🌐https://tasnimnews.ir/3608444 @tina_ch_amin

تحرکات و پروژه‌های فرهنگی اخیر، عجیب و مشکوک است (از رویدادهای هنری و تفریحی تا اکران فیلم‌های سینما تا بازگشت چهره‌ها...). این بدبینی نیست، بلکه هشدار است از آنچه نرم و هدفمند در حال اجرا است. رونوشت به کمیسیون فرهنگی مجلس! اکنون رصد، نظارت، پیگیری و پاسخ‌گرفتن دقیقِ دستگاه به دستگاه را می‌طلبد. @tina_ch_amin

اگر جلسات وبیناری مجلس رسمی نیست، پس تصمیمات اتخاذ شده در کمیسیون‌ها چطور بدون صحن و در جلسات غیررسمی وبیناری می‌تواند به بررسی گذاشته شود؟ تقلیل وظیفه نمایندگی صرفاً به دغدغه تریبون داشتن برای صحبت کردن، اشتباه است. اصلا مقایسه شأن و رسمیت و اثرگذاری حتی یک دقیقه نطق داخل صحن با هر سخنرانی و تریبون دیگری، تضعیف جایگاه مجلس است. اگر با تریبون و سخنرانی بیرون صحن میشد همه وظایف و رسالت‌های نمایندگی را انجام داد که چرا کلا نماینده‌ای انتخاب می‌شود؟ در شرایط نرمال تعطیلات صحن طی هر ماه به علت ایجاد امکان رسیدگی به امور داخلی حوزه انتخابیه و بعد از جلسات فشردهٔ سه هفته‌ای، چه ربطی به این میزان تعطیلی متوالی فعلی دارد؟ و... مسئله امنیتی و رعایت امنیت قوه مقننه قابل درک است؛ ولی خلاصه اگر می‌خواهید برای تعطیلی صحن توضیحاتی ارائه دهید، بهتر است درگیر سفسطه نشوید تا توضیحات قابل قبول و باورپذیرتر شود. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

