برای من سؤال پیش اومده که چی باعث میشه یه رنج دیده بشه و یه رنج فراموش بشه؟ بین اخبار گُم بشه؟ نادیده گرفته بشه؟ سرکوب بشه؟ چرا بعضی از رنج‌ها تبدیل به نماد جهانی میشن ولی بعضی‌هاشون نه؟ چرا توجه جهانی بر اساس میزان رنج مردم یه ناحیه توزیع نمی‌شه؟ چرا افغانستان، سودان، کنگو، سوریه، یمن و حتی ایران بین اخبار گُمن؟

چرا یه اتفاق کوچیک با تلفات کم‌تر ده‌برابر بیشتر از یه فاجعه‌ی بزرگ دیده میشه؟ چرا بعضی از غصه‌ها خارج از کادر قرار می‌گیرن و اسم‌شون حاشیه میشه؟ جهان واقعاً به حقوق بشر اهمیت میده یا فقط اون بخش رسانه‌ایش‌ مهمه؟ انسان‌ها واقعاً به رنج انسان‌ها اهمیت میدن یا بیشتر روی روایت‌هایی که می‌تونن باهاشون مخاطب جذب کنن مانور میدن؟ چرا دنیا منصف نیست؟

یک تریبون می‌خواهم آزاد. که راهش از دادستانی و اوین و محاربه با امام‌زمان و اعدام و آویزان‌شدن از موهای سر در جهنم نگذرد.

من تمایل دارم بنویسم، مثل سابق.

بت‌پرستی یک نوع تحریف در عقیده‌ی خداپرستی‌ست، آدم‌پرستی یک نوع تحریف در عقیده‌ی نبوت است. معصومین چهارده‌نفر بودند، پانزدهمی‌ وجود ندارد، که حتی اگر داشت رهبر ولی امر مسلمین جهان نبود. از آدم‌ها بت نسازید. علی‌الاصول نظر هیچ‌کس وحی منزل نیست.

در کشوری که هیچ یک از پارامترهای زندگی‌ش جهانی نیست، قیمت همه‌ی چیزهایی که من لازم‌شون دارم جهانی بالا میره. بیا بریم کامران، ولش کن.

دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید.

زندگی تو را به ناموست‌ بگذر.

ارغوان می‌بینی؟ به تماشاگه راست‌قامتان جاودانه‌ی تاریخ ما آمده‌اند.

نرفت شب ظلمت، نمیاد صبح امید.

اصلاً منو بذار زیر فرش، بعدشم یادت بره.

ای کشته‌ی شیوخ مقدس‌نما.