واقعا دلم تنگ شده بود.
حقیقتا ران جایگاه ویژهای تو زندگیم داره.
تو اوج دوران نوجوونی، درست وقتایی که از همهی دنیا و آدمهاش متنفر میشدم؛ کامپیوتر رو روشن میکردم از نماشا شروع کردم به دیدن اولین قسمت ران.
بعضی وقتا به قدری باهاش میخندیدم که اشکمم درمیومد و واقعا، برای چند ساعت، فارغ از دنیای اطرافم، نفس میکشیدم.
خلاصه که ران واقعا تراپیه.🙇🏻♂