کسی که می‌نویسد همیشه خودخواسته پشت میز ننشسته. گاهی کلمات زیر پوست قِل می‌خورند، گاهی پشت چشم می‌جوشند، تا بالأخره یک روز آن‌ها را به تسلیم وا می‌داری. خودکار را در دست می‌گیری، انگشتانت را می‌چرخانی، و تمام آن‌چه در سرت فریاد می‌زد را آرام روی خط‌ها می‌نشانی. نوشتن یعنی زنده ماندن بی‌سر و صدا، یعنی راه‌ باریک نجات وقتی بقیه‌ی راه‌ها آجر شده‌اند.

چه دنیای غریب و چه آدم‌های غریبه‌ای.

بعضی رفتن‌ها فقط فاصله نمی‌سازن، تعریفِ آدم رو هم عوض می‌کنن. کاش آدم‌ها قبل از تصمیم گرفتن می‌فهمیدن چه وزنی روی شونه‌ی دیگران دارن.

نگو بشر. بگو خطایی کوچک در حاشیه‌ی آفرینش، که دنیا هنوز راهِ پاک‌کردنش را یاد نگرفته. و آن‌خطاها هرروز از خواب بیدار می‌شوند، زندگی می‌کنند، و نظام گیتی وانمود می‌کند همه‌چیز سرجای خودش نشسته.

کاش انسان واقعاً بر وزن نسيان خلق شده بود.

بعضی از روایات جایی برای نوشتن باقی نمی‌ذارن. چون قصه‌ی مصورن، غم ممتدن، غصه‌ی بی‌انتها برای بی‌عدالتین، و کاری از دست و دامن هیچ بنی‌بشری برای رفعشون بر نمیاد. بله، اینجا تقلب در کنکور مجازاتش از قتل بچه سنگین‌تره، یک کلام انتقاد سی سال حبس پیِ خودش می‌کشه، و عدالت سال‌هاست زیر لگدهای سرکوبگر و بی‌حواس قانون‌گذاران این مملکت گم شده. پایان.

@imnotsigar | ریحانه