بعضیهاتون هم به طرز احمقانه ای دارید از مرگ آدمها جذب مخاطب میکنید... کاملاً واضحه کیا واقعاً از روی شعور و همدردی پست میذارن و کیا برای جذب مخاطب. نمونهش اون بزدلی که توی مدرسه؛ تا ۵ ماه قبلش اگر مقالات و پستهای من رو میخوند اصلا درک نمیکرد. اصلا نمیفهمید منظورم از «...نمیرم فقط» چیه. و حتی وقتی پرسیدم چهجور میشه بدون بیمارستان رفتن زخم رو درمان کرد چند نفر مسخره کردن
اما الان چی؟ پست و استوری. دو ماه بعد هم فراموش. درحالیه که من و دوستام دو سال تلاش کردیم؛ دو سال تلاش توی سن کم. وقتی ادامه دادن کار سخت تر میشه که نیاز به توجه دیگران داری؛ اما دیگران بی اعتنا و درگیر مزخرفات هستن
لعنت بر سر بی مغزتون و رویاهای پوچتون و وجود بی وجودتون
از الان اینو به عنوان وصیت بگم اگر اتفاقی برام افتاد، قبل این که توی استوریهاتون جملات رمانتیک بنویسید، تاکید کنید؛ حتماً تاکید کنید که من از قبلِ... و تا چه حد درگیرش بودم
نصفه شب من را دو وجه است:
۱-آنچنان انرژیم زیاد میشه که میتونم ۵۰ ست دمبل بزنم و سی تا مقاله بنویسم و بارگذاری کنم و امیدم هم میره بالا
۲-ناگهان دچار پوچی و شک میشم و حتی به کوچیکترین تواناییم هم شک میکنم و عادی ترین خاطرهام رو زیر سوال میبرم و احساس میکنم زندگیم تماماً یک توهم بزرگ بوده و خودم هم همینطور!
فکر میکنم یکی از تاثیر های زندان هم همین باشه؛ که قربانی علاوه بر انزوا؛ محکوم به تحمل پوچی و کم کم از دست دادن باورهاش میشه...چون مدت زیادی رو تنهایی گذرونده.
