🔴ترامپ بدترین دشمن خود در پرونده ایران است / خودزنی بزرگ ترامپ در خلیج فارس و شرح افتادن کاخ سفید در دام استراتژیک تهران‌/ تلگراف 🔴روایت خیالی و واقعیت میدانی 🔴دونالد ترامپ در دیدار با جوزف عون، رئیس‌جمهور لبنان، تصویری وارونه از نبرد با ایران ارائه داده و مدعی شد حملات سنگین آمریکا، تهران را در درماندگی مطلق قرار داده و زمینه توسعه حملات به تأسیسات هسته‌ای زیرزمینی کوه پیک‌اکس فراهم شده است. با این حال، واقعیت نشان می‌دهد یادداشت تفاهم ژوئن نابود شده و بمباران‌های ده‌روزه زیرساخت‌ها مانند پل‌ها و بنادر، مانع تسلط ایران بر تنگه هرمز نشده است. 🔴حملات موشکی و پهپادی سپاه پاسداران به شناورهای بدون مجوز، عبور روزانه را به ارقام تک‌رقمی کاهش داده و کشورهای عربی منطقه را پس از آتش‌بس هشتم آوریل مجدداً هدف قرار داده است؛ موضوعی که درخواست برخی دولتهای عربی برای اعزام نیروی زمینی آمریکا را به همراه داشت. ترامپ بحرانی را مدیریت می‌کند که خود خالق آن است؛ چراکه پیش از جنگ، تنگه هرمز آبراهی آزاد بود، اما اکنون به دریاچه‌ای تحت کنترل ایران تبدیل شده که آژیرهای خطر را بر همایش‌های اقتصادی دوحه، دبی، ابوظبی و ریاض حاکم کرده و بازارهای جهانی نفت را دچار شوک قیمتی مداوم ساخته است. 🔴شکست دیپلماسی اجبار 🔴راهبرد واشنگتن بر تشدید تدریجی حملات در استان‌های جنوبی و ساحلی ایران متمرکز است تا با انهدام سکوهای موشکی، انبارها و قایق‌های تندرو، توان تهدید دریانوردی را تضعیف کرده و تهران را به بازگشت به میز مذاکره یا بازگشایی تنگه وادار سازد. با این حال، فشارهای میانجی‌های منطقه‌ای برای آتش‌بس ۱۰ روزه و احیای یادداشت تفاهم مبهم گذشته ناکام مانده است. گرچه تجهیزات نظامی ایران در این حملات آسیب دیده‌اند، اما توانایی ساخت انبوه پهپادهای انتحاری باعث شده تا بستن عملی تنگه هرمز همچنان ادامه یابد. 🔴دیپلماسی اجبار کاخ سفید نه‌تنها دستاوردی نداشته، بلکه با هر بمبی که بر خاک ایران فرود می‌آید، موضع حکومت تهران برای ادامه نبرد سرسختانه‌تر می‌شود. فشار بر متحدان حوثی برای اختلال در حرکت نفتکش‌ها در سایر گلوگاه‌های منطقه‌ای نیز اثبات می‌کند که تهران هیچ تمایلی برای تسلیم شدن در برابر فشارهای نظامی ندارد. 🔴دگرگونی نظم امنیتی منطقه 🔴ارزیابی واشنگتن مبنی بر تسلیم شدن تهران بر اثر فشار نظامی، ناشی از دست‌کم گرفتن تغییرات بنیادین در موازنه خلیج فارس است. ایران اگرچه از نظر نظامی و اقتصادی طرف ضعیف‌تر محسوب می‌شود، اما با تسلیح موقعیت جغرافیایی خود، برتری نظامی ایالات متحده را خنثی کرده و ترامپ را در یکی از سخت‌ترین بن‌بست‌های دوران ریاست‌جمهوری‌اش قرار داده است. اهرم استراتژیک تنگه هرمز تا زمان احداث خطوط لوله گران‌قیمت کنارگذر، همچنان به عنوان برگه برنده ایران باقی خواهد ماند و این جنگ بزرگ‌ترین هدیه ممکن را به تهران اعطا کرده است. 🔴پایان این منازعه همراه با تغییرات ساختاری عمیق در منطقه خواهد بود؛ عوارض ترانزیتی در تنگه اجتناب‌ناپذیر می‌شود، کشورهای عرب خلیج فارس با حفظ روابط با واشنگتن به دنبال ترتیبات امنیتی جایگزین خواهند رفت و کشورهایی نظیر عربستان و قطر برای بازگشت به شرایط عادی اقتصادی، جدی‌تر از گذشته به سمت تنش‌زدایی و بهبود روابط با تهران حرکت خواهند کرد. 🆔@world_order

