تاد یه شعر نوشته بود. می‌گفت حقیقت مثل پتوییه که توی زندگیت درحالی که گریه می‌کنی صورتت رو می‌پوشونه و پاهای سردت رو گرم نمی‌کنه. مشکل از اون پتو نیست مشکل اینه که تو کشیدیش روی صورتت (یا نمی‌تونی کنارش بزنی و به جاش بندازیش روی پات.) به خاطر همین هم جلوی چشماتو می‌گیره هم پاهات سرد می‌مونه

- البته به نظر من نیل و ناکس با این که هر دوشون از احساسات پیروی کردن یکیشون به هدفش رسید و اون یکی نرسید هدف فیلم اینه که بگه پیروی کورکورانه از احساسات ریسکیه و گاهی جواب نمیده و گاهی هم جواب میده نه این که بگه همیشه آدم رو نابود می‌کنه

طرف روشن صورتش خیلی احساسات توش دیده می‌شه ولی طرف تاریک عین رباتا داره نگاه می‌کنه

اسپویل یه همچین چیزی میشد