″ هرچه چشم‌ها را بیشتر می‌شویم
خاکستر سنگین‌تر بر تن منظره می‌نشیند 
و هربار که درها را محکم‌تر می‌بندم
طوفان نرم‌تر به درون می‌آید
هر کلید جدیدی که از جیبم بیرون می‌کشم
درْ قفل های زنگ‌زده‌ تکه‌تکه‌تر می‌شکند
و هم‌زمان که پنهانی پشت درهای بسته ایستاده‌ام
لا به لای موریانه‌هایی که مغزم را پر کرده‌اند
لا به لای گره‌هایی که از سرم باز نمی‌شوند
لا به لای کوری و ظلمت محکم ابهام‌ها
در و جیب و طوفان و کلید و قفل را دوباره گم می‌کنم. ″