همین که این اقا گفت....

ممنون از برادر حالا مثلا انگار از داخل کشور دارن میزنن. ایرانی وقتی از داخل میناله داره از واکنش مسئول نارضایتی نشون میده، ولی این گناه کنشگرو به گردن مسئول نمیندازه. اونی که داره هر غلطی دلش میخواد میکنه ترامپه 🗿👌 دوستان هر چیزیو که افکار عمومی و عواطف انسانیو درگیر و متوجه خودش کنه رو نمیتونید مصادره کنید. تو زمین خودتون بازی کنید. متوجهید؟ خیلی احمقانست و راستش نه کسی باورتون نمیکنه حتی خودتون. چرا همش دنبال مصادره کردن اندوه مردمید؟ حداقل این یه اتفاق که یکی از محرک های اصلی اتفاق افتادنش(جنگ) شما و اولیا حضرتتون بودید، حداقل اینیکی که برای تکه های بدن سوخته و پاره پاره یه سری کودک دبستانی نسبت به زن*ازادگی میدادید... آیا اونا هم فرزند جنوب نبودن؟ ملتو احمق و بی حافظه فرض کردید؟ این دیگه از حماقت خودتونه. آمریکا وقتی همه ی بند های توافق رو حین توافق نقض کرده، بند هایی که در موردش چندین و چند سیاستمدار راس دو کشور حرف زدن، بچه بازی و بی اساس که نیستن و این پیرمند صاحب منصب همسن نوح وقتی مثل لاتای عذر میخوام واقعا لاش*ی و آویزون دمدمی مزاج بی اخلاق رفتار میکنه و بمباران زیر ساخت و اسکله و قایق و کشتی و... رو وسیله ی تهدید قرار میده و هیچ بند و تعهد و میانجگری و مذاکره ای نمیتونه جلوشو بگیر که اخلاقی نه اما عاقلانه و درخور شرایط رفتار کنه دیگه هیچ گروه سیاسی ای نمیتونه اونقدر بستر ساز تجاوز به عنف حقوق کشورش باشه. و البته هیچکس نمیتونه انقدر احمق باشه که به ضایع شدن حقوقی که سرشون توافق کرده بی اعتنایی کنه. اینها همه سیاسین و نه از روی کینه و الا صد بار پای اون میز نمینشستن. نه دیگه نمیشه نه معذرت خواهی کنی و نه موضعتو از التماس ها و خوشحالیت برای اینکه عمو ترامپ اومده کمکمون که زودتر بمیریم و امکانات بومی ای که با خون دل و میلیون ها بار آزمایش و خطا ساختنو از دست بدیم و اوضاع بدتر و بدتر شه عوض نکنی و همزمان بگی جنوب عزیزم❤️. نه وقتی که روانت با تیکه پاره شدن بچه های جنوب ارضا شده و براش رقص شادی انجام دادی. رضایتمندی تو با چند تا استوری تقلبی رو موج برای تصرف و مصادره ی افکار عمومی از بین نمیره.

