✍الله‌کرم مشتاقی ❌ یک عده طوری از خلع سلاح حماس حرف می‌زنند انگار اسراییل سجیل و شهاب۳ و خیبرشکن و اورانیوم غنی شده را از حماس گرفته‌! 💢 اساساً هر آنچه حماس در ۱.۵ سال اخیر با آن می‌جنگید سلاح‌های دست‌ساز و ابتدایی بوده که هر وقت اراده کند می‌تواند با ابتدایی‌ترین وسایل در کوچکترین کارگاه‌ها آنها را تولید کند. 💢خواب حذف حماس خوابی پریشان است. همین ده روز پیش بود که دفتر سیاسی حماس در غزه که بعد از ۷ اکتبر تمام اعضایش به شهادت رسیده بودند مجددا انتخابات برگزار کردند، رئیس دفتر غزه را انتخاب و در انتخاب خلیل الحیه نقش جدی ایفا کردند و ظاهراً فرمانده عزالدین قسام عضو دفتر سیاسی شد. 💢دستگاه امنیتی حماس نیز فعال است و همچنان خائنین را کشف و به درک رهسپار می‌کند.

🔻آیا حماس واقعاً سلاح خود را تحویل خواهد داد؟ چه زمانی و چگونه؟ 🔴آنچه تاکنون اعلام شده، به این معنا نیست که حماس تصمیم به تحویل سلاح خود گرفته یا اجرای چنین تصمیمی را آغاز کرده است. آنچه اکنون در برابر آن قرار داریم، پذیرش یک چارچوب مذاکراتی از سوی طرف فلسطینی است؛ چارچوبی با شروطی بسیار سخت‌گیرانه که هرگونه فرآیند محدودسازی و انبارش سلاح‌های سنگین را به اجرای کامل تعهدات رژیم اشغالگر در مرحله نخست مشروط می‌کند. 🔴این تعهدات شامل توقف حملات، بمباران‌ها و عملیات‌های ترور، عقب‌نشینی تا «خط زرد» و خروج از مناطقی است که طی ماه‌های گذشته اشغال شده‌اند، فراهم کردن زمینه فعالیت کمیته ملی فلسطین و نیروی بین‌المللی حفظ ثبات، و نیز اجرای کامل پروتکل انسانی شامل ورود کمک‌های بشردوستانه، اسکان آوارگان، آواربرداری و بازسازی زیرساخت‌های حیاتی از جمله برق و آب است. 🔴چارچوب پیشنهادی فلسطینی بر سه اصل تدریج، هم‌زمانی و راستی‌آزمایی استوار است. بر این اساس، هیچ مرحله‌ای پیش از تکمیل مرحله قبل آغاز نخواهد شد. همچنین، مسئولیت محدودسازی و انبارش سلاح‌ها بر عهده یک نهاد فلسطینی خواهد بود و این سلاح‌ها بدون آنکه به رژیم اشغالگر یا هر طرف خارجی دیگری تحویل داده شوند، در داخل نوار غزه نگهداری خواهند شد. 🔴از منظر سیاسی، می‌توان این میزان انعطاف را تلاشی برای محافظت از پروژه مقاومت در برابر یک جنگ وجودی دیگر و خرید زمان تا عبور از انتخابات اسرائیل در ۲۷ اکتبر و انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در ۳ نوامبر ۲۰۲۶ دانست. در این معادله، زمان خود یک سرمایه راهبردی است؛ سرمایه‌ای که به غزه فرصت می‌دهد نفسی تازه کند و در انتظار تحولات منطقه‌ای و تغییر موازنه‌های قدرت بماند. 🔴در مقابل، احتمال آنکه نتانیاهو در میانه رقابت‌های انتخاباتی به تمامی تعهدات خود پایبند بماند، اندک به نظر می‌رسد. هرگونه نقض تعهدات از سوی اسرائیل، روند مرحله‌ای توافق را متوقف خواهد کرد و این امکان را برای مقاومت فراهم می‌آورد که اعلام کند توافق از سوی طرف مقابل نقض شده و عملاً قابلیت اجرا ندارد. در چنین شرایطی، بخشی از بهانه‌های سیاسی و حقوقی مورد استفاده برای ازسرگیری جنگ نیز از میان خواهد رفت. 🔴تجربه تاریخی مقاومت فلسطین نیز نشان می‌دهد که آتش‌بس‌ها و توافق‌های مرحله‌ای بارها به‌عنوان ابزاری برای بازتنظیم اولویت‌ها، بازیابی توان و حفظ مؤلفه‌های قدرت مورد استفاده قرار گرفته‌اند. همچنین، تجربه لبنان پس از قطعنامه ۱۷۰۱ نشان داد که محدودیت‌های اعمال‌شده بر استقرار نظامی در جنوب رود لیتانی، به خلع سلاح کامل منجر نشد و حزب‌الله در سال‌های بعد توانست توانمندی‌های خود را بازسازی و حتی توسعه دهد. 🔴از این رو، پرسش اصلی امروز این نیست که «حماس چه زمانی سلاح خود را تحویل خواهد داد؟»؛ بلکه این است که آیا رژیم اشغالگر اساساً به تعهداتی که آغاز این فرآیند به آن‌ها وابسته است عمل خواهد کرد، یا پذیرش این چارچوب درست در نقطه‌ای متوقف می‌شود که باید عقب‌نشینی‌های واقعی خود را آغاز کند؟ 🔻 @hossein_pak69