🔴ایران از گوشه رینگ بیرون آمد؛ جنگی که رؤیای پیروزی سریع آمریکا را شکست داد / فارن پالیسی 🔴توهم برتری نظامی 🔴پس از جنگ ۱۲ روزه، ترکیبی از اطلاعات دقیق، فناوری پیشرفته، هواپیماهای پنهانکار، مهمات دورایستا و سامانه‌های دفاع موشکی آمریکا و اسرائیل، این تصور را ایجاد کرد که تهران در برابر قدرت نظامی واشنگتن و تل‌آویو به بن‌بست رسیده است. همکاری برخی کشورهای عربی در رهگیری پهپادها و موشک‌های ایران نیز تلفات آمریکا و اسرائیل را کاهش داد و احساس غلبه کامل بر دشمن را تقویت کرد. 🔴این موفقیت اولیه به برداشت خطرناکی انجامید که بر اساس آن، نیروهای نیابتی ایران در منطقه، از حزب‌الله و حماس تا حوثی‌ها، قابل مهار یا حذف هستند و خود ایران نیز می‌تواند وادار به تسلیم شود. بر همین اساس، عملیات بعدی آمریکا و اسرائیل با هدف وادار کردن تهران به پذیرش خواسته‌های واشنگتن آغاز شد؛ حتی در شرایطی که مذاکرات هسته‌ای همچنان در جریان بود و امکان پیشرفت در آن وجود داشت. 🔴باتلاق اهداف متغیر 🔴چند ماه پس از آغاز درگیری گسترده‌تر، تصویر میدان تغییر کرده است. کارزار نظامی آمریکا که با هزینه‌های سنگین و استفاده گسترده از مهمات همراه شد، نتوانسته اهداف متعددی مانند پایان دادن به برنامه هسته‌ای ایران، تغییر حکومت و تضمین عبور آزادانه نفتکش‌ها از تنگه هرمز را محقق کند. اهداف جنگ در طول مسیر تغییر کرده و اکنون واشنگتن با دشواری خروج از بحرانی روبه‌رو است که دستیابی به موفقیت در آن همچنان نامشخص باقی مانده است. 🔴در مقابل، ایران با حفظ کنترل بر مسیرهای حیاتی دریایی و ادامه توانایی‌های موشکی و پهپادی خود، نشان داده است که حاضر به پذیرش تسلیم نیست. افزایش دوباره قیمت نفت و سوخت، کاهش ذخایر سامانه‌های رهگیری موشکی آمریکا و درخواست بودجه تکمیلی ۶۷ میلیارد دلاری برای وزارت دفاع، فشارهای مالی و نظامی این رویارویی را برجسته کرده است. 🔴واقعیت جغرافیایی جنگ 🔴محدودیت‌های قدرت نظامی پیشرفته را آشکار کرده است. ایران به دلیل جمعیت گسترده، موقعیت جغرافیایی و قرار گرفتن در کنار مهم‌ترین ذخایر انرژی جهان، کشوری نیست که بتوان آن را حذف یا کاملاً خنثی کرد. پایگاه‌های آمریکا در خاورمیانه نیز در نتیجه شبکه گسترده حضور نظامی واشنگتن، در برد موشک‌ها و پهپادهای ایران قرار گرفته‌اند؛ مسئله‌ای که آسیب‌پذیری جدیدی برای آمریکا ایجاد کرده است. تشدید حملات علیه زیرساخت‌های غیرنظامی یا ادامه عملیات هوایی، ممکن است تنها به اعلام پیروزی سیاسی منجر شود، نه تغییر رفتار تهران. 🔴واشنگتن اکنون میان ادامه جنگ فرسایشی علیه توان موشکی و پهپادی ایران یا ورود به مسیری پرهزینه‌تر با نیروهای زمینی گرفتار است. راه‌حل جایگزین، پذیرش واقعیت‌های سیاسی و ارائه تضمین‌های امنیتی برای شکل دادن به کاهش تنش است؛ مسیری که پس از دهه‌ها فشار، تحریم و تقابل همچنان در برابر تصمیم‌گیرندگان قرار دارد.

