امروز هجدهم بهمن است. یک ماه پیش، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

مزخرف‌ترین، استرس‌زا‌ ترین‌ و تلخ‌ترین ۳۰‌ روز کل زندگیم بود.

من اینجام بچه ها آروم بخوابید،هستی تا ابد کنارتونه. لالا لالایی کو ستاره ی بخت ما لالا لایی ای روزگار سخت ما.

زنده‌ماندنم در‌ امروز شجاعت زیادی می‌طلبه و خالی‌م ازش.

کاش من روزی صدبار بمیرم اما سر بچه‌هام با اذان صبح فردا بالا دار نره.

یک پادشاه واقعی در ایران فقط یک رئیس سیاسی مملکت نیست،بلکه در درجه اول یک معلم و یک مرشد است؛کسی است که نه تنها برای ملت خود راه و پل و سد و قنات میسازد،بلکه روح و اندیشه و قلب مردم را رهبری می‌کند. تکه ای از کتاب:انقلاب سفید.از اعلاحضرت همایونی محمد رضا شاه پهلوی آریامهر شاهنشاه ایران.

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت این عوعو سگان شما نیز بگذرد...

ایرانم، خنده‌ات کجا رفت؟