-به‌نظرت خدا صبوره؟ نگاه دقیقی به چهره‌اش انداخت. +انگار برای خلق‌کردنت این‌طور بوده.

صدای خنده‌های‌مان در تاریخ پراکنده می‌شود، و من فقط سعی می‌کنم تا یاد تو زنده بماند.

+خسته‌م. کاش زودتر این پروژه‌ی لعنت‌شده تموم شه راحت شم. -هیچ‌وقت راحت نمیشی. دنیا جای راحتی نیست. جای رنج‌ـه. -انسان با رنج آفریده شده و با رنج زندگی می‌کنه و درنهایت هم، با رنج به‌سراغ مرگ می‌ره. -فکر نکن غمی که داری از همه سنگین‌تره. نیست. آدم‌ها از همون لحظه‌ای که پا به این دنیا می‌زارن با میزان غم ِیکسانی شروع به‌زندگی می‌کنن. فقط زمان‌ و مقدار رخ دادن اون غم‌ها فرق داره. -یاد بگیر چطور توی رنج زندگی کنی، اینه که مهمه! +تو اصلا تراپیست خوبی نیستی. رسما حقیقت رو می‌کوبونی تو صورت آدم.