتی‌‌‌ کنار‌هم‌قرار‌می‌گیرند‌ ؛ به‌نیرومند‌ترین‌ کلمات‌ِ‌دنیا‌تبدیل‌میشود‌ ..‌ مخصوصا‌اگر‌همین‌دو‌کلمه‌را‌‌از‌زبانِ‌ مهم‌ترین‌شخصِ‌زندگی‌مان‌‌بشنویم‌ . تو‌می‌تونی‌ من‌می‌تونم‌! - پس‌ ، برو‌که‌رفتیم‌ .

دلم‌میخواد‌داد‌بزنم‌ ؛ خاانجون‌ خوشحالیِ‌من‌تویِ‌بقچه‌ت‌نیست؟‌ جا‌نذاشتمش‌رویِ‌طاقچه‌؟‌ مامانم‌کشو‌هاُ‌کمدامُ‌گشته‌ .. نیست‌! تو‌خونه‌یِ‌شما‌جا‌نمونده؟‌ و‌خانجونمم‌بگه‌ ؛ چرا‌اتفاقا‌رویِ‌طاقچه‌ کنارِ‌اون‌عروسکه‌ که‌خیلی‌دوسش‌داشتی‌جا‌گذاشتی‌ ..

من‌آدم‌ " نکنه‌مزاحمشم‌‌ ؛ اره‌پس‌اذیتش ‌میکنم‌باید‌ازش‌دور‌شم‌ "ی‌ هستم‌

من‌دخترم‌‌ ؛ دخترِ‌آلوده‌به ‌سرخیِ‌‌حنایِ‌سرانگشتانش‌ ..‌ شیفته‌یِ‌گیسوانِ‌بلندُ‌ ؛ شکوفه‌یِ‌گیلاس‌ دختری‌که‌دامنِ‌کلوشِ‌بلند‌‌می‌پوشدُ‌ ، ترشیِ‌گوجه‌سبز‌هایِ‌باغِ‌فرحزاد‌‌‌را‌محترم ‌میداند‌ُ‌ ؛ صبح‌به‌صبح‌‌‌با‌طلوعِ‌آفتاب‌ ؛ مه‌جبینِ‌رویش‌نمایان‌میشود‌ ..‌‌ من‌ ، دخترم‌‌ دختری‌که‌‌وقتی‌‌‌در‌را‌به‌رویش‌باز‌می‌کنید‌ منحنیِ‌لبخندش‌ ، به‌خنده‌وا‌می‌داردتان‌‌ و‌در‌‌لَختی‌از‌زمان‌ ، بابونه‌ای‌می‌شود‌ریز‌اندام‌‌ ، در‌میانِ‌ آغوشِ‌‌‌سرشار‌از‌محبتتان‌ .. در‌این‌میان‌ ؛ دستتان‌را‌میگیردُ‌هم‌قدم ‌می‌شوید‌ ،‌ با‌‌‌چین‌چین‌هایِ‌دامنِ‌کلوشَش‌‌ . در‌گوشه‌کاجستانی‌محنت‌می‌گزیندُ‌ سبو‌پر‌میکند‌ ؛ از‌عطرِ‌یاسِ‌گیسوانش .. من‌ ، دخترم‌ دختری‌که‌‌با‌تمامِ‌‌خستگی‌هایش‌ ؛ در‌ظرفِ‌‌‌‌ گل‌ِ‌سرخیِ‌خانُم‌جان‌ ؛ ریحان‌هایِ‌ دست‌چین‌را‌‌میگذاردُ مهمان‌میکند‌‌تورا‌ ؛ به‌صرفِ‌سنگکِ‌ خا‌ش‌خاشیُ‌پنیرِ‌سنتیِ‌فُلان‌دِه‌ُ ، عطرِ‌ریحان‌هایش‌ ... با‌انگشتانِ‌کشیدهُ‌بلوری‌ش‌‌ ؛ چای‌دم‌ میکندُ‌ ..‌ گیسوانش ، امان‌از‌گیسوانش‌که‌در‌این‌میان‌ به‌رویِ‌صورتِ‌‌مانندِ‌ماهش‌میریزدُ‌ همان‌گونه‌که‌میخندد‌ ، به‌تلخیِ‌روزگار‌ طره‌ای‌از‌آن‌هارا‌پشتِ‌گوش‌می‌اندازد .. دخترانِ‌فرنگ؟