این جمله‌ی امام هادی‌(ع) مثل یه ایستِ ناگهانی وسطِ شلوغیِ دنیاست… همون‌جایی که مجبور می‌شی ترمز کنی و از خودت بپرسی: واقعا کجای راه ایستادم؟ «به ياد آور لحظه اى را كه در مقابل بستگانت جان میدهى،كه نه طبيب، كارى مى تواند بكند و نه از دوست كارى ساخته است...»

اکانتای اسرائیلی تو مجازی مشغول یارگیری هستن، مراقب باشید...

به کشورت حمله می‌کنن، ۱۰۰۰ خورده‌ای رو میکشن، مردم ایران رو عزادار میکنن، اون‌وقت با پررویی تمام پیام تبریک یلدا می‌فرستن؛ انگار نه انگار همین دست‌ها دکمه‌ی موشک رو فشار دادن... حرامزادگی این شکلیه...

این تبریک نیست بلکه توهین به خونِ مردمه، تمسخر داغِه.. با پستی و بی‌شرمی تمام پیام تبریک میفرستن... پیام تبریک یلدای این حرامزاده‌ها شامل خانواده‌های اون هزار و اندی هم بوده...؟!!

خب ممنونم از رفقا بخاطر پیامتون..

یه کلام؛ چرندیات،خزعبلات،جفنگیات،اراجیفات، هجویات و چرت و پرت‌های منو باید تحمل کنید..🤡

شب همه بخیر بجز اونی که گفت تو کانال زیاد حرف میزنم...🦦

سلام‌علیکم...

خدا اون لحظه رو برات نخواد که وقتی یه گربه نگات میکنه باهاش میو میکنی.. یهو سرتو بلند میکنی میبینی پدرت تو تراس نگات میکنه..🤡

یا‌ اباعبدالله دقیقا اون نقطه‌ای ایستادم که، از لحاظ روحی نیاز دارم آغوش واکنی و بگی : نبینمت که غریبی! بیا در آغوشم؛ کدام خانه سزاوار توست جز وطنت؟