📘یازدهمین شمارهٔ مجلهٔ خردورزی منتشر شد! همراه با آثاری از : ابراهیم اصولی، فؤاد ایزدی، احسان خاندوزی، سعدالله زارعی، عبدالمجید مبلغی، تینا چهارسوقی امین، محسن ردادی، علی انتظاری، مهدی خانعلی‌زاده، سید علی موسوی، گرِگ سیمونز ❓وطن چگونه «ماشین روایت‌سازی» غرب را درهم شکست؟ 🔴 سقوط بت‌کدۀ لیبرالیسم ▫️کوری استراتژیک ترامپیست‌ها در مواجهه با واقعیت ایرانی ✔️ برخی از مطالب این شماره: 🔺پایان هژمونی روایت شکست رؤیای آمریکایی در پیاده‌روهای تهران 🔺امیدواری در میانۀ دلشوره به‌ روایت حامد عسکری 🔺فقر تاریخی امپراتور تمدن ایرانی، بن‌بست استراتژیک غرب 🔺 شورش واقعیت ➖آزمون سخت نهاد اندیشه در میانۀ جنگ و پساجنگ 🗯 در گفتگو با: مهدی گلشنی، ابراهیم فیاض، بیژن عبدالکریمی، سیدحسین شهرستانی 🔺رستاخیز اراده میدان‌داری روح جمعی ایرانیان مسلمان 🔺روشنفکری در تالاب مازوخیسم جمعی چرا سیاه‌نمایی ما، بهانۀ تجاوز دشمن شد؟ 🔺مرد دیوانه در تروث سوشال جنگ شناختی علیه ایران و روایت ترامپ ناجی 💳 قیمت: 450 هزار تومان 📮جهت خرید به ادمین پیام بدهید. @ErfanKhalilifar 📍مجله خردورزی: @kheradvarzi_com @tina_ch_amin

چند بار در جمع‌های مختلف گفته‌ام که به‌کاربردن واژه «قائد» برای رهبری، دست‌کم با تأکید همیشگی ایشان بر پاسداشت زبان فارسی سازگار نیست؛ البته می‌دانم این تذکر برای بعضی‌ها خوشایند نیست. وقتی در فارسی واژه روشن، دقیق و جاافتاده‌ «رهبر» را داریم، چرا باید بگوییم «قائد»؟ رهبر، رهبر است. باور کنید استفاده از واژه «قائد» کسی را انقلابی‌تر، ولایی‌تر یا حماسی‌تر نمی‌کند. وفاداری با دقت در معنا و عمل سنجیده می‌شود، نه با عربی‌تر کردن واژه‌ها. اگر هم مقصود، نشان‌دادن شأن فراملی و جایگاه ایشان در میان امت اسلامی است، باز راهش این نیست؛ ایشان رهبری ایرانی‌اند و هم‌زمان مرجع الهام و هدایت برای امت مسلمان نیز هستند. برای بیان این جایگاه، واژه فارسی «رهبر» نه کم دارد، نه کم می‌آورد. #رهبر_شهید #رهبر_شهیدم #باید_برخاست @tina_ch_amin

