یک جهان بدون سبز و زرد و نارنجی و قرمز. یک ذهن محدود به سیاه و سفید. چاقوی‌ دولبه‌تیزِ بدون دسته. پریز قدیمی‌ که یا روشن دارد یا خاموش. یا بله دارد یا خیر. یک جهان مطلق بدون شاید و اما و احتمالاً، یا شب سیه یا صبح امید. تقابل خط‌کش‌های خشک فلزی و منحنی‌های غیرقابل اندازه‌گیری. قاضی‌ای که قبل از شنیدن دفاعیه‌ حکمش‌ برای اجرا رفته. خلاصه‌ای از آدم‌های مطلق، در دنیایی که در طیفی‌ترین حالت ممکن آفریده شده.

ما زنده‌ایم چون می‌ترسیم. برای ما بیچاره‌ها تحمل کردن از تموم کردن راحت‌تره.

Imagine telling the world that you're liberating the women of Iran and one of the first things you do is blow up a school full of girls! Exteraordinary. - تصور کن تو به دنیا بگی می‌خوای زنان ایران رو آزاد کنی, بعد اولین کاری که کنی این باشه که یک مدرسه پر از دختر رو بمبارون کنی! فوق العاده‌ست. / لورا هرینگ‌

Now listening to Hala Ke Miravi by Mohammad Motamedi.

از حاجیان تا ناجیان شیطان به شیطان دیده‌ایم.

دوتا جنگ و پنج‌تا اعتراض به چشم دیدیم و بالأخره فهمیدیم سمت درست تاریخ سمت کسانی‌ست که اولاً در ایتا چنل دارن، ثانیاً صالحُُ بعد صالح، ثالثاً راستی‌ها گول خوردن چپی‌ها حروم‌زادن‌ وسطی‌ها نطفه‌شون مشکل داره.

تقسیم‌بندی‌هاتونم‌ مثل عقلتون صفر و صدیه، یا با مایی یا ضد مایی. چاقوی‌ دولبه‌تیز بدون دسته‌اید گویا.

اصلاً هم درد نداشت.