🔺مذاکره و جنگ را از پوتین یاد بگیرید 🔹احسان حسینی: اشتباه ما این است که فکر می‌کنیم برای امتیازگیری از آمریکا باید جنگ را متوقف کنیم، آتش‌بس کنیم و بعد وارد مذاکره شویم. 🔹در حالی که مذاکره و جنگ باید همزمان باهم انجام شود و تا وقتی ایران امتیازی دریافت نکرده، جنگ را نیز پایان ندهد. دقیقا مشابه کاری که پوتین در جنگ اوکراین انجام می‌دهد. 🌐 مصاحبه کامل را در آپارات خط انرژی ببینید. @khate_energy

⚫️ترامپ:من همین الان از ارتش بزرگمان اطلاعاتی دریافت کردم مبنی بر اینکه دیشب ایرانی‌ها یکی از هلیکوپترهای پیشرفته آپاچی ما را در حین گشت‌زنی بر فراز تنگه هرمز سرنگون کردند. دو خلبان در این هلیکوپتر بودند و هر دو سالم و بدون آسیب هستند. ▪️با این وجود، ایالات متحده باید بدون هیچ شکی به این حمله پاسخ دهد. از توجه شما به این موضوع متشکرم

هشدار عراقچی نسبت به هرگونه خطای احتمالی دشمن در خلیج فارس: دیپلماسی را ترجیح می دهیم اما سخن گفتن به زبان های دیگر را نیز می دانیم وزیر امور خارجه: 🔹تنگه هرمز در آب‌های بین‌المللی قرار ندارد، بلکه میان ایران و عمان مشترک است و هزاران مایل از سواحل ایالات متحده فاصله دارد. مرزهای دریایی کاملاً روشن و بدون ابهام هستند. 🔹نیروهای مسلح قدرتمند ما به‌طور مستمر در حالت آماده‌باش قرار دارند تا با هرگونه نقض حریم هوایی، زمینی یا دریایی ایران مقابله کنند. 🔹نیروهای خارجی که در نزدیکی قلمرو ما قرار دارند، همواره در معرض خطر هستند؛ چه به‌سبب خطاهای انسانی خود، چه حوادث ساده، و چه احتمال گرفتار شدن در تبادل آتش. 🔹برای کاهش این خطرات، بهترین راه آن است که نیروهای خارجی هرچه سریع‌تر این منطقه را ترک کنند؛ منطقه‌ای که هرگز پذیرای حضور دشمنان نخواهد بود. 🔹ایران زبان دیپلماسی را ترجیح می‌دهد؛ با این حال، همان‌گونه که رزمندگان شجاع ما به جهانیان نشان داده‌اند، ما به زبان‌های دیگر نیز سخن گفتن را به‌خوبی می‌دانیم. @JahanTasnim

حساب باز کردن‌روی اختلاف بین‌ ترامپ‌ و نتانیاهو اشتباه است. منافع ملی آمریکا و اسراییل یکی نیست، منتهی ترامپ فقط به منفعت خودش می‌اندیشد. پرونده اپستین‌ مزید بر نفوذ لابی شده است. 🔸 پست حدود ۱۰ روز پیش ترامپ دونالد جی. ترامپ ​خرسندم اعلام کنم که من به همراه نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو، که در کنار زمین به من خواهد پیوست، در بازی چهارم فینال ان‌بی‌ای (NBA)[این‌چهارشنبه] در مدیسن اسکوئر گاردن حضور خواهم داشت. این یک شب عالی برای نیویورک، برای طرفداران بسکتبال و برای دو کشوری خواهد بود که همیشه با قدرت در کنار یکدیگر ایستاده‌اند. اسرائیل یکی از بزرگترین دوستان و متحدان آمریکا است و بیبی (نتانیاهو) بسیار سخت با ما روی وضعیت ایران کار کرده است. ما پیشرفت فوق‌العاده‌ای داشته‌ایم. رهبری قدرتمند، قدرت از طریق صلح، و امیدوارم که بتوانیم در آینده‌ای نزدیک به یک توافق منصفانه با ایران دست یابیم. رسانه‌های اخبار جعلی، مثل همیشه شکایت خواهند کرد، اما مردم درک می‌کنند که آمریکا و اسرائیل در کنار هم ایستاده‌اند و ما همچنین می‌دانیم که چگونه از یک سنت عالی آمریکایی لذت ببریم! رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپ 🔻تیم‌ بسکتبال نیویورک‌نیکس از سال ۱۹۷۳ قهرمان‌ نشده و آخرین باری که به فینال رسیده سال۱۹۹۳ بوده. #بین_دوگانگی‌ها 🆔@world_order