شهر سبته/ Ceuta که این روزها مهاجران آفریقایی از دریا به آن هجوم آورده‌اند، در خاک آفریقا است و نه اروپا. اگرچه چندین قرن است که زیر سلطه اسپانیا است امّا مغرب (مراکش) آن را خاک خود می‌داند. این شهر موقعیت راهبردی بسیار مهمی دارد و مسلمانان در سال ۹۲ هجری از همین شهر به اسپانیا لشکر راندند و آنجا را گشودند و «اندلس» را ساختند و ۸۰۰ سال در آنجا ماندگار شدند. 📕برای آشنایی با تاریخ این شهر در عصر اسلامی نگاه کنید به: مدخل «سبته»، در دانشنامه جهان اسلام، ج ۲۲، قنبرعلی رودگر و اشرف‌ السادات باقری، پوشه پیوست

☑️ بدبینی فزاینده تهران به روند دیپلماتیک با آمریکا ▫️اسفندیار باتمانقلیچ، رشته توییت 🔹آخرین حملات موشکی بالستیک ایران و ادامه مخالفت با راه‌حل‌های مصالحه‌آمیز درباره تنگه هرمز، ممکن است این تصور را ایجاد کند که تفکر «تندروانه» بر راهبرد امنیت ملی ایران حاکم شده است. 🔹اما گفت‌وگوهای من با همتایانم در تهران نشان می‌دهد که عامل دیگری در حال شکل دادن به تصمیم‌گیری‌هاست. تصمیم‌گیری در ایران بیش از پیش تحت تأثیر بدبینی عمیق نسبت به آنچه دیپلماسی با ایالات متحده می‌تواند به دست آورد، قرار گرفته است. بیشتر مقام‌های ارشد، چه عمل‌گرا و چه تندرو، اساساً باور ندارند که دستیابی به توافق امکان‌پذیر باشد. این بدبینی پس از امضای تفاهم‌نامه (MOU) نیز تشدید شده است. 🔹بخشی از این بدبینی به تجربه‌های مکرر تشدید تنش از سوی آمریکا در جریان مذاکرات بازمی‌گردد، اما اکنون دیگر مسئله صرفاً این نیست که «آیا ترامپ خواهان توافق است یا نه؟» بلکه این باور به‌طور فزاینده‌ای در حال شکل‌گیری است که «ترامپ حتی اگر تصور کند خواهان توافق است، توانایی انجام آن را ندارد.» 🔹سیاست‌گذاران در تهران به چند موضوع توجه دارند. از منظر فنی، دولت ترامپ حتی نتوانست ابتدایی‌ترین اقدامات اعتمادساز پیش‌بینی‌شده در تفاهم‌نامه را اجرا کند. هیچ دارایی‌ای آزاد نشد و معافیت فروش نفت نیز هرگز به‌طور واقعی عملیاتی نشد. 🔹رهبران ایران همچنین به نمونه‌های دیگر نیز نگاه می‌کنند. حتی در ونزوئلا، جایی که دولت آمریکا کنترل سیاسی کامل و رویکردی همه‌جانبه برای احیای روابط اقتصادی در اختیار دارد، روند کاهش تحریم‌ها نیز با مشکل مواجه شده است. 