از نظر فلسفی برخی معتقدند "من" شما چیزی جز مجموعه‌ای از خاطرات و الگوهای عصبی نیست که با مرگ مغز برای همیشه ناپدید می‌شود. برخی دیگر نیز معتقدند آگاهی ممکن است جنبه‌ای از طبیعت جهانی داشته باشد که ما هنوز درک نکرده‌ایم.

"ما چیزی فراتر از الگو های عصبی و مجموعه ای از خاطرات هستیم ". فلسفه مرا دل زده کرد،نمی‌دانم اما سخنی که با ناپدید شدنِ انسان گره میخورد ، ماهیت احساسات و شعورِ نهفته در او را زیر سوال می‌برد ؛ شاید هزارتوی پیچ در پیچِ حاکم بر جسم خاکیِ ما ، فرمانِ کوچک ترین کار های آدمی را به دست داشته باشد ، اما خیال میکنم چیزی دیگر نیز در انسانیت ما جاریست . مجنونی که بی خیال از عالم پیرامون اش در پی رهایی از دانه ی دو لَپِ درهم و شلخته ی اسیر در جمجمه است چه؟شاید درمانگرانی او را زیر لب خردباخته و بی ثمر از نعمت تامل بداند و فلسفه دانانی لحظه ی زیست و حضور او را تنها وابسته به الگو های عصبی بخوانند ، اما که می‌داند؟ چه کسی جز دوست،آگاه است که مجنون نیز در پیِ آغوشِ تنهایی هستی ،با قلمی نحیف سعی در خلق آثاری دارد ، سعی در بیان آنچه در او طوفان به پا کرده می‌کند،...چیزی که از مغز سرازیر نمی‌شود..بلکه از جوهره ی وجودش لبریز است . یا شاید هم نویسنده ای گوشه گیر که گاه به گاه خورشید بر پوست رنگ پریده اش بوسه می‌زند، تا که قلم بر دست می‌گیرد ، چه بسا کلماتی که تا به حال به گوش هم نشنیده بلکه از روحِ او جوشیده اند بر ورق تولد می یابند . نمیدانم ، مَثَل و حکایت در زیرِ لب بسیار دارم ، اما انسانی که وجودش با طبیعتِ اطرافش گره خورده ،هنرمندی که در پی یافتنِ خود در رنگ ها غوطه می‌خورد، عکاسی که به دنبالِ منظره ای که آینه ی روح خویش باشد پستی و فراز های بسیاری را به جان می‌خرد، یا شاید هم نوازنده ای که در آن فراموشش می‌شود که کجاست، چه می‌کند؟ فقط به نواختن ادامه می‌دهد. میدانی چه میگویم ؟ ما تنها مجموعه ای از خاطرات و کُد ها و اعداد نیستیم ، می‌دانم که چیزهایی هست که مغز از پسش برنمی آید، گاهی چیزهایی در وجودمان رسوب می‌کند که عقل حیران می‌شود در پیِ حلِ مشکل و آنجاست که ما روی می آوریم به چیزهایی که خود را در آن بیابیم . شاید خود را و شاید چیزهایی که ذهن قادر به یافتن اشان نیست

اگه بابت مرگِ ادمای بی گناه و آدم های عادی خوشحال میشی،تسلیت میگم . انسانیت در تو مرده.