☀️ حضور امارات در آفریقا فقط اقتصادی است؟ ➕ دکتر «می درویش»، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه بیرمنگام، در پادکست الشرق در مورد ماهیت حضور امارات در آفریقا گفت: «شرکت موانئ دبی (DP World) اگرچه سابقه مدیریت پایگاه‌های نظامی در اریتره را طی دوران جنگ یمن داشته، اما در حال حاضر تمرکز اصلی آن بر بهره‌برداری اقتصادی و تجاری است. در موارد خاصی مانند توافق با سومالی‌لند، علی‌رغم پیشنهادات اولیه برای احداث فرودگاه نظامی در بربره، دولت مربوطه با این درخواست مخالفت کرد و توافق نهایی صرفاً بر توسعه زیرساخت‌های غیرنظامی و تجاری متمرکز ماند.» 🌐 منبع: پادکست الشرق podcastalsharq 🎙#مشرق_پادکست ✨ @Mashreq_Media

☀️ ترکیه در آفریقا چه می‌کند؟ ➕ دکتر «می درویش»، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه بیرمنگام، در پادکست الشرق در مورد حضور ترکیه در آفریقا گفت: «ترکیه اگرچه در شرق آفریقا ارتباط مستقیمی با خطوط و مسیرهای تجاری دریایی ندارد، اما با پذیرش مدیریت بندر مقدیشو از سوی دولت سومالی و اجرای پروژه‌های بزرگ سرمایه‌گذاری در حوزه‌های انرژی، کشاورزی و زیرساختی در بخش‌های مرکزی قاره آفریقا، به حضور و نفوذ خود در این مناطق وسعت بخشیده است؛ حضوری که در رقابت میان قدرت‌های منطقه‌ای، گاه در تقابل یا هم‌افزایی با بازیگرانی چون امارات و چین قرار می‌گیرد.» 🌐 منبع: پادکست الشرق podcastalsharq 🎙#مشرق_پادکست ✨ @Mashreq_Media

🔺 وال استریت ژورنال: موشک‌های ایران روزبه‌روز خطرناک‌تر می‌شوند 🔺موشک خیبرشکن ایران ارزان، دقیق و مرگبار است. 🔺ایران اخیرا از این موشک در حملات پیچیده استفاده کرده است . بهترین موشک ایران روزبه‌روز خطرناک‌تر می‌شود. 🔺خیبرشکن از ترکیبی از مسیرهای پروازی، حرکات و سرعت‌ها برای گیج‌کردن سامانه‌های پدافند هوایی استفاده می‌کند. 🔺موشک خیبرشکن، سلاحی ارزان‌قیمت، متحرک و دقیق با برد حداقل حدود ۱۴۵۰ کیلومتر است. 🔺مقامات آمریکایی می‌گویند از زمانی که درگیری‌ها مجدداً شدت گرفت، ایران موشک خیبرشکن را به سمت پایگاه‌های آمریکایی شلیک کرده است. @roozplus_ir

امنیت با قدرت عینی و میدانی به دست‌ می‌آید. #بازدازندگی

سیدجواد میری: مستند "مرد ابدی" در شبکه دو را ببینید. داستان زندگی "حسن طهرانی‌مقدم" را به زیبایی روایت می‌کند. یکی از جملات کلیدی این مرد بزرگ "فقط انسان‌های ضعیف به اندازه امکاناتشان کار می‌کنند» می‌باشد." روحش شاد

🔹نکات کلیدی درباره «حضور تیم عمانی در تهران» و «معمای تنگه هرمز»؛ ▪️۱. عمان علی‌رغم مواضع سینوسی در مورد تنگه هرمز در اواخر جنگ رمضان پیشنهاد داد که یک وکیل اروپاییِ گران‌قیمت _که ارتباطات قوی بین المللی دارد_ را برای احقاقِ سهم ایران و عمان از تنگه استخدام کند تا حقِ دو کشور را در مجامع جهانی بصورت قانونی پیگیری کرده و آن را بستاند! ▪️۲. در ادامه عمان با تشدید التهابات و همچنین فشار آمریکا جا زد و چندان تمایلی برای تعیین مسیر دریایی مشخص، اخذ عوارض و قانون‌مند کردن تنگه نشان نداد. ▪️۳. طی دو هفته اخیر که درگیری‌های جدی در تنگه هرمز رخ داد، اصل ماجرا به آنجایی برمی‌گردد که کشتی‌ها به