من مردم با صدای این مادر

چراغ روشن شد ولی خونه همون خونه نبود؛ هیچوقت دیگه اون خونه نمیشه.

بهار کجایی؟

من اینجام بچه ها آروم بخوابید،هستی تا ابد کنارتونه. لالا لالایی کو ستاره ی بخت ما لالا لایی ای روزگار سخت ما.

می نویسم برای او و خانواده اش ، برای آنها و خانوادهایشان 《بوئیدمش،بوسیدمش برای آخرین بار،چشمانش بسته بود فروغ نداشت ،رنگ و بو نداشت،عشق نداشت ، هیچ نداشت. درکنارش نشستم خونم میجوشید برای قلبی که دیگر نمی زد برای لبخندی که دیگر نمی دیدمش برای عطری که دیگر نمی بوئیدم  و برای همیشه رفت و دیگر برنگشت، نفسی که رفت و دیگر برنگشت و غمی که ملتهبانه ماندارگار شد، چشمانی که خیس شد،دستی که تنها ماند،چایی که سرد شد، جایی که خالی ماند و سری که بریده شد،فرزندی که یتیم شد و مادری که مادر نماند... او رفت من هم رفتم به دنبال او ،عشق او قلب او، ولی جز خروار ها خاکستر دیگر چیزی نیافتم خاکستری آمیخته از درد،خون و آزادی... من رفتم تا تو بمانی  و در روزگارانی نزدیک تو میروی تا کسی دیگر بماند...》

پاره قلمی بود مقابل عقل و دینم ، برگرفته از احساسات انسانی و قلب های پر زخم ایرانیانم باشد از ایران  برای ایران که ایران بماند با همه ی اختلاف ها و درگیری ها، ایران بماند با همان فرهنگ و تمدن ایرانی بدور از غرب زدگی ،باشد تا  ببینیم ایرانیان متحد و همدل را و ارام بگیرد این لاله های واژگون مادران متفاوت و فرزند های پر اختلافشان...

+بابایی پیشم می مونی؟ _معلومه که میمونم:)

بعد از یک زمانی به بعد گریه کردن،دیگه نمی تونم نفس بکشم و قلبم نمی تونه بزنه

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت این عوعو سگان شما نیز بگذرد...