عاشق دوربینم شدم😭

"چیزی که از پنجره میبینم ، اما بر چشم مخلوق دیگری نمیشنید" پیوندِ بین انسان ها، تار و پودِ تفاوت و تفاهم را در خود جای داده است ، بگذار مفهومِ کلام را بر سرسره ی سهل روان سازم ، این تصویر را به خیال ببند که دو روحِ محبوس در جسمِ خاکی بر صحنه ای آشفته از حیات ،چشم بدوزند ، شاید که یکی از آن دو با شتاب رنگِ ترس را بر دیوار دل بزند و دیگری نیز رخت آرامش بر تن کند . نگاه من ، نگاهِ تو ، دو پنجره از دو خانه ی ناهمگون ، گرچه دیوار هایمان برهم سوگند دوستی جاری ساخته باشند و آجرهایمان از یک گِل باشد ، اما حکایت هایِ پشت دریچه های منزلِ ما فرقِ عرض تا فلک دارد منظره یکسان است اما گندمِ دیدگاهی که برداشت میکنیم ناهمسان ، شاید پیش آمدِ زیست ، بر لب هایِ من خنده ارزان سازد و بر چشم هایِ تو سیلِ گریه راه بیاندازد . ما یکسانیم و یکسان نیستم ، تضادی در عین ِ نظیر داشتن ،درد هایمان فامیل اند اما زخم و ترک هایمان دو غریبه ی نا آشنا ، چرا که زخم من ژرف تر باشد ، نمک بر عمقِ خون شروع بر آتش کشیدن بر جان می‌کند و گر روزگار بر خراشِ تو نوشدارو خورانده باشد، با هر زحمتی ، در آخر مارِ درد وغم را بر زمین بنشانی. دل نگرانی هایمان چهره های متفاوت دارند ،شاید دوستانی صمیمی باشند و یا بیگانگانی غریب . نمیدانم ، اما روزن های ما با توازن نا آشناست ،چراکه بلندی چاهِ غم و درد هایمان اختلافاتی دارند ، و پری هایی که دلیل تبسم هایمان را به دوش می‌کشند رخت و لباسی نا هماهنگ دارند ، و درختِ سر به آسمان بلند کرده ای که ریشه در ذهنمان دارد ، آبی از دانشی متفاوت و از بذرِ عقیده ای از کیسه های ناهمجور ، به رشد در آمده اند .

جمنای ، لطفا ناامید نشو.

"بغض چه مزه ایست؟" طعم اشک هایِ تلنبار شده در پسِ گلو برای هر مخلوقی به رنگِ درد و عمقِ زخم خویش است . بغضِ اسیر در حلقِ من چو تکه ای ابرِ باردار به دیواره ی حنجره ام فشار می آورد ، مسیرش تنگاست و بارش چون کشتی هایی که در دامنِ لاجوردی ِ زمین به هر سو می‌خرند، گرانبار ! گلوگیرِ جفاکارِ من لباسی تکه پاره دارد ، تکه ای از پارچه یِ تنش به رنگِ آبیِ حسرت و جزئی عظیم از این پیرهن مندرس ، به رنگِ خونین گشته از قتل عام آرزوهاست . گاه در ابتدایِ دیواره ی دهان ، مزه ی تلخی شروع به رقص میکند،روشن است که از طایفه ی کیست؛صدایِ زجر آورش در گوشم طنین می اندازد ..حسرتِ لحظه ای زیبارویی و لطافت ،واژگانی که تا به کنون حضورشان را حس نکرده ام . چند و چندی نیز از ورودشان بویِ تحقیر به مشام خورده ، استحقار از کمبودِ کمال و یادآوری از ناچیزیِ وجود . بغض ، چه واژه ی سه حرفی عجیبی ، چه پتیاره و چه شایسته ؛ در عجب نمان چرا که بر زبان "شایسته " را روان ساختم چرا که بغضِ متولد شده از دلتنگی و شاید لحظه هایِ نیکِ حیات ،همانند بانویی ظریف است که نوشته هایش چون که غم نامه ای با ملاحضه باشند ، گلو را بر خون آغشته نمی‌سازند. اما بغضی دگر که لحظه ی آغازین خود را در آغوشِ غم سپری نموده ، بی رحم و بدمنظر است ...حلق را به نیت جراحت در بند خود می‌کند. هرچند که بغض اینگونه است امّا هرگاه به پیشواز م رسید مژده ای از بانویی ظریف نبود،تنها رقصی بود از خون و غم. به راستی بغض چه مزه ایست؟نمی‌دانم شاید در گلویِ من؛ به تلخیِ قهوه ای در نیمه شبی که طلوعِ صبحش به سردیِ مرگ یک ستاره است.