زاکانی: بندهای تفاهم‌نامه ۲۵ بار رفت و برگشت شده است و ویرایش شده است 🔹آنان که می‌گویند تفاهمنامه ۱۴ بندی خواست مقام معظم رهبری است و یا آنان که می‌گویند به رهبری تحمیل می‌شود، دارند جفا می‌کنند، رهبر ما رهبر هوشمندی است. 🔹به ازای هر کدام از بندها تفسیری وجود دارد که درباره آن با مردم صحبت نمی‌کنند. مردم با بندهایی مواجهه‌اند که آمریکا تفسیر می‌کنند.

🎥 زاکانی: پوتین گفته بود که نیروهای نظامی روسیه به من گفته بودند که ایران نهایتاً یک هفته می‌تواند تنگهٔ هرمز را بسته نگه‌دارد! 🔹روس‌ها به ایران گفته‌اند باور نمی‌کردیم شما اینقدر قابلیت داشته باشید. @Farsna

پروژه‌های بزرگ چین در ایران قربانی آشفتگی مدیریتی 🔹سفیر اسبق ایران در چین می‌گوید چینی‌ها به من گفتند ما هر وقت ایران می‌آییم مدیران شما عوض شده‌اند و بدتر اینکه حرف شما هم ایرانی‌ها هم تغییر می‌کند در این شرایط نمی‌توان کار اقتصادی انجام داد. 📌مشروح مصاحبه جواد منصوری، سفیر اسبق ایران در چین در مورد روند شکل‌گیری و توسعه روابط تهران و پکن پس از انقلاب اسلامی و نگاه مقامات چینی به نوع تعامل با ایران را در لینک زیر بخوانید. https://farsnews.ir/N_bourbouri/1781608184207995181

🛑 افسانه CIPS در فضای کارشناسی روابط ایران و چین یک عادت وجود دارد؛ هر چند وقت یک‌بار یک مفهوم، یک پروژه یا یک ابزار جدید کشف می‌شود و ناگهان به عنوان راه‌حل مشکلات مزمن و توسعه روابط اقتصادی‌ معرفی می‌شود. مثلاً یک روز «برنامه ۲۵ ساله ایران و چین» و حالا CIPS. این چند ماه چندین نشست و گزارش‌ دیدم که چنان درباره سامانه پرداخت چینی CIPS صحبت می‌کنند که گویی تنها مانع توسعه روابط اقتصادی ایران و چین، نبود یک دکمه یا یک نرم‌افزار برای انتقال پول است. انگار اگر فردا صبح بانک‌های ایرانی به CIPS متصل شوند، سرمایه‌گذاری‌های میلیارد دلاری آغاز خواهد شد، پروژه‌های بزرگ کلید می‌خورند و روابط اقتصادی دو کشور وارد عصر طلایی می‌شود. در سال‌های اخیر، بخش مهمی از بحث ایران و چین به جای تمرکز بر مسائل اصلی، به سمت موضوعات نمادین و تبلیغاتی رفته است. گاهی چنان درباره ابزارهای مالی صحبت می‌شود که گویی مسئله اصلی اقتصاد ایران نه حجم تجارت،‌ محدودیت‌های ساختاری، نه تحریم‌ها، نه مشکلات محیط کسب‌وکار و نه دشواری‌های تأمین مالی، بلکه صرفاً نبود یک کانال برای جابه‌جایی پول است. افراد مشخصی در حوزه چین وجود دارند که این ایده های انتزاعی و ذهنی و و دور از واقعیت روی زمین را در مغز این بزرگواران گزارش نویس و یا مجری جلسات فرو می کنند. #مطالعات_چین 🆔@world_order

