شعار از این به بعد ما و بچه های چنل نگار: در جنگ شرف بی‌طرف بیشرف است.

به نوروز بگویید که امسال نیاید در کشور خونین کفنان ره نگشاید بلبل به چمن نغمه شادی نسراید ماتم زندگان را لب پر خنده نشاید خون میدمد از خاک شهیدان وطن، ای وای وطن،وای وطن؛ وای وطن:)

بخدا که کشورم لایق تحمل این همه غم نبود.

گواهینامه موتور؟ منو فقط گواهینامه تانک آروم میکنه که از روتون رد شم!

وطن

من مردم با صدای این مادر

چراغ روشن شد ولی خونه همون خونه نبود؛ هیچوقت دیگه اون خونه نمیشه.

بهار کجایی؟

من اینجام بچه ها آروم بخوابید،هستی تا ابد کنارتونه. لالا لالایی کو ستاره ی بخت ما لالا لایی ای روزگار سخت ما.

می نویسم برای او و خانواده اش ، برای آنها و خانوادهایشان 《بوئیدمش،بوسیدمش برای آخرین بار،چشمانش بسته بود فروغ نداشت ،رنگ و بو نداشت،عشق نداشت ، هیچ نداشت. درکنارش نشستم خونم میجوشید برای قلبی که دیگر نمی زد برای لبخندی که دیگر نمی دیدمش برای عطری که دیگر نمی بوئیدم  و برای همیشه رفت و دیگر برنگشت، نفسی که رفت و دیگر برنگشت و غمی که ملتهبانه ماندارگار شد، چشمانی که خیس شد،دستی که تنها ماند،چایی که سرد شد، جایی که خالی ماند و سری که بریده شد،فرزندی که یتیم شد و مادری که مادر نماند... او رفت من هم رفتم به دنبال او ،عشق او قلب او، ولی جز خروار ها خاکستر دیگر چیزی نیافتم خاکستری آمیخته از درد،خون و آزادی... من رفتم تا تو بمانی  و در روزگارانی نزدیک تو میروی تا کسی دیگر بماند...》