🔴گفت‌وگو هم قربانیِ اقتصاد توجه شده ✍🏻 چرا امثال رینگ‌شوها قتلگاهِ گفت‌وگوی اصیل هستند؟ مدتی است شاهد گونه‌ای از برنامه‌های گفت‌وگومحور هستیم که در ظاهر ادعای «شفافیت» و «صدای مردم» دارند، اما در باطن، چیزی جز نمایش جدل نیستند، نمونه برنامهٔ اینترنتی «رینگ‌شو». ضمن محترم شمردن تلاش‌‌های تولیدکنندگان که حتماً زحمت بسیار می‌کشند، من با این مدل برنامه‌سازی مشکل دارم و معتقدم این سبک نه تنها به حل مسائل کمکی نمی‌کند، بلکه آگاهانه فضای گفت‌وگو را تخریب می‌کند . چرا؟ ۱. تقلیل گفت‌وگو به مچ‌گیری (صنعتِ جدل به جای مفاهمه): در گفت‌وگوی اصیل، هدف رسیدن به تفاهم یا دست‌کم صورت‌بندی دقیقِ اختلاف است. اما در این برنامه‌ها، هدف از پیش تعیین شده است: شکست دادنِ طرف مقابل. استفاده از تکنیک‌های رتوریکِ تخریبی، سوءاستفاده از سفسطه، و تکیه بر اطلاعاتِ زرد و اخبار جعلی برای به گوشهٔ رینگ بردن مهمان، گفت‌وگو را به مبارزه تن‌به‌تن تبدیل می‌کند. در این فضای خصمانه، مهمان نه برای پاسخ دادن، بلکه برای دفاع کردن از خود در برابر هجمه می‌آید و پرسشگر نیز نه برای پرسیدن، بلکه برای اثبات برتری خود؛ در چنین ساختاری، حقیقت نخستین قربانی است. ۲. نهادینه‌سازی شنیدنِ ناقص و تقطیعِ معرفتی: یکی از آسیب‌های بزرگ این برنامه‌ها، آموزشِ ناخودآگاهِ شنیدنِ ناقص به مخاطب است. وقتی ساختارِ برنامه مبتنی بر مداخله و قطع کردن است، به بیننده یاد می‌دهیم که صبر و حوصله برای شنیدنِ استدلال‌های پیچیده را کنار بگذارد. ما با تقطیعِ کلام عملاً تقطیعِ اندیشه می‌کنیم. وقتی یک گزاره‌ منطقی پیش از آنکه به نتیجه برسد با متلک یا پرچم قرمز قطع می‌شود، مخاطب نمی‌تواند فرآیند استدلال را دنبال کند. این یعنی ما جامعه را به «شنیدنِ بریده‌بریده» عادت می‌دهیم که نتیجه‌اش جز سطحی‌نگری و قضاوت‌های شتاب‌زده نیست. ۳. اسارت در دام اقتصادِ توجه: این برنامه‌ها به جای خدمت به افکار عمومی، در خدمتِ الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی هستند. تولیدِ کلیپ‌های وایرال، لحظاتِ عصبی، و تقابل‌های هیجانی، سوختِ موتورِ اقتصاد توجه است. در این زیست‌بوم، حقیقت جایی ندارد؛ آنچه ارزشمند است، تنش است. وقتی فرآیندِ یک گفت‌وگو به ابزاری برای جذبِ کلیک تبدیل شود، دیگر نباید انتظار داشت که نتیجه‌ آن «آگاهی» باشد. ما در اینجا با نمایشِ گفت‌وگو مواجهیم، نه خودِ گفت‌وگو. ۴. تخریبِ اعتماد و انسجام اجتماعی: گفت‌وگوی اصیل، پلِ میانِ تفاوت‌هاست. اما این مدل دیوار میانِ مردم و مسئولان (و حتی میانِ اقشارِ مختلف مردم) را بلندتر می‌کند. وقتی دیالوگ‌ها بر مدارِ کینه، متلک و هیجان می‌چرخد، جامعه فرسوده می‌شود. این برنامه‌ها نه تنها سوادِ گفت‌وگو را آموزش نمی‌دهند، بلکه گفت‌وگو را «سمی» می‌کنند. آنها به جامعه القا می‌کنند که تنها راهِ شنیده شدن، فریاد زدن و پریدن در کلامِ دیگری است. ما به جای رینگ‌ِ مبارزه با گفت‌وگو، به تریبون‌های تحلیلی نیاز داریم؛ فضاهایی که در آن صبرِ معرفتی فضیلت شمرده شود، نه نقطه ضعف. این مدل برنامه‌ها شاید برای بازارِ رسانه سودآور باشند، اما برای فرهنگِ عمومی و بلوغِ سیاسیِ جامعه، خسارت هستند. برای برون‌رفت از وضعیت فعلی، باید به جای «جدل»، «استدلال» را تمرین کنیم و از رسانه‌هایی که حقیقت را قربانیِ وایرال‌شدن می‌کنند، فاصله بگیریم. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

برخیزید و در مقابل ابرقدرت ها بایستید!! «امام در برابر زورگویان عالم» قسمت اول: تسلیم نشدن در برابر شیطان بزرگ مهمان: دکتر مهدی جمشیدی #امام_خمینی 🆔https://zil.ink/57media ┄┄┅┅┅❅🇮🇷❅┅┅┅┄┄ @khomeiniicpikw 🌐 https://zil.ink/khomeini.icpikw

⭕چرا گفتگوهای ما بی‌معنا می‌شوند⁉️ خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم فقط کافیست «حرف بزنیم» تا مشکل حل شود، اما ما یک اشتباه بزرگ انجام می‌دهیم: خلط میان «گفتگو» و «گفتمان»! گفتمان چیست⁉️ گفتگو چیست⁉️ 🗣 کارگاه مهارت‌های گفتگو در کانون رسالت 📣بلندتر حرف نزن… بهتر گفتگو کن مدرس : دکتر تینا چهارسوقی امین «روابط عمومی کانون رسالت» #مهارت_گفتگو #دکترتیناامین ⬅️ این کارگاه در ۵ اسفند ۱۴۰۴ برگزار شده است. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin https://zil.ink/tinachamin