⭕️چراغ سبز دوم يوري لوکاشنکو رئیس جمهور روسیه سفید در مورد ایران و سلاح هسته‌ای. 🔸متن صحبت يوري لوکاشنکو : اسرائیل هم‌باید سر عقل بیاید و به آینده خودش فکر کند در غیر این صورت حتی سلاح هسته‌ای هم به آنها کمکی نخواهد کرد. و بعد، خب، شما از ایران درباره سلاح هسته‌ای چه می‌خواهید؟ اگر از موضع عدالت نگاه کنیم, ایالات متحده آمریکا سلاح هسته‌ای دارد؟ دارد. خب، باشه, آمریکا مدت‌هاست که بنیان‌گذار سلاح هسته‌ای است, مدت‌هاست آن را دارد. اما اسرائیل درباره داشتن سلاح هسته‌ای سکوت می‌کند. ایرانی‌ها می‌توانند بپرسند: چرا آنها نباید سلاح هسته ای داشته باشند؟ به خصوص که در نزدیکیشان هند و پاکستان هر دو قدرت هسته‌ای هستند. چرا ایران نمی‌تواند سلاح هسته‌ای داشته باشد؟ اگر طبق عدالت باشد، پس بیایید به تدریج و مرحله به مرحله تمام سلاح‌های هسته‌ای را در جهان حذف کنیم. اما اگر این یک عامل بازدارنده است و اینکه اگر سلاح هسته‌ای داشته باشی هیچ‌کس هرگز به تو حمله نمی‌کند، خب پس ایران هم حق دارد، مثل دیگر کشورها, به منظور دفاع از خودش این سلاح هسته‌ای را داشته باشد. https://x.com/MHDR_1/status/2066630624006320186?s=20 🆔@world_order

⭕️روایت ایگناتیوس از پشت‌پرده‌های مذاکرات ایران و آمریکا 🟢پلن‌بی ترامپ تغییر رفتار ایران انقلابی است 🟢صبر در دی‌ان‌ای ایرانی‌هاست 🟢کوشنر به قالیباف چه گفت؟ 🟠 ستون‌نویس واشنگتن‌پست: وقتی روایت مذاکره‌کنندگان آمریکایی و عرب را از جزئیات مذاکرات پرپیچ‌وخم پنج ماه گذشته می‌شنوم، این احساس به من دست می‌دهد که چارچوب توافق، پایان ماجرا نیست، بلکه مرحله‌ای میانی است که ممکن است به شکستی ناامیدکننده منجر شود یا آن‌گونه که دولت ترامپ امیدوار است، آغاز یک دگرگونی خارق‌العاده به سوی ایرانی مدرن باشد. 🟠 از منظر دیپلماتیک، این توافق بیش از آنکه یک جشن پیروزی باشد، راهی برای خروج از جنگی پرهزینه و نامحبوب است. این توافق بسیار پایین‌تر از وعده‌های اولیه ترامپ درباره تغییر رژیم و تسلیم بی‌قیدوشرط ایران قرار دارد. 🟠 حتی یکی از مشاوران نزدیک ترامپ نیز اذعان کرده که «در حال حاضر نتیجه قطعی نیست. نه می‌توان آن را یک موفقیت بزرگ دانست و نه یک شکست.» 🟠 جزئیات محدودسازی برنامه هسته‌ای ایران هنوز مذاکره نشده، تنگه هرمز دوباره باز می‌شود اما شاید به‌طور موقت، به نظر می‌رسد توافق شامل لبنان نیز می‌شود، اما این به معنای پایبندی اسرائیل یا حزب‌الله به آن نیست و مهم‌تر از همه، یک حکومت تندرو همچنان در تهران بر سر کار است. 