آسمان چشم اون آیینه کسیت؟

با پشت سر روی میز آهنی بدنش را می‌بندم. مقتولِ شمارهٔ سی و پنج! ایده های کافی برای این تن کوچک و ظریف؟ ابتدا وسط سینه‌هایش با خط خوش شعر موردعلاقه‌ام را حکاکی می‌کنم اما با کاتر کوچکی که در دستانم است. زین پس از ترقوه هایش شروع کرده و یک مصرع بر روی ترقوه چپ و مصرع بعدی بر ترقوه راستش حک می‌کنم. خونِ پاک و تمیزش آرام روانهٔ بدنش شده و او صورتش مچاله می‌شود. در برابر صدا مقاومت می‌کند این را از لبهایش مابین دو دندان جلو متوجه می‌شوم. ده بیت اول را روی شکم کوچک و برهنه‌اش می‌نویسم و خونِ آن را با زبانم بر می‌دارم تا برای بیت یازدهم جا داشته باشم. با خون و پوستِ آدمیزاد خطم تعریفی شده! بازوی کوچکش هشت بیت و ساعدش چهار بیت جا می‌گیرد. زیر گلویش حک می‌کنم:« قربانی شمارهٔ سی و پنج. » ران هایش را با اشعاری باریک پر کرده و صد بیتی را جا می‌دهد. میز آهنی بو می‌دهد یا خونِ سرخِ او؟ برش می‌گردانم و شروع می‌کنم به شعر نوشتن روی کمر و گودی‌اش. خون را روی چشمهایش می‌کشم و دستم را روی دهانش می‌گذارم تا مزهٔ خون خودش را بچشد. سوزن را اطراف ستون مهره هایش فرو می‌کنم و پوستش غرچ و غرچ صدا می‌دهد. ناله می‌کند اما التماس نه! با چاقوی استخوان، به نحوی تمیز و زیبایی ستون مهره هایش را می‌شکنم، سپس از اطراف پشتش، دست برده و قلب گرمش را بیرون می‌آورم. انگار هنوز می‌تپد و جان دارد، هنوز زنده است! - شمارهٔ نُه / برای بهار. - واژه ها / حزن: حسرت ، تحسر: تنگدلی سرور: خرسند ، اسف: اندوه برسه به: @Windthebahar نیلوفرِ آبی.

I HATE YOU.

زئوس بپذیرش.

وقتی ترکم کردی ، قلبم مرد!

فلورین، سیاهی افکارت غمگینه.