بدون شرح @tina_ch_amin

بسمه‌تعالی جناب آقای دکتر محمدباقر قالیباف رئیس محترم قوۀ مقننه و رئیس هیئت مذاکره‌کننده جناب آقای دکتر سیدعباس عراقچی وزیر محترم امور خارجه با سلام و احترام چندروزی است که خبر نهایی‌شدن توافق‌نامۀ اولیۀ پس از جنگ رمضان منتشر شده است. سخنان دکتر عراقچی هم در شبکۀ خبر، از توافقی جدی و محکم حکایت داشت. بجاست از بن جان، خدا قوت بگوییم به همۀ رزمندگان جان‌فدای ایران‌زمین؛ از میدان تا خیابان و از رسانه تا میز مذاکره. قدردان همۀ دلسوزان و زحمت‌کشان هستیم. گفتنی نیست که تجربه‌های مکرر ارتباط با اهریمنان داغ‌ها بر دل ایران‌دوستان نشانده، با وجود همۀ دقت‌ها و تجربه‌ها، این‌بار نیز همگان از ریسمان‌های سیاه و سفید دشمن غدارِ ازسرناچاری‌پای‌میزمذاکره‌نشسته بیمناک‌اند... https://eitaa.com/bara_ir/8

«...از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در هر موردی که به آمریکا مسئولین این کشور اعتماد کردند ضربه خوردند...» @tina_ch_amin

کاسبان وحدت که برچسب تندرو دستشان گرفته‌اند و به هرکسی که مخالفشان است می‌چسبانند... چرا؟ چون برچسب زدن راحت است و مانع از شنیدن و فهم عمیق می‌شود... از سوی دیگر هم تندرو‌های عرصه موج‌سواری که بی‌بنیان و بی‌مبنا، این روزها تئورسین حوزه انسجام و وحدت شده‌اند و با تزهایی که خود ناقض وحدت است، شعار انسجام اجتماعی و عدم قطبی‌سازی سر می‌دهند. @tina_ch_amin

در فقدان اطلاع‌رسانی شفاف و آگاهی‌بخشی صادقانه مسئولان به مردم، تئوریزه کردن توافق به اسم تبیین، چیزی جز بزک کردن توافق و موج‌سواری حامیانِ خوش‌خیال و آمریکاپرست نیست! هروقت متن دقیق و اصلی برای عموم منتشر شد، تئوریزه کردن را کلید بزنید. این هولِ پیشینی‌ای که دارید، نگران‌کننده‌تر است. @tina_ch_amin

