🔹سیدعباس موسوی: https://fxtwitter.com/samousavi9/status/2092532992036028730?s=46&t=FU0-eIIFOQuWo4hLdQMUcQ #ریچارد_نفیو دیپلمات پیشین و معمار تحریم ها و‌ فشار حداکثری علیه ایران معتقد است «دنیا از تحریم های اعلامی تازه ترامپ علیه ایران حمایت نمی کند» و‌ تصریح می کند: صادقانه بگویم، طرف‌های دیگر به ما #اعتماد_ندارند و ما در حال حاضر #اعتبار چندانی در عرصه‌ دیپلماسی بین‌المللی نداریم!

🔹مجید حسینی: قیاس پوکر دربارهٔ اهرم و بهره‌برداری از یک موقعیت قوی است. چهار بی‌بی (کویین) نشان‌دهندهٔ اهرم چانه‌زنی فوق‌العاده قوی هستند. اما مهم‌تر از آن، هر مذاکره‌ای نوعی قمار است: مذاکرات لزوماً شامل عدم قطعیت در مورد رفتار طرف مقابل، شرایط آینده، میزان اهرم و نحوهٔ اجرا هستند؛ بنابراین از نظر نظریهٔ تصمیم‌گیری، مذاکرات مطلقاً دارای ریسک هستند. «سند حقوقی» نامیدن این تفاهم‌نامه بی‌معنی است. سند حقوقی از چه جنبه‌ای؟ طبق کدام قانون؟ ضمانت اجرای آن چیست؟ اگر این سند ضمانت اجرای حقوقی داشت، چرا بعد از آن این‌همه ایرانی باید جان می‌باختند؟ اگر این چیزی بود که می‌توانستید از طریق قانونی آن را اجرا کنید، چرا بعد از امضای آن این‌همه خسارت به ایران وارد شد؟ چرا ایران برای اجرای این سند حقوقی مجبور است موشک شلیک کند؟ https://fxtwitter.com/m4h007/status/2092827615593959824 🔸مجید سروی: مطالبات ایران در تفاهم‌نامه یک سند قانونی شده. اینجا وسط جنگ پوکر بازی نمی‌کنند. https://x.com/sarvari_saeid/status/2092657911038456068

🔴 افت سنگین صادرات غلات روسیه بر اساس داده‌های اتحادیه غلات روسیه، صادرات غلات این کشور در ماه ژوئیه نسبت به سال گذشته ۳۸ درصد کاهش یافت و در ده روز پایانی ماه، افت ۶۱ درصدی ثبت شد. حملات پهپادی اوکراین به پایانه‌های صادراتی در دریای آزوف و همچنین محدودیت‌های ناشی از تنش در بنادر دریای سیاه، مسیر صادرات نزدیک به ۹۰ درصد غلات روسیه را مسدود کرده است. آرکادی زلوچفسکی، رئیس این اتحادیه، می‌گوید: «کشاورزان منطقه روستوف ناچارند گندم را با قیمت ۶ تا ۹ هزار روبل در هر تن بفروشند، در حالی که هزینه تولید هر تن به ۱۰ تا ۱۲ هزار روبل می‌رسد. این افت قیمت ناشی از نیاز مبرم به نقدینگی برای پرداخت حقوق، وام و هزینه کشت بعدی است.» در سوی دیگر، اوکراین نیز که پیش‌تر ۹۰ درصد غلات خود را از طریق بندر اودسا صادر می‌کرد، پس از حملات روسیه به زیرساخت‌های بندری، پیش‌بینی می‌شود در سال زراعی ۲۰۲۷-۲۰۲۶ تنها ۸.۳ میلیون تن گندم صادر کند که ۵۳ درصد کمتر از برآوردهای اولیه است.