🔹برای نمونه، پس از زمین‌لرزه بزرگ، یک ماه طول کشید تا شبکه مقابله با جرائم مالی آمریکا (FinCEN) اقداماتی پیشگیرانه برای اطمینان‌بخشی به بانک‌ها به‌منظور حمایت از تراکنش‌های بشردوستانه انجام دهد. 🔹از منظر سیاسی، ایرانی‌ها واکنش اغراق‌آمیز طیف گسترده‌ای از سیاستمداران واشنگتن به تفاهم‌نامه را مشاهده کرده‌اند. دموکرات‌هایی که در پی کسب امتیاز سیاسی بودند، به بندهایی از تفاهم‌نامه حمله کردند که برای هر توافق پایدار و قابل اجرا با ایران ضروری است. 🔹ایرانی‌ها همچنین شکاف فزاینده میان جناح‌های روبیو و ونس را زیر نظر دارند و به این نتیجه رسیده‌اند که دولت آمریکا ذاتاً دچار ناکارآمدی است. 🔹در دوران بایدن، مسئله این بود که آیا رئیس‌جمهور می‌تواند از توافق خود در برابر رقبای سیاسی در کنگره دفاع کند یا نه؛ اما اکنون، رقبای او در داخل کابینه حضور دارند. 🔹در سطح فردی نیز این برداشت در حال تقویت است که ترامپ بیش از حد غیرقابل پیش‌بینی است تا به توافق‌هایی که خود امضا می‌کند پایبند بماند. حتی عربستان سعودی، کشوری که شاید پس از اسرائیل بیشترین نفوذ را در کاخ سفید دارد، نتوانست توافق هسته‌ای خود را از خواسته‌های حداکثری ترامپ مصون نگه دارد. 🔹شاید با وضعیتی بی‌سابقه روبه‌رو باشیم. ایالات متحده جنگی را آغاز کرده که نمی‌داند چگونه باید به آن پایان دهد. 🔹در همین حال، استدلال موافقان دیپلماسی در تهران به این جمله تقلیل یافته است: «شانس موفقیت پایین است، اما همچنان باید تلاش کنیم.» این، استدلالی قوی و مثبت برای تعامل دیپلماتیک نیست و به همین دلیل، تفکر راهبردی در ایران بیش از پیش به این سمت متمایل شده که ناکارآمدی آمریکا برای مدت طولانی همچنان در قالب فشار اقتصادی و اقدامات نظامی علیه ایران ادامه خواهد یافت. https://x.com/yarbatman/status/2082397962949312880?s=46&t=utRnwNm-4Fv2bSSj8Cr_jQ

🎬 چرا حسن احمدیان در جهان عرب صدا کرد؟ 🔹«وفاء العم»، فعال رسانه‌ای ساکن کانادا در مورد «حسن احمدیان»، استاد دانشگاه تهران گفت: «چرا شخصی مانند احمدیان در جهان عرب تا این حد بازتاب دارد و صدا می‌کند؟ اگر یک درس وجود داشته باشد که حتماً باید آن را فرا بگیریم، این است که ما بیش از احساسات، به «عقل و منطق» نیاز داریم و کلید اصلی در «شایستگی‌ها و تخصص‌ها» نهفته است، نه در وفاداری‌های کورکورانه» 🌐 منبع: صفحه «وفاء العم»، فعال رسانه‌ای ساکن کانادا wafa_alamm 🎬 #مشرق_ولاگ ✨ @Mashreq_Media