جای مسیر شمالی تنگه (سازوکار ایرانیِ عبور از تنگه) از مسیر عمانی تنگه (یعنی جنوب) قصد تردد داشتند که ایران واکنش نشان داد و درگیری‌های ۱۲ روز اخیر رُخ داد! ▪️۴. کشتی‌های عبوری می‌گویند که مسیر ایرانی تنگه (شمال) ۵۰ مایل، مسیرشان را دورتر می‌کند و به دلیل عُمقِ کمِ برخی از قسمت‌های آن باعث ایجاد سختی و به گِل نشستن کشتی‌ها می‌شود؛ از طرفی مسیر عمانی تنگه دارای صخره‌های تیزی است که عبور را برخی از نقاط تنگه برای کشتی‌ها با مانع روبرو می‌کند؛ آمریکایی‌ها با آوردن کشتی‌های خاصی اقدام به تراشیدن صخره‌های مسیر عمانی تنگه کرده‌اند. ▪️۵. بازگشت تیم عمانی به مذاکره و آمدن به ایران برای مُجاب‌سازیِ تهران برای همراهی با شروط و امتیازات جدید واشنگتن و همچنین مشخص شدن سهم مسقط از تنگه کلیدی هرمز است! 🔻جمع بندی: ارسالِ میزان بالای لجستیک و زیرساخت‌های نظامی به منطقه _که در برخی از محافل نظامی، کمیتِ آن را بیشتر از جنگ رمضان می‌دانند_ اذهان را به هر چیزی غیر از توافق می‌برد؛ در طرف مقابل نیز هزینه بالای حمله زمینی به ایران و واکنش متقابل ایران به ورود و فتحِ بخشی از خاکِ کشوری که از آن حمله شده، حمله گسترده به زیرساخت‌های منطقه توسط تهران پس از اصابت زیرساخت‌هایش با عاملیت آمریکا، بسته ماندن تنگه هرمز در صورت ادامه تنش و بسته شدن باب‌المندب و همچنین بازسازی نسبی توان موشکیِ ایران و اصابت قطعی سرزمین‌های اشغالی توسط تهران، هزینه جنگ‌ِ گسترده را برای ترامپ زیاد کرده است! ▪️برآوردهای نظامی در ایران نیز می‌گوید کوه کلنگ با GBU_57 آسیب جدی نخواهد دید و حتی اتمیِ تاکتیکی نیز بیش از آنکه به قلبِ «کوه کلنگ» آسیب بزند به محیط زیست منطقه لطمه وارد می‌کند؛ در انتها راهی برای ترامپ غیر از «انتحارِ در میدان با نتیجه غیرقابل پیش‌بینی» نخواهد ماند! https://x.com/i/status/2081109689220178052

✍️سکوت محض در سیلیکون‌ولی محمدرضا اسلامی 🔵 سیزده شب زیربناهای جنوب ایران زیر بمباران بیرحمانه قرار گرفت. نیروی مهاجم به ایران به صراحت و روشنی گفت که در این حملات، تنها «اهداف نظامی» نیستند بلکه زیرساخت‌های حیاتی کشور هدف بمباران هستند. برج مراقبت فرودگاه چابهار، تأسیسات حمل‌ونقل، پل‌ها، دکل‌های مخابراتی و بخش‌هایی از زیرساخت‌هایی که به مردم عادی خدمت می‌کنند، هدف قرار گرفتند ولی از ایرانیان مقیم سیلیکن‌ولی صدایی برنخاست. دیدن چنین صحنه‌هایی در جنوب کشور، برای هر ایرانی که اندکی احساس تعلق به این سرزمین داشته باشد، دردناک است. اما آنچه بیش از خود این حملات تکان‌دهنده بود، سکوت بخش قابل توجهی از ایرانیان فعال در حوزه تکنولوژی در سیلیکون‌ولی بود؛ افرادی که در ماه‌های گذشته تقریباً هر روز درباره آینده سیاسی ایران، دموکراسی، آزادی و حمایت از رضا پهلوی (به شکل‌رگباری) محتوا تولید می‌کردند. با این حال، هنگامی که زیرساخت‌های کشورشان هدف حمله قرار گرفت، بسیاری از آنان حتی حاضر نشدند یک جمله ساده بنویسند: «حمله به زیرساخت‌های ایران محکوم است.» این سکوت، اتفاقی نیست. سکوت نیز یک موضع سیاسی است. ▪️دو پرسش از ایرانیان سیلیکون‌ولی مطرح است: 🔴۱- نخستین پرسشی که این رفتار آنها ایجاد می‌کند، این است که آیا دغدغه اصلی این افراد واقعاً «ایران» است یا صرفاً تغییر «حکومت»؟ این دو، یکی نیستند. کسی که برای ایران فعالیت می‌کند، تخریب زیرساخت‌های کشور، آسیب دیدن مردم و ضربه خوردن به سرمایه ملی را، فارغ از اینکه چه حکومتی بر سر کار باشد، محکوم می‌کند. اما اگر همه حساسیت‌ها فقط تا جایی ادامه داشته باشد که به «پروژه تغییر حکومت»بیندیشد، آن‌گاه باید پذیرفت که «اولویت او ایران نیست»؛ بلکه اولویت پروژه سیاسی مورد علاقه‌ی فرد است. می‌توان با حکومت یک کشور مخالف بود و در عین حال، حمله به زیرساخت‌های کشور را محکوم کرد. این دو هیچ تناقضی با یکدیگر ندارند. اتفاقاً وطن‌دوستی دقیقاً در همین نقطه معنا پیدا می‌کند؛ آنجا که منافع ایران را از امر سیاسی تفکیک کنیم. 🔴۲- نکته دوم، مسئله‌ای است که شاید سال‌ها درباره آن کمتر صحبت شده است: موفقیت در فناوری، لزوماً به معنای بلوغ سیاسی و اجتماعی نیست. بسیاری از ایرانیان موفق در سیلیکون‌ولی، بدون تردید از برجسته‌ترین متخصصان ریاضیات، مهندسی و علوم کامپیوتر هستند و دستاوردهای ارزشمندی دارند. اما تجربه این سال‌ها نشان داده است که توانایی ساخت یک استارتاپ‌ چند میلیون دلاری (یا طراحی پیچیده‌ترین سامانه‌های هوش مصنوعی)، الزاماً به معنای درک پیچیدگی‌های تاریخی، اجتماعی و سیاسی سرزمین ایران نیست. در واقع، یکی از خطاهای رایج نخبگان فناوری، این تصور است که چون در حل مسائل مهندسی موفق بوده‌اند، پس می‌توانند مسائل چندلایه یک جامعه نَود میلیونی را نیز با همان نگاه خطی و ساده‌انگارانه تحلیل کنند. زیستن در فضای گلخانه‌ای باعث می‌شود تا افراد فراموش کنند که سیاست، الگوریتم نیست. جامعه، کد نرم‌افزار نیست. ایران، مسئله‌ای نیست که با چند نمودار، چند توییت یا چند شعار قابل حل باشد. اتفاقات اخیر این شکاف را آشکارتر از همیشه نشان داد. بسیاری از کسانی که ماه‌ها خود را دلسوز ایران معرفی می‌کردند، در آزمونی بسیار ساده مردود شدند؛ آزمونی که حتی نیازمند هزینه دادن نبود. نه انتظار می‌رفت موضعِ پیچیده‌ای بگیرند و نه بیانیه‌ای طولانی منتشر کنند. تنها انتظار این بود که حمله به زیرساخت‌های کشورشان را محکوم کنند. همین. اما سکوت کردند. و سکوت، همیشه بی‌طرفی نیست؛ گاهی بیانگر اولویت‌های واقعی انسان است. چنین وانمود کردند که گویی ۱۳ شب بمباران زیرساخت جنوب امر مهمی نیست. ▪️▪️▪️ این روزها، بسیاری از چهره‌های فعال ایرانی در حوزه فناوری، ناخواسته برای خود کارنامه‌ای به جا گذاشتند؛ کارنامه‌ای که نشان می‌دهد میان شعارهای وطن‌دوستانه و واکنش در لحظات حساس، فاصله‌ای جدی وجود دارد. اعتماد عمومی نه با هشتگ ساخته می‌شود، نه با ویدئوهای پرمخاطب و نه با دنبال‌کننده‌های شبکه‌های اجتماعی. اعتماد، در لحظه‌ای ساخته می‌شود که منافع سرزمین و تمدن ایران، بدون هیچ قید و شرط سیاسی، بر هر ملاحظه دیگری مقدم شمرده شود. شاید سال‌ها بعد، کسی تعداد توییت‌ها، لایک‌ها یا مصاحبه‌های این افراد را به خاطر نیاورد؛ اما «غیبت صغری» و سکوتشان در روزهایی که زیرساخت‌های جنوب ایران بیرحمانه هدف حمله قرار گرفت، در حافظه بسیاری از ایرانیان باقی خواهد ماند.