John Mearhseimer visited Athens, Greece, on June 2, 2026, hosted by the Counclil for International Relations (Cfir.gr) and the Institute of International Relations (idis.gr). He delivered a keynote on the topic: "Why realism explains contemporary geopolitical developments better than alternative theories". https://youtu.be/PVuZbW4qKNY?si=PNnv_4eQy6cvlrMQ 🆔@world_order

این ارائه اقای میرشایمر بسیار شنیدنی و آموزنده است. در اغاز ان در مورد ضرورت داشتن تئوری در روابط بین الملل و در واقع برای هرگونه سیاست گذاری عمومی(public policy) تاکید میشود. خود ارائه ۴۷ دقیقه است سوال و جوابها هم‌ قابل توجه هستند. البته بیشتر صحبت اقای میرشایمر معطوف بر استدلال بر ارجحیت دسته نظریه های رئالیستی در روابط بین الملل بر دسته نظریات موسوم‌ به لیبرال است. منتهی مقدم‌ بر اینکه چه تئوری بهتر است مطلبی در ضرورت داشتن‌ تئوری و اهمیت ان‌ بیان میشود. بعضی از تحلیلگران قبلا به عنوان‌ نقیصه به نبود یک تئوری منسجم اقتصادی به جهت راهبری و هدایت تدوین سیاست گذاری ها در دولت اقای پزشکیان اشاره کرده اند. من فکر می‌کنم این صحبت‌های اخیر اقای سقاب اصفهانی نمودی از همین‌ امر است. اقای میرشایمر در ابتدای صحبتش به گفتگویی با خانم‌مادلین آلبرایت وزیر خارجه امریکا اشاره می کند که میگوید تئوری برای شما آکادمیک ها (دانشگاهی ها) خوب است چیزی که ما دولتمردان به ان احتیاج داریم خط مشی و سیاست‌گذاری (policy) است. اقای میرشایمر در پاسخ به او می‌گوید که بر خلاف تصور خانم آلبرایت اولا تدوین خط مشی (policy) بدون تئوری ممکن‌نیست و دوما نوشته های خانم آلبرایت هم‌ در زمینه سیاست خارجی امریکا پر از تئوری است هر چند او نسبت به انها اگاه نباشد. در واقع گریزی از تئوری نیست.‌ به نظر میاید یکی از وظایف معاونت راهبردی تبیین همین تئوری‌های راهبر بود‌. #بین_دوگانگی‌ها 🆔@world_order

