بنـده دو مرتبه واقعاً شرمنده شدم، یکی بعد از شهادت آقـای سیـد ابراهیـم رئیسی، یکی هم الآن و بعد از شهـادت بندهٔخـدا، آقـای لاریجانی. إلهي که مارو حلال کنیـد.. خلاصـه که «شهداء شرمندهایـم.»
سِمِـجْ؛
بدونشك بعد از مـدد أهـلبیت "علیهـمالسلام."، پیـروزیها و موفقیـت های حاصل، به برکـت «عِنْـدَ رَبِ
از ۱۳ دی ۹۸ تا حالا عزیـزانی رو از دست دادیم که حسرت یكلحظه دیـدارشون به دلم موند ولی مطمئنـم الآن که دستشون باز تره، دعامـون میکنن، بیش از پیـش هستنـد، هوامونو دارن و حضـورشون هم حس میشه..
گلهمندیم؟ بلـه.
شهیـد زیاد دادیم؟ بلـه.
غـم داریم؟ بازهم بلـه.
توکلمون به خـدا و توسلمـون به آلاللـه مخصوصاً ولیعصـر -عجـلاللـه تعالـیٰ فرجه الشریـف و ارواحناه فداه.- پابرجاست؛ ولی وطـنفروش نیستیم و در زمیـن دشمن بازی نمیکنیم.. چه با سکوت، چه با جهتگیری بیجا، قضـاوت و حرفهای اشتبـاه.