یه چیزیم نامربوط به پیام قبلی بگم لبنان در این جنگ جزو متحدین ایران به شمار میرفت. که به حمایت از متحدش آتش بسی که با بدبختی به دست آورده بود رو نقض کرد. عاشق ایران نبود متحد بود، این حرف ها و شعار های عاشقانه هم مال یه سری خوانندست. هیچکس به خاطر عشق و علاقه یه کشورو به خطر نمیندازه. همه چیز به خاطر منافع دو طرفست... همونطور که اسراییل و آمریکا و بحرین و امارات و کشورهای عربی منطقه متحد همدیگه بودن. میبینید متحد نه عاشق پیشه و فدایی، متحد. سادست... وقتی که در دو جناح آتش بس میشه، آتش بس برای همه ی متحدین دو جناحه. این جنگ به اسم آمریکا و ایرانه اما متحدین مثل کشور های حاشیه خلیج فارس و اسراییل و لبنان و حتی عراق که به حمایت از این جناح یک کارهایی انجام داد، همه و همه جزو اون بند ها هستن و این از عشق و محبت و جاندادگی نمیاد این عاشقانه نیست فداکاری نیست که تنها برای تنها متحد سیاسیت در این جنگ آتش بس بخوای. همونطور که آمریکا در شروطش راجب اسراییل حرف هایی داره و با اون هماهنگه. ایران به خاطر روابط سیاسی ضعیفش سرزنش میشه و به من بگید آیا این هم یک اشتباه بزرگ توی روابط سیاسی نیست؟ هست برادر من. اینکه متحدی که واقعا در جناح تو میجنگه رو رها کنی خیانت سیاسیه. قدرت تو زیر سوال میره و دیگر کشور ها دیگه میل نمیکنن متحد تو باشن... این خودش باعث افول قدرته. ما هم میتونیم بگیم آتش بس فقط با آمریکاست، پایگاهتو نمیزنیم و به جنگ با اسراییل ادامه میدیم و بزن بریم توافق کنیم و آمریکا بگه چشم هرچی تو بگی من پایگاه هامو از اسراییل بیشتر دوست دارم؟ اینکه بگیم سیاستمداران ما رفتن و جنوب ایرانو با جنوب لبنان معاوضه کردن و ایران رو فدای لبنان کردن یکم... برخورد احساساتیه میدونید؟ این دو تنها در نقض شروط مذاکره به هم مرتبطن، علت و معلول نیستن. بغض برای وطن و ملت و زندگی و اتفاقات ناگوار طبیعیه و نشان از انسانیت توعه که خشمگینی. نشونه ی اینه که قلبت هنوز به رنج دیگران بی تفاوت نیست و این خیلی خیلی ارزشمنده. اما بیا کاری که در راستای این اندوه انجام میدی رو یکم بررسی کن دوست من... همه چیز با عواطف و قصه سرایی ها و مفاهیم ما پیش نمیره. این حرف ها شاعرانن منتها توی جنگ کشور ها شاعرانه رفتار نمیکنن بر اساس سود و زیان و حفظ حقوق یا حتی کندن حقوق دیگران برخورد میکنن... متاسفانه.

جدای روابط عاصم و جاسم و باقر و عباس و دونالد، بی اعتنایی هم به کشتار ادمها هم خیلی قابل توجیه و درست نیست. نمیشه فقط برای یک گوشه ی دنیا قلبت به درد بیاد. مرزها شیوه ی زندگی و حکومت رو از هر هم سوا میکنن، نه انسان رو از انسان و انسان با ارزش رو از انسان بی ارزش. خیلی از فاجعه ی آخر نگذشته. ۱۳۰۰ نفر غیر نظامی رو در چند ساعت زخمی کردن و کشتن. باقی روزها که... من جزو اونایی بودم که روز قدس و چمیدونم چیزهای مربوط به این کشور ها میگفتم د آخه به من چه... شناخت خاصی هم ازشون نداشتم. علاقه ای هم. اما وقتی پای آدمکشی و تخریب زندگی وسط میاد دیگه نتونستم رضایت بدم و خودمو بکشم کنار‌. دیگه نمیتونستم بگم به من چه... راستش حس میکردم تمام اون به من چه ها داشتن مغزمو میخوردن، عذاب وجدان از حرفی که زدم و بی اعتناییم در گذشته آزارم میداد... یه جای کارم اشتباه بود‌. احساس شرم داشتم... این اتفاقات درست نبودن. ما هممون انسانیم و این قضیه ی همدردی و ناراحتی چیز طبیعی ای و مثبتیه. ضروریه تا اجازه ندیم که ادمهای قدرتمند زندگی انسان ها رو به بازی بگیرن. اینکه مثلا از جنایت در سودان صبحت کنی، اینکه برای کشور خودت نگرانی رو نفی نمیکنه. مگر اینکه کلا حرفی از کشورت در میون حرف هات نباشه، کلا. ما با سیاستمداران کشور ها و سیاست هاشون مشکل داریم ولی در نهایت انسان های عادی و حتی سربازای کم سنِ امیدوار به هزار آرزو ان که قتل عام میشن. حتی قضایای روسیه و اوکراین هم واقعا ناراحتم میکنه. مردمان اونها فقط انسانن، موجوداتی دارای روح و زندگی... خیلی ظالمانست که به دید جناحی به کشته شدن و تخریب و غارت و بیخانمانی و سربازی های اجباری برای یه جنگ بی رحمانه نگاه کرد. فرقی نمیکنه در کجا... وقتی درباره ی جان و حقوق آدمها ظلم میشه بی انصافی نکنیم. ما تو جناح آدم کش ها نیستیم، ما از اونا نیستیم، مجبور نیستیم که باشیم. داستان های سیاسی نمیتونن انسانیت مارو در خودشون جا بدن حتی اگه نقاب بشر دوستانه دارن.(حتی همین کشور خودمون.) در زیر سایه ی اونها حرکت نکنیم.

اقا صلوات

چقدر کاما جا گذاشتم...

_