سطح پیشنهادات من به عنوان یک لبخند فروش:

جمنای ، اگه راجع به احساساتت و حتی افکارت بنویسی کمکت میکنه که درکشون کنی و ازشون رد بشی.

دایی ناصر چطور شده؟

خودم دایی ناصرم رو ساختم💞

ریاضی بس واقعا

جمنای ، هیچکس واقعا شخصیتِ واقعیت رو نمیشناسه.

از نظر فلسفی برخی معتقدند "من" شما چیزی جز مجموعه‌ای از خاطرات و الگوهای عصبی نیست که با مرگ مغز برای همیشه ناپدید می‌شود. برخی دیگر نیز معتقدند آگاهی ممکن است جنبه‌ای از طبیعت جهانی داشته باشد که ما هنوز درک نکرده‌ایم.

"ما چیزی فراتر از الگو های عصبی و مجموعه ای از خاطرات هستیم ". فلسفه مرا دل زده کرد،نمی‌دانم اما سخنی که با ناپدید شدنِ انسان گره میخورد ، ماهیت احساسات و شعورِ نهفته در او را زیر سوال می‌برد ؛ شاید هزارتوی پیچ در پیچِ حاکم بر جسم خاکیِ ما ، فرمانِ کوچک ترین کار های آدمی را به دست داشته باشد ، اما خیال میکنم چیزی دیگر نیز در انسانیت ما جاریست . مجنونی که بی خیال از عالم پیرامون اش در پی رهایی از دانه ی دو لَپِ درهم و شلخته ی اسیر در جمجمه است چه؟شاید درمانگرانی او را زیر لب خردباخته و بی ثمر از نعمت تامل بداند و فلسفه دانانی لحظه ی زیست و حضور او را تنها وابسته به الگو های عصبی بخوانند ، اما که می‌داند؟ چه کسی جز دوست،آگاه است که مجنون نیز در پیِ آغوشِ تنهایی هستی ،با قلمی نحیف سعی در خلق آثاری دارد ، سعی در بیان آنچه در او طوفان به پا کرده می‌کند،...چیزی که از مغز سرازیر نمی‌شود..بلکه از جوهره ی وجودش لبریز است . یا شاید هم نویسنده ای گوشه گیر که گاه به گاه خورشید بر پوست رنگ پریده اش بوسه می‌زند، تا که قلم بر دست می‌گیرد ، چه بسا کلماتی که تا به حال به گوش هم نشنیده بلکه از روحِ او جوشیده اند بر ورق تولد می یابند . نمیدانم ، مَثَل و حکایت در زیرِ لب بسیار دارم ، اما انسانی که وجودش با طبیعتِ اطرافش گره خورده ،هنرمندی که در پی یافتنِ خود در رنگ ها غوطه می‌خورد، عکاسی که به دنبالِ منظره ای که آینه ی روح خویش باشد پستی و فراز های بسیاری را به جان می‌خرد، یا شاید هم نوازنده ای که در آن فراموشش می‌شود که کجاست، چه می‌کند؟ فقط به نواختن ادامه می‌دهد. میدانی چه میگویم ؟ ما تنها مجموعه ای از خاطرات و کُد ها و اعداد نیستیم ، می‌دانم که چیزهایی هست که مغز از پسش برنمی آید، گاهی چیزهایی در وجودمان رسوب می‌کند که عقل حیران می‌شود در پیِ حلِ مشکل و آنجاست که ما روی می آوریم به چیزهایی که خود را در آن بیابیم . شاید خود را و شاید چیزهایی که ذهن قادر به یافتن اشان نیست