☀️ فرانسه و انگلیس در شاخ آفریقا ➕ دکتر «می درویش»، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه بیرمنگام، در پادکست الشرق در مورد حضور اروپایی‌ها در آفریقا گفت: «با وجود اینکه نقش‌آفرینان اصلی بنادر شاخ آفریقا کشورهایی نظیر امارات، چین و ترکیه هستند، قدرت‌های اروپایی مانند بریتانیا و فرانسه نیز به‌صورت غیرمستقیم و از طریق همکاری‌های فنی و مهندسی—مانند مشارکت شرکت‌های بریتانیایی در ساخت جاده‌های مواصلاتی میان بندر بربره و اتیوپی توسط موانئ دبی—در این پروژه‌ها و شریان‌های اقتصادی حضور و نفوذ دارند.» 🌐 منبع: پادکست الشرق podcastalsharq 🎙 #مشرق_پادکست ✨ @Mashreq_Media

💠 جنگ علیه ایران چگونه به پایان می‌رسد؟ 🔸 «عبدالله خالد الغانم»، تحلیلگر کویتی مسائل امنیتی در سخنانی پایان جنگ علیه ایران را این گونه ترسیم می‌کند: «پایان جنگ تمام‌عیار، یا از طریق تغییر رژیم است، یا از طریق تجزیه جغرافیای ایران. حتی اگر جنگ بعد از یک سال، کمی بعدتر یا کمی قبل‌تر از آن به پایان برسد، ایران وارد یک جنگ داخلی خواهد شد. آذری‌ها، کردها و بلوچ‌ها همراه با گروه مجاهدین خلق، از یک سو علیه‌ ولایتی‌ها می‌جنگند و هر طرف از حاکمیت خود بر بخشی از اراضی ایران دفاع خواهد کرد.» 🌐 منبع: صفحه «عبدالله خالد الغانم»، تحلیلگر کویتی مسائل امنیتی akalghanim11 ✨ @Mashreq_Media

اسرائیل یک‌ کشور کوچک‌ در خاورمیانه نیست . مقر اصلی (القاعده، head quarter) صهیونیسم بین الملل است. رد پایش را از اوکراین و اسپانیا تا امارات و بحرین  تا سودان و سومالی تا آرژانتین و پرو  می شود دید.

۲۲:۵۸/ ۸ مرداد ارزیابی اطلاعاتی: گزارش‌های منابع نزدیک به رژیم اسراییل نشان‌ می‌دهد ادعای کاهش موشک‌های رهگیر امریکا یک بهانه است و ترامپ در صورت غلبه بر نگرانی‌های اقتصادی، حملات گسترده علیه ایران را آغاز خواهد کرد. @dolfiniran

🔹 در پی هجوم هماهنگ و گسترده ده‌ها هزار تبعه مراکشی (بیش از ۶۰ هزار نفر بر اساس آخرین برآورد) به شهر سئوتا در کنترل اسپانیا که با تسهیل‌گری مرزبانان مراکشی و احتمالا تأمین مالی دولت همراه بوده، مقامات محلی خواستار وضعیت اضطراری شده‌اند. 🔹 ایتالیا، دانمارک، فندلاند خواستار اعمال محدودیت‌های سفر علیه اسپانیا در اتحادیه اروپا شده و رئیس‌کمیسیون اروپا عبورهای غیرقانونی را محکوم و خواستار بازگشت سریع مهاجران شده است. 🔹 صهیونیست‌ها از جمله فرزند نتانیاهو و نماینده رژیم در سازمان ملل از این اقدام مراکش (به عنوان یکی از امضاکنندگان پیمان ابراهیم و دارای روابط امنیتی نظامی نزدیک) خوشحال شده و آن را تایید کردند. 🔹 ترامپ در گفتگو با شبکه فاکس نیوز در واکنش به این جریان گفت: «اگر طرف نامناسب به قدرت برسد، سه سال دیگر وضعیت ما این خواهد بود. اگر دموکرات‌ها پیروز شوند، زندگی خوبی نخواهید داشت.» ▪️پی‌نوشت: اسپانیا و دولت فعلی آن از کشورهای غربی بود که مقابل نسل‌کشی در غزه سکوت نکردند و در جریان جنگ ایران خاک خود را در اختیار آمریکا قرار نداد.

