سیمین دانشور به من گفت: «غصه یعنی سرطان! غصه نخوری یکوقت معروفی!» و من غصه خوردم.. جراح فک و دهان گفت: «بدن شما چهل ساله است، هیچ بیماری و خللی در تن شما نیست، سرطان لنفاوی هم یک بدبیاری بوده.» گفتم: «در طب ایرانی به این بدبیاری می‌گویند غمباد.»

امثال معروفی‌ها تبعید نمی‌شوند، آن‌ها یاد می‌گیرند که اعتراض کردن هزینه دارد، ولی هیچکس برایشان‌ شماره حسابی نگذاشته که هزینه‌اش را واریز کنند. آن‌ها کم‌کم خسته می‌شوند. آن‌ها بسیار منتظر می‌مانند. هر روز کمی عقب می‌روند، هر روز کمی کوتاه می‌شوند. نمی‌میرند، اما هرروز کمی کمتر نفس می‌کشند. هرروز کمی بیشتر مطمئن می‌شوند صدایشان‌ اعدام و نگاهشان‌ حکم محاربه می‌گیرد. آن‌ها همیشه هستند ولی مجبورند‌ بگویند نیستیم. نمی‌نویسیم. نمی‌گوییم‌. نمی‌بینیم‌. نمی‌شنویم. نمی‌خوانیم‌. اصلاً مخاطب آیه‌ی آن‌ها کران، گنگها‌ و کورانند‌ ماییم‌. همه‌ی این‌ها ثبت یک فرسایش بی‌صداست، ما را ببخشید.

تولد خوشگل من مبارک ❤️

۲۲ بهمن می‌شود و بزرگواران یادشان می‌آید اون دختر کم‌حجاب هم خواهر ماست.

_

i can’t remember how was my life before the idea of امشب میزنن.

یک جهان بدون سبز و زرد و نارنجی و قرمز. یک ذهن محدود به سیاه و سفید. چاقوی‌ دولبه‌تیزِ بدون دسته. پریز قدیمی‌ که یا روشن دارد یا خاموش. یا بله دارد یا خیر. یک جهان مطلق بدون شاید و اما و احتمالاً، یا شب سیه یا صبح امید. تقابل خط‌کش‌های خشک فلزی و منحنی‌های غیرقابل اندازه‌گیری. قاضی‌ای که قبل از شنیدن دفاعیه‌ حکمش‌ برای اجرا رفته. خلاصه‌ای از آدم‌های مطلق، در دنیایی که در طیفی‌ترین حالت ممکن آفریده شده.