🟠 مذاکره‌کنندگان اصلی آمریکا دیپلمات نیستند، بلکه سرمایه‌گذار هستند. این مذاکرات ماهیتی متفاوت دارد و بیشتر شبیه یک پیشنهاد سرمایه‌گذاری است تا یک توافق دیپلماتیک. 🟠 زمانی که کوشنر در اسلام‌آباد با قالیباف دیدار کرد، به او گفت: «اگر قیمت رولزرویس می‌خواهید، باید محصولی در حد رولزرویس ارائه کنید.» 🟠 یعنی اگر ایران تنگه هرمز را باز نگه دارد، برای ۲۰ سال غنی‌سازی اورانیوم را متوقف کند و صدور انقلاب را کنار بگذارد، می‌تواند منفعت اقتصادی به دست آورد. 🟠 طرح آمریکا سرمایه‌گذاری در اقتصاد ایران از طریق برنامه‌ای به ارزش ۳۰۰ میلیارد دلار برای مدرن‌سازی کشور است. 🟠 کوشنر به ایرانی‌ها گفته است: «شرکت نفت و گاز دولتی ایران می‌تواند حتی از آرامکوی عربستان بزرگ‌تر باشد، البته فقط در صورتی که ایران فعالیت‌های انقلابی خود را متوقف کند.» 🟠 کوشنر و ویتکاف از طریق یک میانجی غیرمعمول عمل کرده‌اند؛ «علی الذوادی» وزیر امور راهبردی دفتر نخست‌وزیر قطر. او در ۱۰ روز گذشته چهار بار به تهران سفر کرد تا توافق را نهایی کند. آخرین جلسه مذاکرات در تهران، ۱۷ ساعت به طول انجامید. 🟠 به گفته یک منبع نزدیک به مذاکرات، «صبر بخشی از دی‌ان‌ای ایرانی‌هاست. باید با آن‌ها صبور بود، چون این سلاح مخفی آن‌هاست. آن‌ها با فرسوده کردن طرف مقابل، امتیاز بیشتری می‌گیرند.» 🟠 قبل از جنگ، آمریکا و ایران به توافقی نزدیک شده بودند، اما به گفته یک مقام آمریکایی «مثل این بود که در یک تور هشت سوراخ وجود داشته باشد و ایران حاضر باشد پنج سوراخ را ترمیم کند.» 🟠 جنگ باعث انسجام بیشتر حاکمیت ایران شد، اما پس از آتش‌بس، اختلافات داخلی پدیدار شد؛ گروهی خواهان توافق نهایی بودند و گروهی دیگر می‌خواستند در مسیر انقلابی باقی بمانند. 🟠 به گفته یک مقام آمریکایی، قالیباف در مذاکرات اسلام‌آباد، منطقی و عملگرا نشان داد اما پس از بازگشت به تهران مورد حمله قرار گرفت و برای مدتی کنار گذاشته شد. 🟠 اکنون به نظر می‌رسد او و متحدانش دست بالا را پیدا کرده‌اند و قرار است روز جمعه برای امضای چارچوب توافق به ژنو بروند. 🟠 مذاکره‌کنندگان آمریکایی امیدوارند ایران پس از توافق صلح، اقتصاد خود را بازسازی و کشور را مدرن کند اما آنها نیز می‌دانند که این یک قمار بزرگ است. 🟠 منحرف کردن مسیر ایران از انقلاب و هدایت آن به سمت یک دولت مدرن و مسئولیت‌پذیر، مهم‌ترین چالش پیش‌رو است. 🟠 یکی از مذاکره‌کنندگان می‌گوید: «بزرگ‌ترین درسی که گرفتم این است که شروع کردن یک جنگ بسیار آسان است، اما بیرون آمدن از آن فوق‌العاده دشوار.» 🆔@world_order

