من سفیدبرفی بودم که با سیب‌های سرخ پیرزن رهگذر، قرار بود مسموم بشم. ستاره‌ها رو بچین، غم‌هات رو بیشتر. «این سیبا خیلی تیره نیستن؟ مسموم نشیم.» «اگه مسموم بشی شاهزاده‌ت کیه تو آخه؟» «مامان.» «از کلاه من به‌عنوان سبد استفاده می‌کنن، بعد شازده‌شونم مامانشونه.» چرا نمی‌خندی؟ زشت میشم. نه، لبخند بهت میاد. نمیشه بیشتر بخندی؟ سیبا رو بریزید تو کلاهِ من. من هم تو کلاهت قایم بشم بینِ سیب‌ها؟ این‌طوری بوی گناه می‌گیری. دوربین رو بیار بالا. چرا دوربین؟ چشمات که هستن. این دفترت رو از من بیشتر دوست داری نه؟ شاید. کلماتم امّا اون‌جا، عاشق توئن. «تفنگو نگیر سمتِ من.» «تیر پلاستیکیه.» «همین‌که تو بگیریش سمت من، واقعیش می‌کنه.» اینا اناره یا سیبه؟ این اناره، این هم اشک اناره وقتی قابیل خون هابیل رو ریخت. پس ناخنات خونی‌ان؟ شاید دستام، چون کلماتم رو کشتم. خودت رو یا کلماتت رو؟

گلشید، اصلاً اصلاً اصلاً نمی‌دونم چرا مخاطبِ این عجول‌خوانی و تشویش، تو بودی. من رو ببخش.

احساس می‌کنم این زندگی واقعاً در شأن ادبیات نیست. یعنی ببینید، من الان باید توی قرون وسطی می‌بودم؛ با یه اسم مستعار مردونه پای کتابم، درحالی‌که از پنجره‌ی چاپ‌خونه بیرون رو نگاه می‌کنم و منتظرم کلیسا بالاخره تصمیم بگیره منو تکفیر کنه یا کتابم رو. یا شاید یه زن هخامنشی بودم، نابغه‌ی نجوم، که نصف عمرش رو صرف اثبات این می‌کنه که بله، زمین و آسمون بدون اجازه‌ی شما هم قابل مطالعه‌ان. یا حتی یه دخترک اروپایی با یه اسب تیزپا و تیر و کمونی که نرخ خطاش تقریباً صفره. ولی نه. من باید توی این نسخه از جهان، با اکسپلور و اسکرول و صفحه‌کلید و مانیتور سر کنم. به‌جای رصد ستاره‌ها، نور آبی صفحه رو رصد کنم. به‌جای کشف قاره‌های ناشناخته، هر روز قاره‌ی تازه‌ای از پوشه‌های لپ‌تاپم پیدا کنم. به‌جای نوشتن رساله‌ای که قرن‌ها بعد کشفش کنن، دنبال فایلی بگردم که خودم دیروز ذخیره کردم و الان هیچ ایده‌ای ندارم کجا گذاشتمش. واقعاً فکر می‌کنم موقع تخصیص روح به بدن یه خطای زمانی رخ داده. من باید توی یه قرن دیگه لود می‌شدم. این یکی با مشخصات سخت‌افزاری من سازگار نیست. احتمالاً توی یه جهان موازی، الان دارم با یه منجم درباره‌ی حرکت سیارات بحث می‌کنم، یا با یه ناشر بدجنس چونه می‌زنم که چرا اسمم رو از روی جلد حذف کرده؛ اینجا امّا دارم با الگوریتم یه پلتفرم بی‌ذوق و زشت مذاکره می‌کنم که لطفاً حداقل یک‌بار سلیقه‌ی ادبی منو به رسمیت بشناس.

لطفاً یکی منو به یه خط زمانی موازی منتقل کنه؛ ترجیحاً جایی که هنوز چاپ‌خونه‌ها بوی سرب و جوهر می‌دن و آدم‌ها به‌جای اسکرول کردن، سرشون رو بالا می‌گیرن و ستاره‌ها رو می‌شمرن. واقعاً حیفه این‌همه پتانسیل تاریخی صرفِ شارژ کردن گوشی بشه. 😭.

ببخشید، ولی این قرن از نظر زیبایی‌شناسی یک انحراف تاریخی محسوب می‌شه. اصلاً شأن ادبیات با این مختصات تاریخی جور درنمیاد. زمان به من یک عصرِ پر حادثه، چند صورت فلکیِ کشف‌نشده و دست‌کم یک تراژدیِ یونانی بدهکاره.