👤 حجت نیکی ملکی، رئیس جدید هیئت مدیره دیجی‌کالا کیست؟ ▫️حجت نیکی‌ملکی، دکترای مدیریت رسانه از دانشگاه تهران دارد و تحصیلات MBA و کارشناسی خود را در دانشگاه صنعتی شریف گذرانده است. ▫️از سال ۱۴۰۰ به هیئت‌مدیره همراه اول راه یافته؛ شرکتی که امروز سهامدار عمده دیجی‌کالا محسوب می‌شود. پیش از آن نیز ریاست مرکز اطلاع‌رسانی ستاد اجرایی فرمان امام، عضویت در هیئت‌مدیره مؤسسه جام‌جم و بنیاد احسان و مدیریت مجتمع رسانه‌ای آفاق را تجربه کرده است. ▫️از منظر حقوقی و مدیریتی، حضور او در هیئت‌مدیره دیجی‌کالا را باید در درجه نخست نمایندگی منافع سهامدار عمده دانست. ▫️وقتی مدیری با پیشینه حضور در ستاد اجرایی فرمان امام و همراه اول وارد هیئت‌مدیره یکی از مهم‌ترین کسب‌وکارهای خصوصی اقتصاد دیجیتال می‌شود، طبیعی است که نگاه‌ها تنها به تخصص مدیریتی او محدود نماند؛ بلکه نسبت میان سرمایه، قدرت، حاکمیت و اقتصاد دیجیتال نیز مورد توجه قرار گیرد. ▫️تا این لحظه موضع عمومی روشنی از سوی خود نیکی‌ملکی درباره این انتصاب منتشر نشده است. اما شاید مهم‌ترین بخش این داستان نه «نیکی‌ملکی» به‌عنوان یک فرد، بلکه مسیر تازه‌ای باشد که با حضور او نمایان‌تر شده است. ▫️مسیری که در یک سوی آن همراه اول و سرمایه نهادی ایستاده، در سوی دیگر دیجی‌کالا و بازار تجارت الکترونیک قرار دارد و میان این دو، مدیری با سابقه فعالیت در رسانه و ساختارهای حکمرانی نشسته است. ⬅️ این انتصاب به‌تنهایی چیزی را ثابت نمی‌کند؛ اما یک سؤال جدی روی میز می‌گذارد: آیا اقتصاد دیجیتال ایران همچنان در حال بزرگ شدن در زمین بخش خصوصی است، یا آرام‌آرام در حال تبدیل شدن به زمینی مشترک میان سرمایه خصوصی، اپراتورها و ساختارهای حکمرانی؟ 📌 این #تک_‌نگاری را بخوانید: khabaronline.ir/xqgGF

🔹سینا طوسی: مشکل محاصره اقتصادی ایران توسط ترامپ این نیست که آیا می‌تواند باعث درد و فشار شود یا خیر؛ قطعاً می‌تواند. مسئله اصلی این است که این فشار چه نتیجه‌ای به بار می‌آورد. با توجه به انسجام نخبگان حاکم، پایگاه اجتماعی سازمان‌یافته، دستگاه سرکوب و قهریه جاافتاده و سایر مؤلفه‌های تاب‌آوری نظام، فروپاشی آن همچنان بسیار دور از دسترس به نظر می‌رسد. خطری که بسیار فوری‌تر و ملموس‌تر است این است که اگر فشارهای فزاینده اقتصادی باعث ناآرامی‌های داخلی شود و تهران بیشتر در گوشه رینگ قرار گیرد، دامنه تنش را به بیرون بکشاند: یعنی فشار بر زیرساخت‌های انرژی منطقه و منافع آمریکا را افزایش دهد. این امر یک پویایی و روند خودویرانگر برای ترامپ ایجاد می‌کند. او در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای نیاز به قیمت‌های پایین‌تر انرژی دارد و دولت او نیز سیگنال می‌دهد که می‌خواهد از یک تصاعد نظامی بزرگ دیگر اجتناب کند. با این حال، استراتژی او در قبال ایران می‌تواند دقیقاً همان تنش‌زایی و شوک انرژی را تولید کند که او حداقل توان تحملش را ندارد. این همان نقص تکرارشونده در سیاست آمریکا در قبال ایران است: فرض یک مسیر مستقیم از «فشار ← ضعف ← تسلیم»، بدون اینکه جدی بررسی شود چه اتفاقی می‌افتد وقتی A به B و B به C منجر می‌شود و در نهایت پیامدهای آن بسیار بدتر از نقطه‌ای می‌شود که از آنجا شروع کرده بودید. فشار صرفاً یک تاکتیک است. بدون داشتن یک نظریه باورپذیر درباره اینکه این فشار چگونه به یک وضعیت پایانیِ سیاسیِ قابل دستیابی منجر می‌شود، نمی‌توان نام آن را استراتژی گذاشت. https://fxtwitter.com/SinaToossi/status/2092599373465034802?s=20

