هیچ‌وقت صحبت درمورد زنان افغانستان رو متوقف نکن.

امروز در باغچه‌ سیب خواهم کاشت، نور خواهم برداشت، آواز خواهم سر داد. باغچه‌ی سیب شکسته است ارغوان، باغچهٔ سیب ترک خورده است؛ سیب‌ها بر تن خاک، گلبرگ‌گلبرگ اشک می‌ریزند. هم‌آواز می‌خواهم، درختِ سیب هم‌آواز می‌خواهد. آواز بخوان، از عاشقان خبر بیاور و سیب‌ها را بوسه کن ارغوان.

` خوب مثل مرده‌ها

میاد روزی که ملایم بشه زندگی، صبح میشه این شب، بهار میشه این زمستون. لب‌پر نشو، کم‌رنگ نشو، پرپر نشو. تاب بیار. نارنگی‌ها شیرین میشن و شاتوت‌ها لب‌هات رو می‌بوسن. هوا سرد میشه و آدم‌ها به‌هم می‌چسبن و گونه‌ها سرخ میشه. تاب بیار.

من برات از خیانت دستکش‌ها میگم، تو برام از سوزِ سرما و رویای محال میگی. من برات از نارنگی و اصالتِ تقسیمش میگم، تو برام از چسبناکی‌ش میگی. من برات ورق‌ورق کلمه خرج می‌کنم، تو از تخیلاتِ احساسات میگی. من برات از بوسه‌ی قطره‌های بارون روی موهات میگم، تو برام از خیسیِ لباس‌هات و وظیفهٔ چترها میگی. من برات فال می‌گیرم از قهوه‌ی چشم‌هام، تو میگی قهوه فقط مالِ شب‌های پر کاره. من برات ستاره‌ها رو می‌کشم، تو میگی این یه ضرب‌درِ پنج باله. برای فهمیدنِ من زیادی بزرگی.

A sin written by a man becomes a sin left unwritten by a woman.

گفتم سلام، کلمات رو بشمر. یه دونه دوتا سه تا. گفتی میشه چهارتا. گفتم پاهای آهوها؟ گفتی نه، س ل ا م. چهارتا. خندیدم، عکس آهوها رو آوردم، ببین، آهوها چهارتا پا دارن. گفتی می‌دونستی آهو با الف‌و نون جمع نمیشه؟ گفتم چرا نشه؟ میشه آهوان. خندیدی، سر تکون دادی و گفتی الان یکی از پاهای آهوان شکست. گفتم عیب نداره، به‌جاش ده‌تا آهوی دیگه هست. رفتی‌و من موندم و یه آهو. نه، نبود. خوندم آهوی من فرار کرده ز دستم، دوریش برایم مشکله کاش‌کی اونو می‌بستم. بعد تلخ خندیدم، مثل خنده‌های تو، گفتم آهوان. آه‌و آن. تو کِی شدی آن ؟

خندیدم و گفتم ببخشید، کهنه نپوش. سر تکون دادی و تکیه به شمشیرت زدی، چی؟ من کهنه‌پوشم. «کهنه‌پوش؟ چی میگی آناهید. ای‌کاش همیشه نو باشی.» «نه، من کهنه‌پوشم. کلمات کهنه می‌پوشم، کتابای قدیمی، خاطرات نم‌ناک، قصّه‌های کهنه.» زل زدم تو چشمات، گفتم وایسا. ک ه ن ه چهار کلمه‌ست. چهار ماه شرابت بمونه کهنه میشه، آره، مستت می‌کنه. موهات رو کنار زدی، گفتی کهنگی مگه فقط برای شرابه؟ خاطرات کهنه میشن. دکمه‌ها، لباس‌ها، کتاب‌ها و کلمات کهنه میشن. کهنه میشن و مستت می‌کنن. مستت می‌کنن و سرت سنگین میشه. گفتم میشه من هم برات کهنه بشم؟ گفتی تو هم کهنه‌پوش میشی ؟ گفتم آره، شریکی کهنه‌پوش میشیم. اتفاقاً کامواهای مادربزرگ همیشه کهنه‌ان. باهاش ژاکت دو نفره می‌بافیم و کهنه‌پوش می‌شیم.