حالا دیگر خراسان، خراسانِ سابق نیست. شب که می‌شود، گنبدت میان تاریکی می‌درخشد؛ و من فکر می‌کنم شاید خدا خواسته است آن آفتابی که در توس غروب کرد، دیگر هرگز غروب نکند. چه خوب که هنوز می‌شود دلتنگ شد و راه مشهد را در پیش گرفت. چه خوب که هنوز می‌شود کنار ضریحت ایستاد، هیچ نگفت، و فقط اشک ریخت. غریبِ خراسان… قرن‌ها گذشته، اما هنوز هرکس از کنار گنبدت رد می‌شود، دلش می‌خواهد بایستد؛ انگار هنوز چیزی از آن غربتِ قدیمی در هوای توس باقی مانده است…

-

قلمم ریده حاجی

دیگه نمیخوام چیزی بنویسم

‌

حال ندارم اخه

جدی از قلمم بدم میاد

شاهکارترینن #بفرست_براش

چقد خوب مینویسی😨 پس برا پلاتو ها میتونم از تو هم کمک بگیرممم ایوللل😈

بخدا میام برات

میام میزنمتت

منم ولی عذاب وجدان نابودم کرده