🖤 تو مهم بود بمانی که نماندی؛ رفتی... @tina_ch_amin

اگر قرار است از چنین مراسمی محتوا تولید شود، به نظرم این چند اصل ساده می‌تواند کیفیت روایت را بهتر کند: ۱) سوژه را گم نکنید. در چنین مراسمی، سوژه اصلی خودِ شما نیستید؛ مراسم است، مردم‌اند و حال‌وهوای جمعی. هرجا دوربین مدام به راوی برگردد، اصل ماجرا کم‌رنگ می‌شود. (خودت رو دیدیم گلم، بسه، برو روی مردم) ۲) راوی، واسطه است نه ویترین. کار انسان‌رسانه این است که مخاطب را به دلِ صحنه ببرد، نه اینکه مدام خودش را به مخاطب نشان بدهد. (فاجعه این بود که دوربین دست یکی دیگه بود و داشت از حضرت بلاگر فیلم و عکس می‌گرفت) ۳) جزئیات را شکار کنید. جمعیت، واکنش‌ها، سکوت‌ها، شعارها، اشک‌ها، حرف‌ها، فضای خیابان و موکب‌ها، چگونگی حضور مردم در این فضا ، گفت‌وگوهای کوتاه و اتفاق‌های کوچک؛ همین جزئیات هستند که روایت را زنده می‌کنند. (به اطرافتون دقت کنید، اینقدر سوژه برای نشون دادن هست که...) ۴) مردم دکور نیستند. اگر جمعیت فقط پس‌زمینه‌ای برای دیده‌شدنِ بلاگر باشد، مخاطب بیشتر خودِ بلاگر را می‌بیند تا خودِ واقعه. (مدام توده نشون دادن مردم خوب نیست، وارد دل جمعیت بشید) ۵) لحن محتوا باید با شأن مراسم هماهنگ باشد. نوع تدوین، موسیقی، قاب‌بندی، ژست، نحوه حرف‌زدن و ریتم ویدئو باید با حال‌وهوای همان موقعیت تناسب داشته باشد. (تیپ‌های مکُش مرگ ما و اکسسوری‌های قشنگ و عشوه‌ها و دلبری‌هاتون رو بعداً هم فرصت میشه نشون بدین) ۶) اغراق نکنید. لازم نیست همه‌چیز را احساسی‌تر از واقعیت نشان بدهید. گاهی یک روایت ساده، دقیق و صادقانه، از هر تدوین پرزرق‌وبرق و اغراق‌آمیزی اثرگذارتر است. ( یه چندتا کلیپ هم بدون تدوین و ادیت و آهنگ و مداحی، با صدای مردم و محیط و حتی صدای گریه‌ها، منتشر کنید) ۷) فقط نگویید «من اینجا بودم». به مخاطب نشان بدهید «اینجا چه خبر بود». فرق این دو، فرق ثبتِ حضور با روایتِ یک رویداد است. ۸) سهم بیشتری به صحنه بدهید تا به خودتان. اگر بیشترِ زمان ویدئو صرف نمایش چهره، ژست یا حضور شما شود، مخاطب تجربه مراسم را از دست می‌دهد. (بغض و گریه و راه رفتن و تیپ و قیافه خودتون رو بذارید برای بقیه محتواهاتون) ۹) قبل از انتشار، یک سؤال از خودتان بپرسید. اگر من در این قاب نبودم، آیا مخاطب باز هم می‌توانست این مراسم را بفهمد و حس کند؟ اگر پاسخ «نه» است، احتمالاً هنوز روایتِ رویداد شکل نگرفته است. ۱۰) بگذارید خودِ واقعه در ذهن مخاطب بماند. هدف روایت این است که بعد از دیدن محتوا، مخاطب مراسم، مردم و آن لحظه را به خاطر بیاورد؛ نه فقط صورت، صدا و حضور تولیدکننده محتوا. در یک جمله: راویِ خوب، خودش را مرکز و محور روایت نمی‌کند؛ کمک می‌کند مخاطب، خودِ واقعه را ببیند. (این نکات فقط برای جلوگیری از خودمرکزی در روایت بود، وگرنه پیدا کردن سوژه‌ها و ثبت لحظه ازشون و قاب‌بندی جمع و .... جداست) @tina_ch_amin

دکتر عبدالکریمی در کلیپی حضور گسترده مردم در تشییع پیکر رهبر شهید را به «رفراندوم» تعبیر کردند؛ تعبیری که خود بلافاصله آن را به «خودآگاهی عظیم ملی و تاریخی» پیوند زدند. واضح است که ما اینجا در نسبت با کاربرد واژه رفراندوم، با یک «استعاره مفهومی» روبه‌رو هستیم، نه یک واژه و مفهوم حقوقی صرف! حالا این وسط، عده‌ای دست به قلم شدند که ای وای عبدالکریمی معنی رفراندوم را نمی‌داند! رفراندوم بار حقوقی دارد و او گرفتار ساده‌سازی و خلط مفاهیم علمی است، رفراندوم خیابانی اصلا کجای علم و حقوق و قانون آمده و... (پشت دست سفسطه‌گری آقای زیدآبادی بازی نکنید دوستان) نیازی به این همه قلم‌فرسایی علیه عبدالکریمی نیست. مسئله ساده است: ایشان که آگاهانه این واژه را به کار بردند (و حتی بلاگرهایی که شاید از سر ناآگاهی این روزها این واژه را به کار می‌برند) از نظر شناختی در حال «نگاشت استعاری» هستند؛ یعنی هم‌نشین کردن «تکثر حضور و عاملیت آگاهانه در خیابان» با «بیشینهٔ عاملیت آگاهانه در رفراندوم». ( البته انتظار ندارم درکی از کاربست استعارهٔ مفهومی داشته باشید) این دست حملات به دکتر عبدالکریمی نه از سر دغدغهٔ دقت علمی شما، بلکه حاصل تضادهای قبیله‌ای و ناخرسندی از مواضع مستقل اوست و ذیل هجمه به شخص معنا می‌گیرد. ولی با فرار از فهمِ استعاری، پشت نقاب واژه‌گرایی صوری گیر می‌کنید، که حاصلش چیزی جز سفسطه نیست و دچارش شده‌اید. ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

احساس خوف و رعب مسئولان در برابر دشمن... ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin

اندکی، در حد اشاره، درباره الگوی اقناع رهبر شهیدمان گفتم هرچند این موضوع جای بسط و شرح فراوان دارد برنامه مشهد تا مشهد | شبکه چهار سیما | جمعه ۱۹ تیر بخش ۲ برنامه، از دقیقه ۳۵ در تلوبیون ┄┄┅┅┅ ☫🇮🇷☫ ┅┅┅┄┄ @tina_ch_amin