شش آذرماه چهارصد و چهار. بعدِ بیشتر از یک ماه رفتم حرم. دلم برای تک تک کاشی ها و آینه‌کاری‌های حرم تنگ شده بود. دلم برای حیاط حرم سقف و دیوارهای حرم خادمای حرم مهر و تسبیح حرم برای سوهان فروشی های حرم ، و همه چیز حرم تنگ شده بود. حس خوبی داشت ولی کل مدت به این فکر می‌کردم که دوباره کِی قراره بیام حرم و از همین الان دلم تنگه. امروز واقعا خوش گذشت ولی تو کل اتفاقای امروز مدام به این فکر می‌کردم که دوباره کِی قراره این‌ها تکرار شه. به خاطر همین نمیتونستم لذت کامل رو از اتفاقات ببرم. دلم برای خوابگاه و دانشگاه هم تنگ شده ولی من قم رو به هیییچ جا ترجیح نمی‌دم و این حس بلاتکلیفی و دلتنگی برا این ور و اون ور داره کلافم می‌کنه. ولی درکل امروز جزو روزهای خوب بود و خدایا شکرت بابت بودن کنار فاطمه ، سورپرایز کردن محدثه ، بابت خریدهام ، بابت زیارت و نماز خوندن تو حرم ، بابت چای موکب ، بابت کنار خانواده بودن ، بابت دیدن نی‌نی‌ها ، بابت دعوت شدن به مهمونی. #بداهه

یه بخشی از وجودم رو گذاشتم قم موند و راه افتادم.