یه بخش از یه کشور که برای آینده ضروریه دستشونه بچه ها.

شوخی که نیست

یک کیلو امید میخوام همین الان

جدیم

بعنوان کسی که دانشجومعلمه میگم که...تا قبل این فکر میکردم اموزش پرورش فقط برای دانش اموزا بده و حرص شون میده ولی الان میبینم نه کلا یه سازمانیه که نه بودجه داره نه برنامه هر روز هم یه تصمیم میگیره که حتی به نفع کارمنداش نیست ضمن اینکه تنها نفعی که برای کامنداش داره شان اجتماعیه ، یطوریه که فقط امیدوارم خدا بهم توانا و اراده بده بتونم یکاری کنم حتی شده یه قدم مثبت... میدونین؟امیدوارم من معلم و مسئولی نشم که خودم تو مدرسه ازش بدم میومد ، خدا کنه همونی بشم که همیشه خودم از معلمام میخواستم و کمک کنم در ادامه پیام قبلی...اره واقعا نمیشه یجا نشست تا یکی دلش به حالمون بسوزه ، باید پاشد و تلاش کرد و یکاری کرد، بهرحال اینده سازا و ادامه دهنده این راه ما دهه هشتادیا و هفتادیا و نودیاییم، اینکه نگاه مون فقط به مسئول بی مسئولیت باشه هیچی رو درست نمیکنه،تا اینجا هم بخاطر همین درس خوندم، با تمام سنگای کوچیک و بزرگ مسیر • جدا نمیدونم چی بگم... در رابطه با آخرش منم همینطور فکر میکنم...

خیلی گناه داره... خیلی داریم اذیت میشیم.