این وسط گوداومنز هم اومده روی کله‌مون. تشکر🙏🏻

جکسون ابتدای کتاب توضیح می‌ده که عاشق حقیقت و واقعتیه. عاشق نکته های علمی. مثلا این که «یوزپلنگا می‌تونن هفتادکیلومتر توی یه ساعت بدون».

بچگیش یه بار می‌برنش با این عروسک بزرگا عکس بندازه، جکسون هم خیلی جدی دست عروسک رو می‌کشه و دست مردیِ لباس عروسک رو پوشیده بوده معلوم می‌شه.با موهای ریز بور و حلقه. جکسون جیغ می‌زنه که این عروسک نیست که! مرَده! یه دختربچه‌ای هم شروع می‌کنه جیغ و داد می‌کنه و کلا از مغازه می‌ندازنشون بیرون. جکسون این‌جا می‌گه که اون موقع بود که فهمیدم آدما همیشه هم دوست ندارن حقیقتو بشنون.

حالا فکر کنید آدمی که این‌قدررر توی حقیقت داشتن و واقعیت حساسه - و این‌قدر از تخیل بیزار - ، مجبور بشه به زور با دوست خیالیش رو به رو بشه؛ که همون کرنشاست

خیلی آشنا بود جکسون حقیقت رو با تمام وجود دوست داشت اما همون حقیقت اون‌قدر بهش فشار آورد و آزارش داد که - ناخودآگاه؟ - به تخیل رو آورد تا با درد کمتری زنده بمونه.

″توی سن‌وسال من اصلا خوب نیست که فکر کنند دیوانه‌ای″

‌

‌

Dean: whatever you're seeing, it's NOT real! Jensen: you're laughing , I can hear ya :D

می‌خوام یکیو ریموو بزنم ولی ایتا فقط صدنفر آخرو نشون می‌ده تشکر