زندگی‌م مثل یه ترن‌هوایی ِخراب‌شده‌ست ولی شاید تنها کسی که مقصره خودمم.

𝖨 𝗌𝖺𝗂𝖽 𝖨 𝖽𝗂𝖽𝗇’𝗍 𝖿𝖾𝖾𝗅 𝗇𝗈𝗍𝗁𝗂𝗇𝗀, 𝖻𝖺𝖻𝗒, 𝖻𝗎𝗍 𝖨 𝗅𝗂𝖾𝖽.

غم‌هایم سنگی در گلو شده‌اند. نه راه ِنفس می‌دهند؛ و نه راه ِبغض‌های انبارشده.

شاید نصفه و نیمه، اما هنوز زنده‌ام. چنگ انداخته‌ام به روشنایی؛ از شکاف ِناامیدی به آسمان ِآرزو نگاه می‌کنم. بعضی آدم‌ها شبیه غروب‌اند؛ آرام می‌آیند، آرام می‌روند، اما تا مدت‌ها رنگ‌شان روی آسمان ِدلت می‌ماند. گاهی قلب، از شدت ِخستگی حتی برای شکستن هم توان ندارد.