دیروز ظهر یک آن به خودم اومدم دیدم که "اون" میدونست من چقدر آدم مضطربی هستم ، انقدری میدونست که بارها هم اشاره کرده بود؛ولی بازم انگار تمام سعیش رو میکرد که از استرس نتونم حتی نفس بکشم . میدونید کاش فکر میکردم نمیدونه

مغازه لبخند فروشی چرا دیگه غم میفروشه ؟

‌

کاش جوابش رو میدونستم :)

لبخند فروشمون لبخنداشو گم کرده باید کمکش کنیم :(

((((

پیش به سوی پیدا کردن گنج لبخند

هوم:)

داشتم فکر میکردم که چیشد دیگه راجب خیلی چیزا ذوق ندارم ؟.

اتفاقا ، بیشتر از همه ذوق داشتم . مشکل اینه که " داشتم"

ذوقم کور شد،هربار که صدای خوردن شدن قلبی رو می‌شنیدم که با ذوق و علاقه یک کاری رو میکرد یا یه فکری رو در خودش پرورش میداد ولی بعدش آدم ها و زندگی گند میزدن بهش

خوشحالم که ذوقی ندارم ، قلبم خالی تر از همیشه است قلبم دیگه درد نمیکشه، آرومه چون "خالی عه از چیزایی که قبلا برام اهمیت داشتن"