✍صمدزاده: بازگشت و پذیرش هرشکل و حتی جزئی از نظم منطقه‌ای پيش از 9 اسفند، فاقد توجیه و غیرقابل پذیرش است. ✍خراتیان فرامتن مذاکرات به اندازه متن حائز اهمیت است، و تعریف ایران به عنوان یک قدرت منطقه ای دارای تعامل فعال و دارای ابتکار عمل در برابر قدرتهای بزرگ، یا قدرتی منفعل ذیل نظم اماراتی/قطری/آمریکایی/اسراییلی، میزان بهرمنده مندی تهران از این توافق و همچنین پایداری آنرا تعیین خواهد کرد. لذا قابل قبول بودن یا نبودن متن، به نوع تعامل تهران با پایتختهای بزرگ و دول عربی و همچنین میزان پایبندی به خطوط قرمز از پیش تعریف شده و رصد میزان پایبندی طرف مقابل وابسته است.‌ https://x.com/i/status/2066865779954368579 🆔@world_order

‌کدام قدرت، جهان دهه آینده را رهبری خواهد کرد؟ ‌✍️ عبداله باباخانی ‌هفت شرکت بزرگ آمریکایی فعال در حوزه هوش مصنوعی؛ مایکروسافت، آمازون، آلفابت (گوگل)، متا، انویدیا، اوپن‌ای‌آی و اوراکل، برآورد می‌شود که تنها در سال ۲۰۲۶ در مجموع بین ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میلیارد دلار برای توسعه زیرساخت‌ها، مراکز داده، تراشه‌های پیشرفته و گسترش فناوری هوش مصنوعی هزینه کنند. ‌برای درک ابعاد این رقم کافی است بدانیم که این میزان سرمایه‌گذاری با بودجه سالانه بسیاری از اقتصادهای بزرگ جهان برابری می‌کند و از سرمایه‌گذاری سالانه بسیاری از بخش‌های سنتی اقتصاد، از جمله برخی حوزه‌های انرژی های فسیلی، فراتر می‌رود. ‌آنچه امروز در حال وقوع است صرفاً یک رقابت فناورانه نیست؛ بلکه رقابتی برای تعیین مرکز ثقل قدرت اقتصادی، صنعتی، نظامی و ژئوپلیتیکی جهان در دهه آینده است. همان‌گونه که نفت موتور محرک قرن بیستم بود، اکنون هوش مصنوعی در حال تبدیل شدن به موتور اصلی قدرت در قرن بیست‌ویکم باشد. ‌شاید پرسش اصلی این نباشد که کدام شرکت در رقابت هوش مصنوعی پیروز خواهد شد؛ بلکه این باشد که کدام کشور خواهد توانست بیشترین سهم را از این تحول تاریخی به دست آورد و رهبری جهان دهه آینده را در اختیار گیرد. ‌فراموش نکنیم که بحث بر سر یک دهه است و شاید بعضی کشورها تا یک دهه دیگر، حتی نتوانند درک درستی از این پدیده داشته باشند. 🆔@world_order

اشتباه است که تصور کنیم ملّتی می‌تواند تمایز دوست/دشمن را از طریق اعلام دوستی خود با تمامی جهان یا از طریق خلع سلاح ارادی خود از میان ببرد. با این کار جهان سیاست‌زدایی نمی‌شود و به سمت اخلاق خالص، عدالت خالص یا اقتصاد خالص حرکت نمی‌کند. اگر عده‌ای از آزمونها و مخاطرات ملازم با حضور در حوزۀ سیاسی (دوست/دشمن) هراس داشته باشند، آن وقت عده دیگری ظاهر می‌شوند که با محافظت از حوزه سیاست در مقابل دشمنان خارجی آن آزمونها را به جان می‌خرند و بدین وسیله حکومت سیاسی را فراچنگ می‌آورند. از همین رو این محافظ است که با توجه به رابطه ابدی محافظت و اطاعت تصمیم می‌گیرد که دشمن کیست.   مفهوم امر سیاسی - کارل اشمیت 🆔@world_order

✍حسین قتیب: ‌این فصل از جنگ رو به پایان است. ترامپ با رؤیای «تسلیم بی‌قید و شرط» آمد، اما اکنون ناگزیر است محاصره دریایی را با گشایش تنگه تاخت بزند. خواستند ایران را به سرنوشت لیبی، سوریه یا ونزوئلا بکشانند؛ اما ایستادگی مردم و دفاع سربازانمان، ایران را ایران‌تر کرد. 🆔@world_order ‌

تسلیم نه، خاک هرگز! ‌این بار اسکندر از تنگه نگذشت تا آتش به جان تخت‌جمشید بزند. ‌این بار سعد بن ابی‌وقاص به تیسفون نرسید تا فرش بهارستان را پاره‌پاره کند و به غارت ببرد. ‌این بار نه گنجه رفت، نه شوشی، نه بادکوبه، نه هرات و نه بحرین. ‌ما ماندیم. ‌زخمی، داغ‌دیده، خسته، اما ماندیم. ‌و همین ماندن، در روزگاری که با تحریم و جنگ و نامردمی، همه چیز برای فروپاشی آماده شده بود، خود نوشتن تاریخ بود. ‌‌ #سر‌و_ایران ‌ ✍حسین قتیب 🆔@world_order

