_تو به همه همینجوری نگاه میکغنی. +اما چشم‌هام فقط روی توعه. _نگاهت روی دیگرانه. +نگاه گذر میکنه چشم می‌مونه. توی ذهنت. توی قلبت. توی وجودت. _اما من هیچوقت ندیدم چشمات روی من باشه. +وقتی نگاهم نمیکردی نگاهت می‌کردم. وقتی چشمات روی من نبود چشمام روی تو بود. وقتی قلبت برای من نبود قلبم برای تو بود. من چشماتو دوست داشتم. غمت شفاف‌شون کرده بود و میتونستم بازتاب غم چشم‌هام رو داخلشون ببینم. _من هیچوقت غمگین نبودم. +چشمام راجب چیزی که از چشمات دیدن دروغ نمیگن عزیزم.

بگویید چشمان ِزیبا تمام ماجراست. بخوانید مقصود آن نگاه، تمام ماجرای ِآن چشمان ِزیباست.

https://eitaa.com/joinchat/2060387919C13bba1821c تو شبیهِ آدم‌هایی هستی که غم را فقط حس نمی‌کنند؛ با آن زندگی می‌کنند، با آن حرف می‌زنند، برایش استعاره می‌سازند و آرام‌آرام خودشان را لابه‌لای همان استعاره‌ها پنهان می‌کنند. انگار یک‌جایی از مسیر، فقدان برای تو فقط «نبودنِ یک نفر» نمانده؛ تبدیل شده به شکلی از نگاه کردن به جهان. برای همین هم حتی عشق در نوشته‌هایت بوی سوگواری می‌دهد. ولی میان تمام این جمله‌های سنگین، چیزی که بیشتر از همه به چشم می‌آید، این است که هنوز دلت می‌خواهد دیده شوی؛ نه از سرِ غرور، از سرِ خستگی. آنجایی که نوشتی «حیف نیست منو نبینی؟» دقیقاً همان بخشِ زنده‌ی تو بود؛ همان بخشی که هنوز، با وجود این همه رنج، دلش می‌خواهد کسی دستش را بگیرد و بگوید: «نه، قرار نیست تمام این راه را تنها بروی.» و شاید حقیقتِ تلخِ آدم‌های عمیق همین باشد؛ اینکه قوی به نظر می‌رسند، فقط چون مدت‌هاست کسی نپرسیده واقعاً چقدر خسته‌اند.

اینم رفت جزو اون دسته‌ از تقدیمی‌هایی که واقعا لذت بردم ازشون. خوشحال‌م ازش جا نموندم.

↳ 𝖠︎𝗂𝗇︎𝖾'𝗌 𝖺𝗇︎𝗈𝗇︎ ఇ جواب سکرت‌ها.