-

نمیدونم منظورمو میگیری یا نه؛ ولی تو یه مودی گیر کردم بین غمگین و عصبی بودن. نمیدونم ناراحت باشم یا عصبی نمیدونم‌ بیخیال باشم یا اهمیت بدم پر از حرفم، نمیدونم بگمشون یا سکوت کنم واقعا نمیدونم. فقط میدونم از این وضعیت خوشم نمیاد.

-

تپش قلب و استرس<<

:)

-

و انسان در نهایت، شبیه به افکارش می‌شود.

چرا با کوچک ترین حرفش رنجیدی؟ چون صاحب کلمه زیاد برام با ارزش بود!

به اتاق می‌رود و تنهایی را به تن می‌کند.

چشم ها دروغ نمی‌گویند.

-

الآن به اونجایی رسیدم که فروغ فرخزاد میگه: در برابر بی‌مهری آدم‌ها هیچ نمی‌گویم. سکوت و سکوت و سکوت.. انگار که لال شده باشم؛شاید هم کور و کر! دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را !