🤍 '

به‌هر طرف سر بر می‌گرداندم ، نور ِتو بود (:

دوست دارم بعد ِمرگم رو سنگ ِقبرم بنویسن : "دراینجا آدمکی شیشه‌ای باحسرت‌هایِ ریز و درشت آرامیده ؛ لطفا رهایش کنید ."

آخه قرار بود برم یه شهربازیِ شلوغ ، سوار چرخ‌و‌فلک شم ، بشم ستاره بچسبم به ماه ؛ فکر میکردم ماه میشه نور ، میتابه و زندگیمو روشن میکنه ؛ ولی نه .. سهم ِمن ستاره‌شدن نیس ، من فقط میتونم محوشم ، مثل برف . یه مدت میام ، میمونم و باعث ِخوشحالیِ بقیه میشم و بعد یه‌جوری آب میشم که انگار از اول نبودم ؛ محو میشم . مثل ِبخار ِچایی که هنو موقع ِخوردنش انقدر خیره میشم بهش و فکر میکنم باخودم تا منو چایی هردو سرد شیم ، من اینم ..