قدت کوتاه و این یعنی که هربار، به لب‌هایت کنم تعظیم، ناچار.

یک، دو، هشت، دوازده، پنجاه... قرار نبود نبودنت به‌قدری زیاد شود که دنبال دست‌هایی بگردم برای شمردندش. حالا تقریباً به ۲۶ دست نیاز دارم. انگشتان دستان مادر را که می‌شمردم، بغض کرده زل زد به چشمانم. گفت چند روز شده؟ گفتم ۱۳۱ روز. نه آن‌قدر زیاد که فراموشت کنم، نه آن‌قدر کم که اندکی نبودنت عادی شده باشد. و من هرروز رفتنت را مانده‌ام.

پرنده را بپرس از آزادی، پرنده را بپرس از آزادی و او با دو چشم گرد و سیاه خود، خیره خواهد شد به فاصله‌ی میان میله‌های قفس. در قفس را باز و آسمان را ارزانی‌اش کن، دو قدم می‌آید و ده قدم عقب می‌خزد. در آن‌جا نان رایگان هست؟ نه. در آن‌جا کرکس‌ها به جانم دندان تیز کرده‌اند؟ آری. در آن‌جا... دیوانه! در آن‌جا آسمان را داری، ابرها را، سرسبزی درخ... پرنده کلام می‌بُرد و خود، قُفل قفس را می‌اندازد.

سلام رزی. ممنون میشم اگه لینک چنلم رو بذاری حقیقتا دیلی نیستش حالت مشاوره طور برای کنکوره و نذرم بوده گفتم اگه کسی نیاز داشت بتونم کمک کنم https://eitaa.com/growwings ` 🤍

نورهاتون رفتند این‌جا. 🤍