‌درس جنگ اخیر روشن بود، اما متأسفانه به آن دقت نشد: سبک استفاده از تنگه هرمز دیگر مانند اهرم فشار نفتی دهه ۱۹۷۰ اعراب نیست. غرب از بحران نفتی ۱۹۷۳ آموخته است که باید عرضه‌کنندگان، مسیرها و ذخایر انرژی خود را متنوع کند. به همین دلیل، بحران در هرمز قیمت‌ها را بالا می‌برد، بازارها را عصبی می‌کند و هزینه بیمه و کشتیرانی را افزایش می‌دهد، اما لزوماً در اروپا یا آمریکا کمبود فیزیکی فوری ایجاد نمی‌کند. در واقع استفاده از اهرم هرمز نیازمند صبر راهبردی بود. فشار واقعی تنها در صورت تداوم بحران و فرسایش ذخایر راهبردی شکل می‌گیرد. در مقابل، ضربه‌ی مستقیم‌تر و سریع‌تر بر اقتصادهای آسیایی، به‌ویژه چین، هند، ژاپن و کره جنوبی، وارد می‌شود. ‌همان‌گونه که تصویر نخست نشان می‌دهد، واردات نفت خام اروپا اکنون میان طیف گسترده‌ای از عرضه‌کنندگان توزیع شده است. ایالات متحده بزرگ‌ترین منبع از نظر ارزش واردات است و پس از آن نروژ، قزاقستان، لیبی، عربستان سعودی و چند کشور دیگر، از جمله نیجریه، عراق، جمهوری آذربایجان، الجزایر، برزیل، مکزیک و گویان قرار دارند. این الگو بازتاب یکی از درس‌های اصلی بحران نفتی ۱۹۷۳ و تحریم نفتی عربی است: امنیت انرژی فقط به دسترسی به نفت وابسته نیست، بلکه به تنوع‌بخشی در عرضه‌کنندگان، مسیرها، ذخایر و منابع انرژی نیز بستگی دارد. ‌تصویر دوم همین نکته را در مورد گاز طبیعی تأیید می‌کند. واردات گاز اروپا دیگر تحت سلطه‌ی یک منبع واحد نیست. هرچند روسیه همچنان در نمودار دیده می‌شود، تصویر کلی نشان‌دهنده‌ی ساختاری متنوع در عرضه گاز است؛ ساختاری که در آن نروژ، ایالات متحده، شمال آفریقا، بریتانیا، جمهوری آذربایجان، قطر و دیگر عرضه‌کنندگان نقش‌های مهمی ایفا می‌کنند. به بیان دیگر، درس راهبردی پس از ۱۹۷۳ در سیاست انرژی اروپا نهادینه شده است. ‌این مسئله پیامدهای مستقیمی برای معنای راهبردی تنگه هرمز دارد. تنگه هرمز همچنان یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های انرژی در جهان است، اما اهمیت آن برای ایالات متحده و اروپا تغییر کرده است. اختلال در هرمز قطعاً قیمت‌ها را بالا می‌برد و اضطراب بازار را افزایش می‌دهد. با این حال، چنین اختلالی لزوماً به کمبود فوری انرژی در اروپا یا ایالات متحده منجر نمی‌شود، زیرا آنان ساختار وارداتی متنوع، عرضه‌کنندگان جایگزین، ذخایر راهبردی و دسترسی به بازارهای جهانی دارند. ‌فشار واقعی ماهیتی انباشتی دارد. اگر بحران هرمز طولانی شود، می‌تواند به‌تدریج ذخایر را تحت فشار قرار دهد، حق بیمه را افزایش دهد، هزینه‌های کشتیرانی را بالا ببرد، قراردادها را مختل کند و فشار تورمی ایجاد نماید. خطر راهبردی دقیقاً در همین‌جاست: نه در فروپاشی فوری انرژی غرب، بلکه در یک جنگ فرسایشی بلندمدت میان تاب‌آوری بازار و اختلال ژئوپلیتیک. ‌برای اقتصادهای آسیایی، آسیب‌پذیری مستقیم‌تر است. چین، هند، ژاپن و کره جنوبی همچنان بسیار بیشتر به جریان انرژی از خلیج فارس وابسته‌اند. بنابراین، اختلال طولانی‌مدت در تنگه هرمز به اقتصادهای صنعتی آسیا شدیدتر و فوری‌تر از اقتصادهای غربی آسیب خواهد زد. این همان نکته‌ی راهبردی است که سیاست‌گذاران ایرانی باید جدی بگیرند. ✍حسین قتیب 🆔@world_order