همه باید حداقل یک‌بار این نوشته‌ی پریسا زابلی پور رو بخونن؛ ما آدم‌ها خوب بلدیم بعد از شنیدن داستان زندگی دیگران در دلمان بگوییم: اگر من بودم هرگز این کار را نمی‌کردم اما بی برو برگرد روزی خواهد رسید که آن «هرگز با اطمینان» ما را وسط همان داستان پرت می‌کند و مشغول همان عمل نکوهش شده... کاش می‌دانستیم قصه‌های زندگی تکراری‌اند، فقط جای شخصیت‌ها عوض می‌شوند...

حالم خوب نیست و می‌ترسم با کسی حرف بزنم. که این‌روزها حرف زدن، بیشتر غمگینم می‌کند. چیزهایی‌ هست که نمی‌خواهی حتی در ذهن خودت مرورشان کنی و بازگو کردنشان، به هم‌زدن خاکستر می‌ماند و آتش خفته‌ی درونت را شعله‌ور می‌کند. دردهایی هست که نپذیرفته‌ای، که نمی‌پذیری، که نمی‌خواهی بپذیری! در زندگی همه‌ی ما زمان‌هایی می‌رسد که قوی‌ترین آدم زمین هم اگر باشیم، حریف ارتش مسلح اندوه نیستیم. دارم یک‌تنه می‌جنگم و هر شب با سربازانی خسته و زخمی از نبردی نابرابر، به رختخوابم باز می‌گردم...

تو زندگی یه مرحله‌ای هست که فقط میشینی و نگا میکنی. نه می خندی ، نه گریه میکنی، نه عصبانی میشی،، نه غصه می‌خوری، نه ذوق میکنی، خنثیِ خنثی؛ به گذشته‌ت فکر میکنی، به تموم چیزایی که برات مهم بودن و حالا بهشون حسی نداری، به آیندت فکر میکنی، که چقدر مبهمه، چقدر ترسناکه، چقدر همه چی پوچ و بی معنیه.

خودت رو همین جوری که هستی دوست داشته باش قسمتهای تاریک درونت، قسمتهای قشنگتری هستن. اونا رو بغل کن، ببینشون و ازشون فرار نکن. این‌تویی، با تمام چیزی که برات رقم‌خورده...

یه جمله‌ی خیلی قشنگ تو یه کتاب خوندم که نوشته بود: «همه چیز برای کسی که می‌داند چگونه صبر کند، به موقع اتفاق می‌افتد.» خلاصه که ریلکس باش، ببین، بشنو، بگذر، جدی نگیر و یادت بمونه که گاهی صبر خود تلاشه...

شبتون بخیر🙂🌌

سلام

میگفت: "عشق درمورد این نیست که شرایط قراره آسون باشه! اما قطعا به این معنیه که یه نفر ارزششو داره که براش تلاش کنی، بجنگی، صبوری کنی و گاهی از خودت براش بگذری! عشق به این منظوره.."

یه جمله از بزرگ علوی هست که توو روزایی که هیچی خوب نیست، خیلی بهم اُمید میده. میگه: بیا نااُمید نشیم ؛ شاید دردی که امروز تحمل می‌کنی راهِ نجاتِ تو در آینده باشه ..

- يه ديالوگ بود تو فيلمِ سفيد ميگفت : ميدوني معصومه خانم، آدم وقتی یه نفرو دوست داشته باشه دیگه زندگیش خوب میشه ، دیگه خوشحاله که صبح ها بلند میشه می بینه صبح شده ، غروب های جمعه هم دیگه دلش نمیخواد با یکی حرف بزنه ، به خاطر همینه که شاعر میگه: بدون عشق نمیشه زندگی کرد🤍

عادت کنید به بی‌ادا بودن، به واقعی بودن؛ به لباس تکراری پوشیدن، به بی‌آرایش بیرون رفتن، به قهقه بلند، بدون این‌که فکر کنيد الان صداتون کجا میپیچه، به گفتنِ جمله‌ی "دلم برات تنگ شده" بدون این‌که فکر کنید طرف پررو می‌شه، به گفتنِ درد و غم ‌و غصه و حالِ بد و نگرانیتون، بدون این‌که فکر کنید طرفِ مقابل چه فکری می‌کنه، به خودتون بودن، به بی‌ادا بودن، به راحت بودن و سخت نگرفتن عادت کنید، باور کنید دلرباترین ویژگی هر آدمیزادی همینه.