#پارازیـت ! چندوقتـی هست که می‌خواستم اینـو در یك‌پیـام جامع بگم و فکـر می‌کنم الآن بهتـرین فرصته. وقتی یك‌نفـر آیدی نداره، شماره‌اش رو به شمـا نداده یا به هر دلیلی، راه‌ارتبـاطی‌ای پیش‌روتـون قرار نداده، به هر قیمتی پیداکـردن پی‌وی، اکانت و راه‌ارتبـاطی و پیـام دادن بهش، واقعاً کار جالبـی نیست. قشنـگ می‌گفتن، پیـام‌دادن در پیوی دیگـران آدابی داره که مع‌الأسف خیلی‌ها رعایت نمی‌کنن! ۱. سنجـش ضرورت پیـام؛ اینکه تا کارمـون ضروری‌نیست، نه وقـت خودمون رو بگیریم نه طرف مقابـل‌رو و پیام ندیـم! از خودمون بپرسیم پیـام‌دادن آیـا واجب‌و‌ضروریه؟ چه لزومی داره پیام بدیم؟! حالا اگـر قراره پیـام بدیم؛ ۲. شفـاف‌سازی چگونگی پیـداکردن اکانت؛ بعـد از عرض‌سلام، بایـد بگیم که پیوی اون‌‌شخص رو به چه طریقی پیدا کردیـم؟ چه کسی معـرفی‌کرده یا کجـا دیدیم؟! ۳. توضیـح مختصـر و کامل از علت پیام‌دادن؛ علـت پیام‌دادن مون و کاری‌که داریم رو کامـل در یك‌پیـام همون ابتدا شرح بدیم، طرف مقابل‌مـا حق داره مستقیم بهش گفته بشـه تا متوجه بشـه چرا پیام دریافت کرده؟! ٤. سنجیدن شرایط پیش از ارسـال هر مدیایی؛ قبـل از ویس‌دادن/فرستـادن هرمدیایی، اجـازه بگیریم ببینیم شرایط دیدن و پاسخگویـی رو دارن؟ قشنگ نیست چـت بدون مقدمه با ویـس و به‌شکل غیرمتنـی شروع بشه! پس پرهیز از ارسال ناگهانـی لوکیشن، عکس، فایل‌های شخصـی، یا لینك‌های متعدد واجبـه. ارسال هرچیزی که بار اضافـی روی دوشِ طرف مقابل می‌ذاره، بدون درخواست یا اجـازه، خلاف احترامه. ٥. نداشتـن توقعات نابجا ضمن احترام به مرزهای زمانی؛ از قبل اینـو بدونیم که بقیـه استخدام نشدن که پاسخگـوی ما باشن، پس باب‍ـت جواب‌ندادن، سین نـزدن و با تأخیـر جواب‌دادن طرف مقابل‌مون طلبکار نباشیـم. اگر کسی آنلاین بود یا پیام رو سین‌کـرد، به معنای در دستـرس‌بودن نیست. حق داره الآن حال پاسخ‌گویی نداشتـه باشه. پس پشت‌سرهم پیام نفرستیـم یا “??” و “چرا جواب نمی‌دی؟” نذاریم. این موارد رو رعایـت کنیم، بدون اینکه طرف‌مقابـل مجبور باشه توضیح بده. این بخش معمولاً گفته نمی‌شـه ولی مهم‌تریـن‌ قاعده‌ی یك‌ ارتباط سالمـه. ٦. حفـظ و رعایت چهارچوب و حدو‌مرز؛ چه با اون‌‌شخص از قبل آشنـا هستیم و چه نـه، رعایـت کمـال ادب و احتـرام فراموش‌مون نشه، درصورت عدم آشنایی قبلی، گرم و صمیمی برخـورد نکنیـم، چون شایـد طرف مقابل نپسنده و راحت نباشه و با استفاده از کلمات مناسب و افعـال دوم‌شخص جمع صحبت کنیـم. ۷. رعایت حجم پیام؛ در شروع ارتبـاط، پیام‌ها باید کوتاه، مرتب و قابـل‌فهم باشن. فرستادن پیام‌های بلندِ بی‌ساختار یا پشت‌سرهم، هم وقت طرف مقابل رو می‌گیره هم باعث دل‌زدگی می‌شـه. ۸. پرهیز از کنجکاوی یا پرسش‌های غیرضروری/نابجـا؛ تا زمانی که فـرد خودش مایل نباشه اطلاعات شخصی بـده، سؤال درباره‌ی سن، شهر، رشته، وضعیت‌تأهل، خانواده، یا مسائل مالی، اعتقادی و هر موضـوعِ شخصی‌ای، کاملاً نـابجاست. ۹. نداشتن توقعِ ادامه‌ی مکالمه ضمـن احترام به تصمیم فرد برای پایـان‌دادن مکالمه؛ اگر پیام دادیم و کارمون‌هم انجام شـد، الزاماً معنیش این نیست که باید مکالمـه ادامه پیدا کنـه، اصـرار برای ادامه‌دادن یا صمیمی‌شدن، نوعی مزاحمت محسوب می‌شـه. همچنیـن اگر فرد گفت «فعلاً وقت نـدارم»، «ترجیح می‌دم ادامه ندیـم»، یا حتی فقط پاسخ‌هاش کوتاه شد، باید محترمانـه عقب نشست. تعامل یك‌طرفه فقط فشـار بی‌مورد میاره. ۱۰. پرهیز از انتقـال حس‌اضطرار مصنوعی؛ این‌که برای هر مسئلـه‌ای از عبارت‌هایی مثل «خیلی فوریه»، «الان باید جواب بدی» یا «اگه میشه همین الآن..» استفاده بشه، سوءاستفـاده از وقت و آرامش طرف مقابلـه. ۱۱. شروع و ادامه‌ی ارتبـاط با هدف کاملاً روشن و محترمانه؛ پیام‌های مبهـم، دوپهلو یا بی‌هـدف فقط سردرگمی می‌سازه. هر پیامی بایـد از ابتدا معلوم کنه برای چی فرستاده شده. ۱۲. مراقبت از لحن؛ در ارتباطات مجازی لحـن خیلی‌راحت اشتباه برداشت می‌شـه. پس رسمیِ محترمانه بهتـر و درست‌تر از صمیمیـت زودهنگام و شوخ‌طبعی مبهمـه. می‌دونم طولانی شـد و شایـد برای خیلی‌هاتـون مهم نباشـه این‌موارد یـا رعایتش نکرده باشیـد تاحالا، ولی یك‌بار خوندنش واجب و من‌بعـد رعایـت‌کردنش واجب‌تره؛ فلـذا پیشاپیـش ممنونیـم ازتون که رعایـت می‌کنید🙏🏻.

