هیچوقت نمیتونم حرف های پوچ گرایانهٔ توسعهٔ فردی رو قبول کنم ... زندگی میکنیم از مسیر لذت ببریم ولی اینا میگن فقط به مقصد فکر کن

و افراد مخصوص شما افراد پولدار، یا خوشگل یا جذاب و اترکتیو یا حتی نابغه نباید باشن گاهی یک دیوانه و مجنونی چون شما که حاضره بهش بگید بیا بغل عمو و آنقدر بهتون اعتماد داشته باشه تا ته قله قاف باهاتون بیاد

اون چیزی که تو ویدیو میگه بیشتر شبیه همکلاسی و یا همکار و چه میدونم افرادیه که براشون برای کاری معاشرت داریم‌.

وقتی یه نفر از یه چیزی بی بهرست و یا از اون کم داره و به حد مد نظرش نرسیده، ذهنش این رو جستجو میکنه که "چیکار کردم و چیکار نکردم که اینطور شده؟ پس تفاوت من با اونی که تونسته چیه؟" یعنی یه جای خالی توی ذهن همه وجود داره تقریبا‌. و بعد این ویدیو های انگیزشی میان از عمومی ترین ویژگی و دارایی های آدمها استفاده میکنن تا جامعه بزرگیو مورد هدف برای ویو گرفتن با توهم دانش در مورد اون جای خالیشون قرار بدن. _"تو موفق نمیشی چون خودتو از همه جدا نمیکنی."جمعیت خیلی زیادی خودشونو از جهان جدا نکردن پس خیلیا مخاطب این جملش میشن. یه جورایی اینها هم فقط دوپامین فیکن...

نورها خاموش می‌شوند.

من ریشه ی این خاکم، من دانه ی امیدم:)

وقتی این امید های دفن شده رو میبینم خجالت میکشم از اینکه مرگو نگه دارم... اما حتی نمیدونم چی میتونه جاشو سبز کنه. سخته... و خیلی دردناکه که هر تلاشی هم بیهوده و بعد مسخره میشه. اما خب من از مسخره شدن یا فحش خوردن ناراحت نمیشم. فقط از اینکه اونی که روبروش وایسادی داشت برای تو هم میجنگید و تو حتی سعی نکردی بفهمیش آزار میبینم. از اینکه تلاش میکنی چیزهایی یاد بگیری که بتونی بیشتر محکومش کنی آزار میبینم. کاش سعی میکردین درک کنید بدون اینکه اما و ولی بیارید... کاش تو یه زمین بودیم تا کف خیابون بهمون دو چیز متفاوت نبخشه.

ولی برای اینکه از پا نیفتی، لازمه بدونی یکی هست که براش رنجت مهمه.

:)