حسودی؟ می‌بوسمت جلوی اونی که منو بخواد.

اگر زندگی‌من یک کتاب بود، صفحه‌ی تو گوشه‌ای خمیده داشت.

کلمات، تیغ‌هایی ظریف یا آغوش‌هایی گرم هستند که می‌توانند یک‌روح را ویران کنند یا آن را از مرگ نجات دهند. یک جمله‌ می‌تواند مانند قطره‌ای‌آب بر خاک‌خشک‌شده‌ی‌دل بنشیند و شکوفه بیاورد؛ یا مانند رعد، سکوت آرام وجودمان را بشکافد. ما با کلمات می‌سازیم و فرو می‌ریزیم.

غمی دارد دلم شرح‌ش فقط افسانه می‌خواهد. به پای خواندن‌ش هم گریه‌ی جانانه می‌خواهد. من آن ابر پر از بغض‌م که هر جایی نمی‌بارد. برای گریه کردن مرد هم یک شانه می‌خواهد.