قیافم عین معتاداس رنگو رو پریده چشا خونی زیرش کبود نشستم لب باغچه با سوز و گداز میو میو میکنم

دوست دارم هدفونو به سرم منگنه کنم و اونقد آهنگ گوش بدم که هیچی از اطرافم نفهمم و نشنوم

- عابری گم شده در کوی رها شدنم ..

این لذت شب تنها اومدن تو حیاط زیر آسمون آهنگ گوش کردنو دوست دارم.

یه حالتی عمیق تر از بغض هست که مثل گیر کردن یه تیغِ بزرگِ ماهی تو گلو درد داره، آب دهنتم نمیتونی قورت بدی چه برسه حرف بزنی.

به قول سیدتقی سیدی : [ چه صبحی ساختی بارانِ شب‌بیدار، ممنونم .. ]

یکی اینجا رفته اتاق فرار و همه هیجانشو تخلیه کرده🗿

از این به بعد پولاشو پس انداز می‌کنه دو هفته یه بار بره ترس تراپی

یه هفته‌ست‌دارم با مدیر سلف حرف میزنم که اجازه بده من فاطمیه شبا نباشم برم هیئت، قبول نمیکرد که حقم داره حجم کار شبا و موقع شام خیلی زیاده بالاخره امروز گفت یه نفرو پیدا کن به جات بمونه شب در نهایت قرار شد دونفر یکی درمیون شبا جام باشن من روزا کار اونارم انجام بدم

یکیشون که خدا خیرش بده خیلی زود قبول کرد، ولی آخ دومی یه پسر جوونیه پنج شیش سال بزرگتر از خودم انقدر اذیت کرد میتونست ها فقط کرم میریخت، حتی به رضایتش مطمئن نیستم و میدونم آدمی که دیدم قراره مدام اذیتم کنه

اون مدام اصرار و خواهش کردنم کلافگی و نگرانیم خیلی سخت و خجالت‌ آور گذشت برام ولی خب.. خداروشکر که شد

[ نودل= هدیه‌ای آسمانی ]