- طِهران۱۳۶۰ -
-
عکسهایِ سیاه و سفیدِ تویِ آلبوم قهوهایِ سوخته ؛
همان عکس هایی که یک روز کلِ خانواده جمع میشدیم که همین چند تا عکس را بگیریم .
عکس هایی که دو صندلیِ کنار هم مخصوصِ مادر جان و آقا جان بود و ما بچه ها باید خودمون را لایه یک دیگر جا میکردیم ؛
همه تلاش میکردند به مادر جان و آقا جان نزدیک تر باشند .
-
- طِهران۱۳۶۰ -
طعم ِدلنشین ِساندویچ های نون بولکی و کوکو سبزی که عطر زندگی میدادند از خاطرمان جدا نشده و با یادآوری آنها به گذشته سفر میکنیم .
سفری کوتاه و شیرین که زیباییِ زندگیهای گذشته را تداعی میکند .
-
- طِهران۱۳۶۰ -
بویِ نارنگیِ پاییزی که زنگ آخر تهکلاس
و
مزه چاقاله بادوم درختِ کوچه باغ ؛
همان طعم " ای کاش نمیگذشت "
-