اوس‌کریم‌ ؛ ما‌پایینی‌ها‌که‌چاره‌ای ‌برایِ‌دلتنگی‌پیدا‌نکردیم‌ شما‌اون‌بالا‌ .. دوایی‌ ، درمونی‌ ؛ چاره‌ای‌چیزی‌برایِ‌این‌دلتنگی‌ندارین‌؟‌ پدرمون‌در‌اومد‌قربونت‌برم ..

شاید‌اگر‌من‌دکمه‌یِ‌پیراهنت‌بودم‌ ..‌ یک‌جور‌هایی‌بیشتر‌ ، وصلِ‌تنت‌بودم

هر‌فصل‌‌ ، این‌تقویم‌را‌من‌در‌هوایِ‌تو هر‌لحظه‌در‌شوقِ‌تو‌ ، و‌‌پوشیدنت‌بودم‌

گاهی‌دلم‌میخواست‌ ؛ خویشاوندِ‌نزدیکت‌ یا‌آنکه‌ ؛ دستی‌در‌هوای‌ِ‌گردنت‌بودم‌ .

دلشوره‌هایت‌را‌بده‌من‌ ؛ من‌تمامِ‌عمر‌ دریا‌ُ‌ ؛ تو‌موجُ‌ ، همیشه‌مأمنت‌بودم

من‌ماهِ‌روشن‌بودمُ‌ ، در‌چشمِ‌تو‌خاموش‌ در‌‌سادگی‌‌هایم‌‌چراغِ‌روشنت‌بودم !

تو‌رفته‌بودی‌ُ‌ ؛ کنارِ‌هر‌چه‌دوری‌بود نزدیکِ‌باران‌ ، در‌محالِ‌دیدنت‌بودم

با‌دل‌چه‌کردی‌که‌برید‌از‌عالمُ‌آدم؟ از‌دوست‌می‌پرسم‌ ؛ مگر‌من‌دشمنت‌بودم؟

من‌با‌‌همه‌مغرورُ‌با‌تو‌مشتی‌ازخاکم‌ آغوش‌بگشایم‌‌ ؛ ببینی‌مدفنت‌بودم؟

باید‌بریدُ‌رفت‌ ؛ وقتی‌ریشه‌در‌زهر‌است‌ یک‌روز‌میفهمی‌ولی‌من‌میهنت‌بودم‌ ..

آخر‌مرا‌در‌من‌رهاکردیُ‌ ؛ خود‌رفتی‌ جان‌کندمُ‌ ، ماتِ‌تو‌ و دل‌کندنت‌بودم‌(:

میدوختی‌بر‌جان‌دلِ‌صد‌تکه‌ی‌من‌را‌ ‌شاید‌اگر‌من‌ ؛ دکمه‌یِ‌پیراهنت‌بودم‌ .