ناسزا به‌جای نقد؛ ترور شخصیت به‌جای بازخوانی تاریخ ✍ حجت‌الاسلام والمسلمین ابوالحسن حسنی، استاد حوزه علمیه قم در فضای فکری-سیاسی معاصر ایران، شاهد افزایش حملات خصمانه به دو چهره کلیدی جریان سوم روشنفکری –جلال آل احمد و علی شریعتی– هستیم، به‌ویژه از سوی جریان‌های لیبرال (مانند غنی‌نژاد) و جریان‌های برانداز و... این حملات اغلب از نقد روشمند فاصله گرفته و به توهین شخصی (شیاد، دروغگو، جاسوس، مزخرف‌گو، و حتی ارتباط با ساواک) و تحقیر تبدیل شده‌اند. با جست‌وجو در دو منبع اصلی برای این حملات قابل ردیابی است. ۱. رویکرد لیبرال درون‌نظام (یا نزدیک به قدرت) این جریان واقعی است و یکی از منابع مهم حملات است؛ شامل برخی اقتصاددانان، مدیران و روشنفکران لیبرال-اقتصادی (مانند جریان مرتبط با موسی غنی‌نژاد) که شریعتی و آل احمد را نماد چپ‌گرایی، اقتصاد دولتی، ضدیت با بازار آزاد و رمانتیسیسم انقلابی می‌دانند. آن‌ها معتقدند گفتمان این دو، زمینه‌ساز نوعی «اقتصاد سیاسی ناکارآمد» و «ضدتوسعه» بوده، و حمله به آن‌ها برای این جریان، راهی برای مشروعیت‌زدایی از کل گفتمان عدالت‌محور و انقلابی در درون نظام است. یعنی بدون اینکه مستقیماً به اصل نظام حمله کنند، ریشه‌های فکری آن را هدف قرار می‌دهند. این رویکرد معمولاً با لحن «علمی-اقتصادی» شروع می‌شود اما گاهی به ناسزا می‌رسد. ۲. رویکرد برانداز (اپوزیسیون خارج‌نشین و پادشاهی‌خواه) این منبع حتی قوی‌تر و خشن‌تر است؛ بسیاری از براندازان، به‌ویژه جریان‌های افراطی سلطنت‌طلب و سکولار رادیکال، شریعتی و آل احمد را عامل اصلی سقوط پهلوی و بیدارکنندگان جوانان به سوی انقلاب می‌دانند؛ از این دو کینه عمیق تاریخی دارند. چون این دو را «خائن به مدرنیته ایرانی» یا «عامل فریب نسل» می‌بینند. در فضای مجازی، این گروه بیشترین سهم را در تبدیل نقد به ناسزا و فحش دارند. برای آنها حمله به شریعتی و آل‌احمد، بخشی از جنگ فرهنگی برای بازنویسی تاریخ معاصر است. این دو رویکرد گاهی با هم هم‌پوشانی پیدا می‌کنند (مثلاً برخی لیبرال‌های برانداز). ناسزاهای اخیر سیاسی-ایدئولوژیک‌اند تا نقد علمی. آن‌ها تلاشی برای تسویه‌حساب تاریخی با میراث انقلابی‌اند. البته این به معنای آن نیست که شریعتی و آل احمد نقدناپذیرند. نقد جدی به التقاط فکری، رمانتیسیسم و برخی ساده‌اندیشی‌هایشان کاملاً مشروع است، اما وقتی به ناسزا تبدیل می‌شود، بیشتر ماهیت سیاسی و کینه‌ورزانه پیدا می‌کند تا فکری. حملات خصمانه به شریعتی و آل احمد بیشتر از آنکه نشان‌دهنده پختگی فکری منتقدان باشد، بازتاب قطبی‌سازی فرهنگی و تلاش برای بازنویسی قطبی‌شده تاریخ معاصر ایران است؛ رویکردی که بیشتر ترور شخصیت است تا تاریخ‌نگاری. این رویکرد از نظر علمی ناکارآمد و نادرست، و از نظر فرهنگی نیز مخرب است. این نحوه موضع‌گیری توهین‌آمیز مانع درس‌گیری بالغ از گذشته می‌شوند. میراث این دو متفکر –با همه نقص‌ها و تأثیرات قدرتمندشان– بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ روشنفکری ایران است. نقد درست آن‌ها نیازمند فاصله‌گیری از ناسزا و حرکت به سوی تحلیل تاریخی-هرمنوتیکی عمیق است. تنها در این صورت می‌توان هم نقاط قوت آن‌ها (بیداری ضداستعماری و عدالت‌خواهی) و هم محدودیت‌هایشان (التقاط ناپخته و چالش با نهاد دینی) را به رسمیت شناخت. تبدیل نقد به برچسب «شیاد» یا «دروغگو» یک خطای راهبردی است: به جای مواجهه با ایده‌ها (مثلاً بررسی قوت و ضعف مفهوم غرب‌زدگی از منظر اقتصاد سیاسی یا مطالعات پسااستعماری)، به شخصیت حمله می‌شود. از منظر اخلاق گفتار، ناسزاگویی فضای عمومی گفت‌وگوی منطقی و انتقادی را مسموم می‌کند؛ به جای تقویت نقد سازنده، قطبی‌سازی ایجاد می‌کند و اغلب با انگیزه‌های سیاسی کوتاه‌مدت همراه است و کمتر به درک پیچیدگی‌های تاریخی کمک می‌کند. ناسزا جایگزین خوبی برای بازخوانی انتقادی نیست. درحالی‌که یک نقد آکادمیک قوی می‌توانست ضعف‌های مرحوم شریعتی را بدون توسل به توهین برجسته کند. @bijanabdolkarimi