دوستـانِ هوش‌مصنوعـی، امشب و فردا شب و پس‌فردا شب تجمعـات می‌بینم‌تـون.

تا حالا اینهمه هوش‌مصنـوعی یك‌جا ندیده بودم🐳.

اشکی ریختین هدیه به صاحب الزمان...

آقـای من و مولای مـن، ما جز خـدای خودتون و بعد خودتـون، کسی رو نداریـم که! لطفـاً بهمون آبـرو و عزت ببخشیـد، خودتـون هوامونـو داشته باشید و مارو شفاعـت کنیـد آق‍ـا..

من و جدا شدن از کوی تـو؟ خـدا نکند! خـدا هر آنچه کند از تـو ام جدا نکند..

بغض نمی‌دهـد امـان.. عید ١٤٠٣:')!

آمدیم، نبودید! ولی خب نرفتیم، هستیم هنـوز🇮🇷.

رحمة اللّٰـه به عشـاق أباعبداللـه..

/.

بنـده دو مرتبه واقعاً شرمنده شدم، یکی بعد از شهادت آقـای سیـد ابراهیـم رئیسی، یکی هم الآن و بعد از شهـادت بنده‌ٔخـدا، آقـای لاریجانی. إلهي که مارو حلال کنیـد.. خلاصـه که «شهداء شرمنده‌ایـم.»

از ۱۳ دی ۹۸ تا حالا عزیـزانی رو از دست دادیم که حسرت یك‌لحظه دیـدارشون به دلم موند ولی مطمئنـم الآن که دست‌شون باز تره، دعامـون می‌کنن، بیش از پیـش هستنـد، هوامونو دارن و حضـورشون هم حس می‌شه..