I didn't have a clear idea of where I wanted to go or what I wanted to do, when I was 18 years old. For those who have that passion and that drive and that clear understanding of where they wanna be/what they wanna be: more power to you! I did not.

you know, my future kind of directed itself. And it wasn't until a few years working that I realized that I not only like to do it, and "enjoy" many aspects of it, but that I "could" do it. I mean, it was years before I even thought that I had the confidence enough to do this kind of stuff. as I was working! as I was getting jobs; and as I was on television, and as fans were coming and were going "hey, I love watching your show", I'm still going: "I don't know- I don't know what the hell I'm doing."

[I think] the most important thing to me is to at least enjoy my job, whatever it may be. And thank God that I do, and I'm continuing to.

«وقتی ۱۸ سالم بود دقیقا نمی‌دونستم کجا می‌خوام برم یا چی‌کار می‌خوام بکنم. خطاب به کسایی که اون شوق و قدرت رو دارن، و اون درک روشن رو دارن از این که کجا می‌خوان باشن و چه کسی می‌خوان باشن: دمتون گرم! چون من نداشتم.»

«می‌دونید، آینده ی من یه‌جورایی خودش خودشو پیش برد. و وقتی چندسال شده بود که [توی حرفه‌ی بازیگری] کار کرده بودم، تازه اون موقع فهمیدم که نه‌تنها دوست دارم انجامش بدم و از بعضی جنبه‌هاش لذت می‌برم، بلکه توانایی انجام دادنش رو هم دارم. منظورم اینه که، این قضیه(=شروع به کار) چندسال قبل از این بود که من حتی به این فکر کنم که توانایی کافی برای انجام چنین کاری رو دارم. و هم‌زمان [که سردرگم بودم]، داشتم کار می‌کردم. در همین حین شغل می‌گرفتم و طرفدارا می‌اومدن و می‌گفتن ″ما عاشق تماشای برنامه‌ت ایم″؛ و من هنوز این‌طوری بودم که: ″من نمی‌دونم... نمی‌دونم چه غلطی دارم می‌کنم.″»

«من فکر می‌کنم مهم‌ترین چیز برام اینه که حداقل از شغلم لذت ببرم، هر شغلی که هست. و خدا رو شکر که می‌برم و همین‌طور داره پیش می‌ره.»

@payano @ToLiveDeliberately این دوتا چنل چنلای بامزه ای بودن، دوستشون داشته باشید لطفا و گیلی گیلی‌شون کنید

(همچنان مثل یه کودک پنج ساله دارم ذوق می‌کنم)

_کچاپ یکی از سبزیجاته؟ + معلومه که هست.