✍🏻 در میانهٔ دیپلماسی مه‌آلود، امر فقط امر ولی 🔺 در گفتمان انقلاب اسلامی، اعتبار هر کنش سیاسی تنها زمانی رسمیت می‌یابد که با شاقول و سنجهٔ مکتب امام خمینی (ره) و امتداد خط رهبری سنجیده شود. در این هندسه فکری، دال مرکزی و فصل‌الخطاب، خط امام راحل، منویات رهبر شهیدمان و مقام معظم رهبری است و هر قرائت و تحلیلی خارج از این چارچوب، در بهترین حالت یک دال شناور و فاقد مرجعیت نهایی خواهد بود. از همین منظر است که هرگونه توافق یا مذاکره یا تفاهم‌نامه، زمانی می‌تواند واجد اعتبار سیاسی و پذیرفتنی در ساحت اجتماعی باشد که با اصولِ عزت، حکمت و مصلحت و شروط مورد تأکید رهبری پیوندی ارگانیک پیدا کند. 🔺مسئله صرفاً یک توافق سیاسی نیست. مسئله اصلی آن است که چنین توافقی چقدر با تجربه زیسته و حافظه تاریخی ملت ایران سنخیت و پیوند دارد؟ از کودتای ۲۸ مرداد تا سلسله بدعهدی‌های آمریکا در دولت‌های مختلف، از شکست برجام تا شهادت رهبر عزیزمان و سرداران و فرماندهان و سربازان و مردم مظلوممان، حافظه جمعی ایرانیان مملو از نشانه‌هایی است که بی‌اعتمادی به آمریکا و رژیم جعلی اسرائیل را به یک واقعیت تاریخی و اجتماعی تبدیل کرده است. به همین دلیل، هر اندازه که روایت‌های رسانه‌ای بر این توافق رنگ و لعاب بپاشند و بزک کنند، باز هم پذیرش آن در افکار عمومی با دشواری و تردیدی جدی مواجه خواهد بود. خطر آنجاست که عده‌ای می‌خواهند حافظه تاریخی ملت‌ را با عملیات و پروژه‌های رسانه‌ای بازنویسی کنند! 🔺در این میان، بخشی از جریان دیپلمات ـ بوروکرات به جای گفت‌وگوی صادقانه با مردم و پذیرش مسئولیت تصمیمات خود، از ابهام به عنوان یک تاکتیک سیاسی استفاده می‌کند. برای مخاطب خارجی در شبکه‌های اجتماعی بین‌المللی پیام می‌نویسند، اما در برابر افکار عمومی داخلی از شفافیت پرهیز می‌کنند. این همان دیپلماسی ابهام و تاکتیک حواله‌دادن هزینه‌هاست؛ راهبردی که می‌کوشد مسئولیت پیامدها و ناکامی‌های احتمالی آتی را از دوش تصمیم‌گیران بردارد و در نهایت به زمین رهبری منتقل کند. گویی برخی می‌خواهند هم پذیرش توافق و هم بار توضیح و توجیه آن را بر عهده رهبری بگذارند و خود از پاسخگویی بگریزند، همانطور که از دلایل زمینه‌سازی شهادت رهبر بعد از ذوق‌زدگی‌های مذاکراتی شانه خالی کردند. 🔺در امر مذاکره و تصمیمات کلان، معیار نهایی نه سلیقه این یا آن چهره سیاسی و نه محاسبات تکنوکراتیک، بلکه «امر ولی» است (هرچند که سابقه و تجربهٔ زمین گذاشتن امر ولی را نیز به چشم دیده‌ایم). تجربه تاریخی نیز مؤید همین واقعیت است که مردم انقلابی در بزنگاه‌های حساس، نه به سیاسیون، بلکه به صلابت و بصیرت رهبری تکیه می‌کنند؛ زیرا در این نقطه است که سیاست با حقیقت و مصلحت با آرمان پیوند می‌خورد. البته همان‌گونه که رهبر شهید تصریح کرده‌اند، از سال ۱۳۳۲ تاکنون هر جا مسئولان این کشور به آمریکا اعتماد کرده‌اند، نتیجه آن چیزی جز خسارت و ضربه برای ملت ایران نبوده است. 🔴 آنچه سایهٔ سنگینی بر همه این جریان‌ها انداخته، پدیده کاسبان وحدت است. کسانی که خود در عرصه مذاکره تندرو هستند، برچسب تندرو را به ابزاری برای حذف منتقدان تبدیل کرده‌اند و هر صدای متفاوتی را با این انگ از میدان گفت‌وگو خارج می‌کنند. جای تعجب آنجاست که برخی از موج‌سوارانْ بدون بنیان و مبنا، امروز در جایگاه نظریه‌پرداز انسجام ملی نشسته‌اند و با طرح گزاره‌هایی که خود منشأ شکاف و دوگانگی است، شعار عدم قطبی‌سازی سر می‌دهند. آنان آگاهانه و یا از سر جهل بسیار در تلاش هستند که حقیقت را در پوشش وحدتی ظاهری و تصنعی پنهان کنند؛ حال آنکه وحدت واقعی نه از مسیر خاموش کردن نقد و مطالبه، بلکه از مسیر آگاهی‌بخشی، تبیین صادقانه، شفافیت، مسئولیت‌پذیری و تمسک به اصول بنیادین انقلاب اسلامی حاصل می‌شود. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin