بخش مهمی از جریان سیاسی مدافع «مقاومت» و افزایش توان بازدارندگی در ایران، متأسفانه این مفاهیم را نه در چارچوب عقلانیت راهبردی، منافع ملی و الزامات توسعه، بلکه با نگاهی ایدئولوژیک، هویتی و گاه آخرالزمانی صورت‌بندی می‌کند. در این رویکرد، امنیت به هدفی مستقل از رفاه، توسعه اقتصادی و رضایت اجتماعی تبدیل می‌شود؛ گویی می‌توان کشوری ضعیف از نظر اقتصادی، فرسوده از نظر اجتماعی و منزوی در نظام بین‌الملل داشت، اما همچنان از بازدارندگی پایدار سخن گفت. مخالفت این طیف با قراردادها، مذاکرات و تفاهم‌های بین‌المللی نیز همواره حاصل ارزیابی فنی هزینه‌ها و منافع نیست، بلکه در بسیاری از موارد تابع رقابت‌های جناحی و ملاحظات سیاست داخلی است. همان توافقی که از سوی رقیب سیاسی «تسلیم» خوانده می‌شود، ممکن است در شرایطی دیگر و به دست نیروهای همسو، به‌عنوان «پیروزی راهبردی» معرفی شود. این استاندارد دوگانه، اعتبار بحث امنیت ملی را به‌شدت آسیب زده است. افزون بر این، سابقه دوگانه‌سازی میان «خودی» و «غیرخودی»، محدودسازی تنوع اجتماعی و تلاش برای تحمیل یک سبک زندگی خاص، سبب شده است که بخش قابل‌توجهی از جامعه، مفهوم مقاومت را نه با استقلال و امنیت ملی، بلکه با سرکوب داخلی، انزوای خارجی و بی‌اعتنایی به توسعه پیوند دهد. نتیجه این وضعیت آن است که حتی بحث ضروری و عقلانی درباره بازدارندگی نیز در افکار عمومی با تندروی، جمود فکری و ماجراجویی ایدئولوژیک یکسان پنداشته می‌شود. حال آنکه بازدارندگی، در معنای علمی و راهبردی آن، نه دشمن دیپلماسی است و نه جایگزین توسعه. بازدارندگی پایدار تنها زمانی شکل می‌گیرد که قدرت نظامی با مشروعیت سیاسی، انسجام اجتماعی، اقتصاد توانمند، فناوری پیشرفته و روابط خارجی سنجیده همراه باشد. کشوری که مردمش از آینده ناامیدند و اقتصادش توان بازتولید قدرت ندارد، حتی با برخورداری از ابزارهای نظامی نیز نمی‌تواند امنیتی پایدار ایجاد کند. ازاین‌رو، ضروری است مفهوم بازدارندگی از انحصار گفتمان‌های ایدئولوژیک خارج شود و بار دیگر در چهارچوب منافع ملی، توسعه و عقلانیت راهبردی تعریف گردد. دفاع از ایران نباید به معنای فداکردن ایران در راه آرمان‌های انتزاعی باشد. سیاست امنیتی مسئولانه، پیش از هر چیز باید حافظ جان، رفاه، کرامت و آینده مردم ایران باشد. حسین قتیب

🔴فرصت از دل جنگ؛ آمریکا و ایران پس از ۴۷ سال دشمنی به آستانه یک چرخش تاریخی رسیده‌اند / فارن افرز 🔴بن‌بست خونین 🔴روابط آمریکا و ایران پس از چهار ماه جنگ مستقیم، ترور بخش بزرگی از رهبری سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی و حملات متقابل به پایگاه‌ها، زیرساخت‌ها و کشتی‌ها، به پایین‌ترین سطح خود رسیده است. آتش‌بس آوریل و تفاهم‌نامه ژوئن نتوانسته‌اند درگیری را متوقف کنند و اختلاف بر سر برنامه هسته‌ای، تنگه هرمز و کاهش تحریم‌ها همچنان پابرجاست. بیش از ۳۰۰ حمله اخیر آمریکا به ایران و پاسخ تهران علیه دست‌کم پنج کشور منطقه و چند کشتی عبوری از هرمز نشان می‌دهد دو طرف همچنان آماده تشدید بحران‌اند. 🔴با این حال، جنگ حقیقتی ناخوشایند را برای هر دو آشکار کرده است: واشنگتن قادر نیست جمهوری اسلامی را سرنگون کند، برنامه هسته‌ای آن را از میان ببرد، حمایت تهران از متحدان منطقه‌ای را پایان دهد یا کنترل هرمز را از دست ایران خارج کند. تهران نیز نمی‌تواند آمریکا را از منطقه بیرون براند یا ابزارهای اقتصادی و نظامی آن را بی‌اثر سازد. هیچ‌یک بدون پرداخت هزینه‌ای غیرقابل‌قبول قادر به واردکردن ضربه نهایی نیست. 🔴روزنه‌ای در بحران 🔴همین بن‌بست فرسایشی برخی مقام‌ها در تهران و واشنگتن را به جست‌وجوی الگوی همزیستی سوق داده است. برای نخستین بار در نزدیک به یک دهه، مقام‌های ارشد دو کشور در چارچوب مذاکرات مستقیم دیدار کرده‌اند، درباره مصالحه‌های معنادار گفت‌وگو می‌کنند و احتمال ایجاد خط تماس میان نیروهای نظامی را بررسی کرده‌اند؛ کانالی که می‌تواند پیش از تبدیل برخوردهای محدود به جنگ گسترده، بحران را مهار کند. تجربه توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ نشان داد که یک توافق فنی بدون پشتوانه سیاسی پایدار، در برابر مخالفان سازمان‌یافته آسیب‌پذیر است. 🔴فشار حداکثری نه جمهوری اسلامی را وادار به تسلیم کرد و نه توافق بهتری ساخت؛ در مقابل، برنامه هسته‌ای ایران گسترش یافت، سرکوب داخلی و رفتار منطقه‌ای تهران تشدید شد و جامعه ایران زیر فشار اقتصادی قرار گرفت. تجربه عادی‌سازی روابط آمریکا با چین و ویتنام نیز نشان می‌دهد دیپلماسی لزوماً پس از حل همه اختلافات آغاز نمی‌شود؛ گاه زمانی آغاز می‌شود که هزینه توهم پیروزی از پذیرش واقعیت سنگین‌تر شده باشد. 🔴همزیستی شکننده 🔴هدف فوری نه دوستی و نه معامله‌ای بزرگ، بلکه جلوگیری از فروپاشی تفاهم‌نامه، باز نگه‌داشتن تنگه هرمز، طولانی‌کردن مذاکرات و عملیاتی‌کردن سازوکار جلوگیری از برخورد میان سپاه و فرماندهی مرکزی آمریکاست. در ایران، نتیجه کشمکش میان طرفداران سازش و مخالفان ایدئولوژیک به این بستگی دارد که دیپلماسی آیا به بهبود اقتصادی ملموس برای مردم منجر می‌شود یا نه. در آمریکا نیز اجرای کاهش تحریم‌های وعده‌داده‌شده می‌تواند نشانه فاصله‌گرفتن از چهار دهه مهار و اجبار باشد، بدون آنکه واشنگتن از اعتراض به سیاست‌های تهران دست بکشد. 🔴اختلاف بر سر هرمز، اقدامات اسرائیل در لبنان و بی‌اعتمادی ناشی از ترورها، تحریم‌ها، گروگان‌گیری و جنگ‌های نیابتی می‌تواند این فرصت را نابود کند. با این همه، دو کشور فقط به چارچوبی نیاز دارند که با هر تغییر سیاسی فرونریزد. موفقیت چنین مسیری می‌تواند یکی از موتورهای اصلی تشدید بحران در خاورمیانه را خاموش کند و رقابت ایران را از اخلال نظامی به دیپلماسی و تجارت سوق دهد؛ نقطه‌ای که واشنگتن از جست‌وجوی شکست جمهوری اسلامی دست بردارد و تهران دریابد موفقیت ژئوپولیتیک الزاماً از رویارویی دائمی نمی‌گذرد.

🔴جنگی که تهران برد؛ آمریکا و اسرائیل با بمب آمدند و با شروط ایران عقب نشستند / War On The Rocks 🔴معماری بقا 🔴ایران در برابر قدرت نظامی برتر آمریکا و اسرائیل، جنگی را پذیرفت که خود برای آن آماده شده بود، نه جنگی را که دشمنانش طراحی کرده بودند. «دفاع موزاییکی» سپاه، با فرماندهی غیرمتمرکز، برای زنده‌ماندن پس از حملات قطع رأس و ادامه عملیات بدون اتکا به سلسله‌مراتب مرکزی شکل گرفته بود. تهران برتری هوایی را به‌طور مستقیم به چالش نکشید؛ بلکه سامانه‌های پشتیبان آن، از سوخت‌رسان‌ها و رادارها تا شبکه‌های ارتباطی و مراکز فرماندهی، را هدف گرفت. موشک‌ها و پهپادهای ارزان ایران، رهگیرهای چندمیلیون‌دلاری را مصرف کردند و فشار مستمر بر ذخایری وارد آوردند که به‌سرعت جایگزین نمی‌شدند. 🔴هم‌زمان، ایران میدان اصلی نبرد را به تنگه هرمز، اختلال اقتصادی، جنگ اطلاعاتی و اراده سیاسی منتقل کرد؛ جایی که نابودی ناوگان متعارفش نیز مانع استفاده از مین، موشک، پهپاد و شناورهای کوچک برای تهدید کشتیرانی نمی‌شد. هدف تهران نه پیروزی کلاسیک، بلکه بقا، تحمیل هزینه و تبدیل ضعف نظامی به اهرم ژئوپلیتیکی بود. 🔴شکاف در ائتلاف 🔴واشنگتن و تل‌آویو با اهدافی مبهم و ناهمگون وارد جنگ شدند؛ اسرائیل از نابودی حزب‌الله و برنامه هسته‌ای ایران سخن گفت و آمریکا بر تضعیف توان نظامی و قطع حمایت از نیروهای منطقه‌ای تمرکز کرد، اما هیچ‌یک پایان قابل‌اندازه‌گیری برای جنگ تعریف نکرد. لفاظی‌هایی چون «نابودی»، «تسلیم بدون قیدوشرط» و «محو کامل» فراتر از توان واقعی عملیات بود و اعتماد شرکای منطقه‌ای را فرسود. حملات ایران به عربستان و امارات، هزینه همراهی با آمریکا را ملموس کرد؛ کویت و عربستان حریم هوایی خود را بر هواپیماهای نظامی آمریکا بستند و ریاض حتی پس از مداخله مستقیم دونالد ترامپ، از میزبانی طرح اسکورت نفتکش‌ها در هرمز خودداری کرد. 🔴امارات نیز زیر فشار حملات و نبود همبستگی همسایگان، از اوپک خارج شد و تهدید به ترک اتحادیه عرب کرد. تهران در حوزه اطلاعاتی نیز تاب‌آوری خود را به روایت مقاومت تبدیل کرد و با محتوای رسانه‌ای هدفمند، این تصور را تقویت کرد که ائتلافی برتر نتوانسته نظام را درهم بشکند. اقتصاد مقاوم در برابر تحریم و ناوگان نفتکش گسترده نیز امکان ادامه درآمدهای نفتی را حفظ کرد. 🔴صلح به شروط تهران 🔴ایران بهای سنگینی پرداخت: آیت‌الله علی خامنه‌ای کشته شد، بخش بزرگی از ذخیره موشکی و پرتابگرهایش از بین رفت، نیروی دریایی متعارفش عملاً نابود شد و زیرساخت غنی‌سازی از کار افتاد؛ بااین‌حال، هدف اصلی آن ــ بقای نظام ــ محقق شد. آمریکا از مطالبه تسلیم کامل و حذف غنی‌سازی عقب نشست و پذیرفت ذخیره اورانیوم در ایران باقی بماند. در مقابل، پیش از حل پرونده موشکی، هسته‌ای و نیروهای منطقه‌ای، رفع محاصره دریایی، عقب‌نشینی نیروهای آمریکا، صدور معافیت‌های تحریمی و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده آغاز می‌شود. 🔴تهران حتی مطالبات تازه‌ای چون غرامت جنگی و دورشدن نیروهای آمریکایی از پیرامون ایران مطرح کرد. میلیاردها دلار منابع آزادشده می‌تواند برای بازسازی برنامه موشکی و هسته‌ای و تقویت نیروهای همسو به‌کار رود. حزب‌الله تضعیف شد اما از میان نرفت، شبه‌نظامیان عراقی جایگاه بیشتری یافتند و کشورهای خلیج فارس به‌جای نزدیک‌شدن به اسرائیل، روابط خود با تهران را حفظ یا تعمیق کردند. جنگ پایان یافت، اما نه با صلحی بهتر برای آمریکا و اسرائیل؛ بلکه با توافقی که ترتیب امتیازدهی، منطق بازدارندگی و قواعد آن در تهران نوشته شد. 🆔@world_order

آیا ترامپ راهبرد «کلنگی» کردن ایران را پیش می‌برد؟ 🔵ترامپ با اعلام بازاعمال محاصره دریایی، بار دیگر در تلاش است فشارها بر ایران را افزایش دهد. 🔵هدف اعلامی واشنگتن، بازگشایی کامل تنگه هرمز و البته وادار کردن تهران به پذیرش توافقی است که از نظر آمریکا مطلوب باشد. 🔵در مقابل، ایران با استناد به بند پنجم تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، تأکید می‌کند که مدیریت تنگه هرمز بر عهده ایران است و آمریکا نباید با ایجاد مسیرهای جایگزین در جنوب تنگه و سواحل عمان، این ترتیبات را نقض کند. 🔵اقدامات اخیر ترامپ را می‌توان در چارچوب یک راهبرد فرسایشی تحلیل کرد؛ راهبردی که به جای ورود به یک جنگ تمام‌عیار، بر تداوم درگیری‌های محدود، افزایش مستمر فشارهای نظامی و اقتصادی و تحلیل بردن تدریجی توان ایران استوار است. 🔵می‌توان گفت هدف نهایی صرفاً کسب امتیاز در مذاکرات نیست، بلکه فرسایش ظرفیت‌های اقتصادی، نظامی و حکمرانی ایران و در نهایت ایجاد زمینه برای بی‌ثباتی و فروپاشی درونی است. 🔵پیشتر نیز «نفتالی بنت» نخست‌وزیر پیشین اسرائیل با راهبرد «مرگ با هزاران زخم» به‌دنبال این بود که به جای تکیه بر یک حمله بزرگ و تعیین‌کننده علیه ایران، مجموعه‌ای از ضربات کوچک، مستمر و چندبعدی وارد شود تا به مرور توان نظامی، امنیتی، اقتصادی و روانی ایران فرسوده شود. 🆔@world_order

سناتور آمریکایی: نمی‌دانم چرا ایرانی‌ها تسلیم نمی‌شوند 🔵«راجر مارشال» سناتور جمهوری‌خواه: (ایرانی‌ها) چرا تسلیم نمی‌شوند؟ این برای هیچ‌کس منطقی نیست. من امیدوار بودم، اما امروز به اندازه یک ماه پیش امیدوار نیستم. ⚫️«کیتلن کالینز» مجری سی‌ان‌ان: آیا این قرار است به یک جنگ بی‌پایان تبدیل شود؟ 🔵هنوز نه، و قرار هم نیست این‌طور شود. من این را تضمین می‌کنم. ⚫️چطور تضمین می‌کنید که به یک جنگ بی‌پایان تبدیل نشود؟ 🔵فکر می‌کنم در نهایت بمباران‌ها باید متوقف شوند. تا زمانی که نیروهای ما روی زمین مستقر نشوند، هنوز با یک جنگ بی‌پایان فاصله زیادی داریم. ⚫️اما اگر بمباران‌ها متوقف شوند و هیچ تغییری در وضعیت میدانی ایجاد نشده باشد، پس هدف از این بمباران‌ها چه بوده است؟ 🔵هدف این است که آن‌ها را از دستیابی به سلاح هسته‌ای دور نگه داریم و اجازه دهیم سربازان آمریکایی مجبور نباشند خودشان در خط مقدم بجنگند. به نظر من، آن‌ها (طرف مقابل) هم در این زمینه مسئولیت دارند. ما وظیفه خودمان را انجام داده‌ایم. 🆔@world_order

مارشال: این وظیفه کشورهای عربی است به ایران نیرو بفرستند نه آمریکا 🔵سناتور جمهوری‌خواه: ما از کشورهای حاشیه خلیج فارس در برابر ایران دفاع کرده‌ایم؛ حالا نوبت خودشان است که بروند و کاری را که باید انجام دهند، تمام کنند. 🔵اگر لازم باشد، باید نیروهای زمینی خودشان را اعزام کنند اما نباید این سربازان آمریکایی باشند که در خط مقدم قرار می‌گیرند. 🆔@world_order

مجهز شدن ایران به سلاح هسته‌ای، دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد. زمانی خواهد رسید که دیگر همگان به این خواهند رسید که برای رهبری کردن رهبر و حکمرانی کردن حکومت، به شکل معمول و حداقلی و در امنیت، شرط لازم، داشتن بمب هسته‌ای است و بالاخره متوجه خواهند شد که «نه! انگار هرچه بخواهیم از این واقعیت فرار کنیم و آن را به تعویق بیندازیم، چاره دیگری هم جز این نبوده و نیست.» مشکل این است که همیشه خیلی دیر به نتیجه می‌رسیم. خیلی دیر به نتیجه رسیدیم که به اسرائیل، موشک بزنیم (در زمانی که از جایی به بعد دیگر قابلیت شلیک انبوه به شکل سابق را هم از دست دادیم). خیلی دیر به نتیجه رسیدیم که باید تنگه هرمز را بست و... ولی به هر حال جبرا به این نتایج رسیدیم. جبرا به خرید یا تولید کلاهک هسته‌ای و تست آن هم خواهیم رسید. فقط ای کاش این اتفاق نهایتا دو سال پیش و بلافاصله بعد از وعده صادق ۱ رخ داده بود. #تغییر_دکترین_هسته_ای ۲۲ تیر ۱۴۰۵ ✍حامد فتاحی

سخنگوی جدیدی کمسیون امنیت ملی همون عکاس عکس نمایندگان با موگرینی است. به قول یکی از دوستان: «ازش میشه شیش جلد ما گلهای خندانیم سرود!!» برخی علل و زمینه‌های به‌روزافتادن امنیت ایران به این روز، در این‌گونه رخدادها به‌وضوح عیان است. ۱. امنیت ملی ۲. کمیسیون امنیت ملی مجلس 🆔@world_order

🔰مارگارت اتوود: مشکل هوش مصنوعی «ورودیِ بی‌کیفیت، خروجیِ بی‌کیفیت» است 🔸مارگارت اتوود، نویسنده سرشناس کانادایی و خالق رمان‌های «سرگذشت ندیمه» و «آدمکش کور»، با انتقاد از عملکرد چت‌بات‌های هوش مصنوعی گفت بزرگ‌ترین ضعف این فناوری آن است که بر پایه داده‌هایی آموزش می‌بیند که ممکن است ناقص، نادرست یا قدیمی باشند. 🔸️به گفته اتوود، انسان‌ها ذاتاً فرصت‌طلب هستند و اگر راهی آسان برای تقلب یا دور زدن زحمت وجود داشته باشد و احتمال شناسایی آن کم باشد، بسیاری از افراد از آن استفاده خواهند کرد. 🔸️او افزود: «انسان‌ها ربات نیستند، اما فرصت‌طلب‌اند؛ بنابراین اگر راه آسانی برای تقلب وجود داشته باشد و تشخیص آن دشوار باشد، عده زیادی از آن استفاده می‌کنند.» 🔸️اتوود در ادامه به یکی از شناخته‌شده‌ترین انتقادها نسبت به هوش مصنوعی اشاره کرد و گفت کیفیت خروجی این سامانه‌ها کاملاً به کیفیت داده‌های آموزشی آن‌ها وابسته است. ibna.ir/x6HQm @ibna_official