🔻جنگ با ایران آسیب‌پذیری آمریکا را آشکار کرد در گفتگو با مجله آمریکایی نیوزویک عنوان کردم: سه اشتباه بزرگ آمریکا در شروع جنگ؛ ۱.  جغرافیای ایران: وسعت، عمق راهبردی و موقعیت جغرافیایی ایران بی‌نظیر است و تنگه هرمز جزئی جدایی‌ناپذیر از این مزیت به شمار می‌رود که در محاسبات آمریکا لحاظ نشد. ۲. جمعیت ایران: با ده‌ها میلیون شهروند، ایران ظرفیتی برای بسیج و تاب‌آوری دارد که فراتر از انتظارات بیرونی است. ۳. تکامل دکترین نظامی ایران: دکترین ایران از بازدارندگی صرفاً دفاعی به الگویی مبتنی بر تحمیل هزینه ملموس بر دشمن تغییر یافته است. به گفته نجفی، پیش از جنگ، ایران در چارچوب «خویشتن‌داری بیش از حد، احتیاط راهبردی و اجتناب از جنگ تمام‌عیار» عمل می‌کرد، اما با تهدید واقعی، ایران تهدیدات دیرینه خود را برای حمله به کشورهای عربی میزبان پایگاه‌های آمریکا و مختل کردن تردد در تنگه هرمز عملی کرد. مرحله آینده: نبرد اقتصادی و روانی گرچه درگیری‌های نظامی ادامه دارد، اما کانون جنگ از عملیات نظامی به کشمکش دیپلماتیک منتقل شده است. با این حال، مذاکرات در بن‌بست قرار دارد. نجفی تأکید می‌کند: «به نظر می‌رسد دشمنان ایران به این نتیجه رسیده‌اند که شکست کشور از طریق اقدام نظامی مستقیم، بسیار پرهزینه‌تر از آن چیزی است که تصور می‌کردند. در نتیجه، تمرکز اصلی علاوه بر درگیری، به سمت فرسایش اقتصادی، جنگ روانی و تضعیف همبستگی داخلی تغییر می‌کند.» به گفته این تحلیلگر، «مهم‌ترین نبردی که ایران در سال‌های پیش‌رو با آن مواجه است، تنها در آب‌های خلیج فارس نیست؛ بلکه در عرصه‌های عملکرد اقتصادی، حکمرانی و حفظ وحدت ملی رقم خواهد خورد. اگر ایران در مدیریت این چالش‌ها موفق باشد، بسیاری از اهدافی که دشمنانش امید داشتند با تقابل نظامی به دست آورند، دست‌نیافتنی باقی خواهد ماند.» https://www.newsweek.com/how-100-days-iran-war-exposed-us-12038789 🆔@world_order

پایان توهم وستفالیایی در جهان پسالیبرال یکی از توهم‌های نظری در رشته روابط بین‌الملل، به‌ویژه در میان بخشی از نخبگان سیاستگذار ایرانی که با زبان حقوق بین‌الملل و مفروضات نظم لیبرال می‌اندیشیدند، این تصور بود که دولت‌ها از حیث حق حاکمیت، یا sovereignty، واقعاً برابرند. این تصور معمولاً به دولت ملت، نظم لیبرال و استعاره‌ی «نظم وستفالیایی» پیوند زده می‌شد. اما مسئله این است که نظم وستفالیایی، از آغاز، نظمی مبتنی بر برابری واقعی همه بازیگران نبود. آنچه به نام برابری دولت‌ها تصور می‌شد، عمدتاً برابری میان بازیگران اروپایی درون یک نظم خاص قدرت بود، نه برابری جهان‌شمول همه جوامع و ملت‌ها. در همان زمانی که در اروپا از حاکمیت دولت‌ها سخن گفته می‌شد، در بیرون از اروپا نظم امپراتوری و استعمار فعال بود. مردمان مستعمرات، حتی ساکنان مستعمرات انگلیسی در آمریکای شمالی، در این تصور از برابری حاکمیتی جایگاه برابر نداشتند. ایران نیز، اگرچه رسماً مستعمره نشد، اما هرگز بخشی از هسته مرکزی کنسرت اروپا و نظم دولت‌محور اروپایی نبود. بنابراین باید فهمید که نظم دولت ملت، نظم امپراتوری و نظم استعماری به‌طور هم‌زمان وجود داشتند و از یکدیگر جداشدنی نبودند. بسیاری از نهادها، مرزها، دولت‌های ضعیف، وابستگی‌ها و بحران‌های کنونی در منطقه ما و در بخش‌های وسیعی از جهان، محصول همین هم‌زیستی میان نظم دولت‌محور اروپایی و نظم استعماری هستند. این نکته به معنای نادیده گرفتن ضعف‌های داخلی نیست، بلکه یادآوری این واقعیت است که جهان پس از استعمار، میراث نهادی، مرزی، مذهبی و امنیتی استعمار را همچنان با خود حمل می‌کند. پایان رسمی استعمار به معنای پایان آثار آن نبود. اهمیت این بحث امروز بیش از گذشته آشکار شده است. در مدل امپراتوری نوینی که در جهان ترامپی و پسالیبرال در حال شکل‌گیری است، همان ایده‌ی برابری ظاهری دولت ملت‌ها، که پس از جنگ جهانی اول در زبان ویلسونی و سپس در ساختار جامعه ملل و سازمان ملل بازتاب یافت، به‌تدریج رنگ می‌بازد. جهان بار دیگر به وضعیتی نزدیک می‌شود که در آن قدرت عریان، نه برابری حقوقی، معیار واقعی حاکمیت و بقا در سیاست بین‌الملل است. این همان واقعیتی است که سیاستمدار و سیاستگذار ایرانی باید آن را و تمام پیامدهای راهبردی‌اش درک کند. #حسین_قتیب 🆔@world_order