‌‌ دخترانِ‌‌گیس‌بریده‌یِ‌فرنگ‌چه‌دارند‌که‌دلِ‌ شمارا‌ربوده‌اند؟‌ پس‌غرق‌در‌عطرِ‌نرگسُ‌ ؛ خمِ‌‌‌‌گیسوانِ‌‌‌‌‌‌‌‌ دخترکان‌ِ‌ایرانی‌ ، که‌مانندِ‌‌‌پیچشِ‌ ساقه‌هایِ‌امین‌الدوله‌است‌نشده‌اید؟‌‌ دل‌به‌دلشان‌‌‌نداده‌اید؟ ا‌ز‌نقشِ‌چشم‌هایشان‌چیزی‌شنیده‌اید؟‌ همان‌چشم‌هایی‌که‌خودِ‌کمال‌الملک‌هم‌برایِ‌ به‌تصویر‌کشیدنِ‌‌زیباییش‌ ؛ عاجز‌است‌ . از‌مربایِ‌سیب‌ِ‌دست‌سازشان‌خورده‌ایدُ‌ مستِ‌‌گلابِ‌‌‌رویشان‌شده‌اید؟ گره‌یِ‌چارقدِ‌گل‌گلی‌شان‌را‌سفت‌کرده‌اید؟‌ نه ، شما‌‌دخترکانِ‌این‌مرزُ‌بوم‌ را‌خوب‌نشناخته‌اید‌ .. انگورِ‌چشمانشان‌را‌نچیده‌اید ، حتی‌‌زلفشان‌را‌به‌هنگامِ‌بازی‌ِ‌‌با ؛ ‌باد‌ندیده‌اید‌ خنده‌هایِ‌شان‌ ؛ گام‌‌هایِ‌بلندُ‌کم‌تعادلِ‌‌‌ حین‌ِ‌لی‌لی‌‌بازی‌کردن‌ها‌‌و‌عطرِ‌‌بهار‌نارنجُ‌‌‌‌ دارچینِ‌دستانشان‌را‌‌لمس‌نکرده‌اید‌ قهر‌هاُ‌عشوه‌های‌شان‌را‌‌از‌دور‌به‌تماشا‌ ننشسته‌اید! دل‌گره‌نزده‌اید‌به‌انتهایِ‌بافته‌یِ‌موهایشان زیرِ‌باران‌ُ‌میان‌ِ‌گیشه‌هاُ‌درختان‌‌با‌او‌ هم‌قدم‌نشده‌اید‌که‌بدانید‌‌‌زیبایی‌چیست .. میبینید ؛ ‌از‌میانِ‌حریرِ‌‌پرده‌ها‌‌ ، شمعدانی ‌هایِ‌کنارِ‌حوض‌را‌ ، کور‌سویِ‌نورِ‌امیدُ‌ ؛ گمشده‌در‌‌پیچِشِ‌زلفش‌را؟‌ اصلا‌دخترکانِ‌ایرانی‌ ، ‌ضمادی‌اند‌‌بر‌تنِ‌ زخم‌دارِ‌جغرافیا‌ ، حنایِ‌مصری‌اند‌بر‌انگشتِ‌ لاغرِ‌زمان‌‌ ، و‌شکیبِ‌آخرِ‌گل‌هایِ‌مشرقی‌‌ برایِ‌زمستان‌ .. قربانِ‌گل‌هایِ‌درشتُ‌ ؛ عطرِ‌‌‌‌مریمِ‌دامن‌ِتان‌ روزتان‌فرخنده‌باد‌‌ ، دخترکانِ‌ایرانی(:‌*

روز [مامان‌ ، لباس‌چی‌بپوشم‌] مبارک .

خواهرِ‌بابا‌رضایِ‌ما‌‌‌‌ میلادِ‌شما‌بهانه‌ای‌شد‌‌ ؛ تا‌به‌معنایِ‌واقعیِ‌ کرامتُ‌عطوفت‌پی‌ببریم‌ ..‌ ‌بیش‌از‌پیش‌فرخنده‌باد‌ ؛ روزی‌که‌شما‌ چشم‌به‌این‌جها‌ن‌گشودید("