🎥افشای توطئه آمریکایی/اسرائیلی علیه اسپانیای مخالف اسرائیل و ترامپ: با گسیل مهاجران👇👇 👈نیک فوئنتس، راستگرای «اول آمریکا» یی: ✅دلیل اینکه جمهوری‌خواهان از حمله به شهرهای اسپانیا حمایت می‌کنند این است که آن‌ها این کار را به نیابت از اسرائیل انجام می‌دهند. 🔺آن‌ها دارند منافع امنیتی حیاتی مراکش را تقویت و اسپانیا را مجازات می‌کنند؛ آن هم به قیمت به خطر افتادن منافع امنیتی حیاتی خود اسپانیا. 🔺چرا که اسپانیا یکی از مخالفان اسرائیل است و مراکش یک متحد امنیتی برای اسرائیل به شمار می‌رود. 🔺به عنوان بخشی از توافق مراکش برای به رسمیت شناختن اسرائیل، ایالات متحده و اسرائیل ادعای مراکش بر صحرای غربی (یک قلمرو مناقشه‌برانگیز دیگر در شمال آفریقا) را به رسمیت شناختند. 🔺ایالات متحده و اسرائیل در واقع در سال ۲۰۲۰ قلمرو مورد مناقشه اسپانیا را به مراکش واگذار کردند. این پاداش مراکش برای به رسمیت شناختن اسرائیل بود.