⭕️اولویت ملی: معیشت مردم پیش از رقابت قدرت ‌در شرایط کنونی، اولویت سیاستمداران و نخبگان ایران، حتی آنهایی که به آینده سیاسی خود و سهمی در ساختار قدرت می‌اندیشند، باید یک چیز باشد: تأمین معیشت مردم، تأمین کالری مورد نیاز شهروندان، و تضمین دسترسی عمومی به نیازهای اولیه، به‌ویژه در حوزه خوراک و زندگی روزمره. ‌مسئله امروز فقط اقتصاد به معنای فنی کلمه نیست. مسئله، حفظ انسجام اجتماعی، جلوگیری از فرسایش اعتماد عمومی، و پیشگیری از رسیدن جامعه به نقطه‌های خطرناک است. وقتی مردم در تأمین نان، غذا، دارو، مسکن و حداقل‌های زندگی دچار بحران شوند، دیگر بحث‌های سیاسی، جناحی و رسانه‌ای معنای خود را از دست می‌دهد. ‌بدون جیره‌بندی عادلانه، بدون یارانه هدفمند، بدون تأمین سبد غذایی، و بدون تضمین حداقل کالری مورد نیاز برای شهروندان، وقوع شورش گرسنگان، آشفتگی اجتماعی و فرسایش صلح اجتماعی اصلاً دور از ذهن نیست. جامعه‌ای که احساس کند نیازهای اولیه‌اش دیده نمی‌شود، به‌تدریج از سیاست رسمی فاصله می‌گیرد و وارد مرحله‌ای از خشم، بی‌اعتمادی و بی‌ثباتی می‌شود. ‌در چنین وضعیتی، بازی مقصرسازی، درگیری‌های جناحی، حمله صداوسیما به دولت، پاسخ‌گویی‌های دفاعی دولت، و جدل‌های بی‌پایان درباره اینکه چه کسی مقصر است، هیچ مشکلی را حل نمی‌کند. این لحظه، لحظه سرزنش نیست. لحظه اقدام ملی است. ‌بر همه نیروهای سیاسی، اداری، رسانه‌ای و امنیتی کشور واجب است که مسئله معیشت مردم را به عنوان یک وظیفه ملی ببینند. نجات کشور از این وضعیت، پیش از هر چیز، از مسیر تأمین نیازهای عمومی مردم می‌گذرد. اعمال قدرت سیاسی، بدون جامعه‌ای آرام، امیدوار و دارای حداقل امنیت معیشتی، نه پایدار است و نه ممکن. #حسین_قتیب 🆔@world_order

رند عالم سوز را با مصلحت‌بینی چه کار کار مُلک است آن که تدبیر و تأمل بایدش اداره‌ی یک سرزمین بیش از هر چیز به خرد و و درک مصالح ملی نیاز دارد. اداره‌ی ایران و رسیدن به آرمان‌های شایسته‌اش، نیازمند تصمیمات شجاعانه و خردمندانه است. باید تصمیم درست که خواست خدای متعال است را گرفت و سرزنش دیگران را به جان خرید.