🔹 گلن گرینوالد: به نظر معنادار می‌رسد که چه تعداد از سیاستمداران آمریکایی خودخوانده اعلام می‌کنند که تنها سنجه و ملاک آن‌ها برای ماندن در یک حزب سیاسی آمریکایی، این است که آن حزب باید به این یک کشور خارجی وفادار بماند. ​🔸 نشریه اتلانتیک: دانا نسل، دادستان کل میشیگان، تهدید می‌کند که اگر اسرائیل به یک ملاک و خط‌قرمز برای حزب دمکرات تبدیل شود، این حزب را ترک خواهد کرد. ​«من پیش از آنکه دادستان کل میشیگان باشم، یهودی بودم و بعد از آن هم یهودی خواهم بود... من پیش از آنکه عضوی از حزب دمکرات باشم، یهودی بودم—و اگر مجبور شوم—بعد از آن هم یهودی خواهم بود.» 🔹Glenn Greenwald: It seems telling how many self-described American politicians are declaring that their one and only litmus test for remaining in an American political party is that it must remain loyal to this one foreign country. 🔸The Atlantic: Michigan Attorney General Dana Nessel threatens to leave the Democratic Party if Israel becomes a litmus test for the party. "I was Jewish before I was ever Michigan AG, I'm going to be Jewish afterwards... I was Jewish before I was ever a member of the Democratic Party—and if I have to—I'll be Jewish afterwards, too." https://fxtwitter.com/ggreenwald/status/2092971694172393770

✍محمدرضا جلایی‌پور ⭕️ محسن نامجو برگشت؛ همان‌طور که اقتضای حرف‌های قبلی‌اش بود؛ و چنان‌که در هنگامهٔ بزرگ‌ترین تهدیدها علیه مام وطن از ایران‌دوستان انتظار می‌رود. امید که خبر بازگشتِ امنِ عبدالکریم سروش، سیدحسین نصر، همایون کاتوزیان، احمد سلامتیان، فرخ نگهدار، مسعود بهنود، عطاءالله مهاجرانی، علیرضا رجایی، تریتا پارسی، بابک مینا، شقایق نوروزی، حمزه غالبی، روح الله شهسوار، ملیحه محمدی، احمد صدری، محمود صدری، ابوالفضل فاتح، علی هنری، ابوالفضل بازرگان، محسن کدیور، آرش نراقی، علی افشاری، رضا بهشتی معز، رجبعلی مزروعی، احسان منصوری، مهدی جامی، حسین کمالی، حسین کاجی، علی میرسپاسی، حسن یوسفی اشکوری، علیرضا نامور حقیقی، اکبر گنجی، داریوش محمدپور، نسیم نوروزی، تورج دریایی، حمید دباشی، نگار مرتضوی، هادی کهال‌زاده و همهٔ هنرمندان و کنشگران سیاسی و اندیشمندانی که اگر هر نقدی هم به مواضعشان وارد باشد، در ایران‌دوستی‌شان تردیدی نیست، دل‌شان در ایران و با ایران است و در ساختن همبستگی ملی برای دفاع میهنی مشارکت داشتند را هم بشنویم.

🔻امروز برادرم را ملامت می‌کنند؛ جرمش این است که ایرانی نیست و می‌پرسند: «پس به چه حقی از تلویزیون ایران سخن می‌گوید؟» اما من او را با شناسنامه‌اش نشناخته‌ام. من دیده‌ام که برای ایران، گاهی از بسیاری از ایرانی‌ها ایرانی‌تر بوده؛ در لبنان، لبنانی‌تر؛ در عراق، عراقی‌تر؛ می‌شود در یک خاک متولد شد، اما دل به جغرافیایی بزرگ‌تر سپرد؛ جغرافیایی که مرزش را عقیده می‌کشد، نه سیم خاردار. شاید در شناسنامه‌اش ننوشته باشند «ایرانی»، اما ایران برای او فقط یک کشور نبوده؛ سنگری بوده که برایش ایستاده، هزینه داده، رنج کشیده و در سخت‌ترین روزها تنهایش نگذاشته است. برای همین، امروز از سرزنشش دلم نمی‌شکند؛ برادر من، بگذار هرچه می‌خواهند بگویند. برای من همین کافی است که وقتی پرچم‌ها افتادند، تو ایستادی؛ وقتی خیلی‌ها حساب سود و زیان کردند، تو حساب تکلیف کردی؛ و وقتی مرز کشیدند، تو هنوز همان‌جایی ماندی که روح‌الله نشان داده بود. تو شناسنامه ایرانی نداری؛ اما سرباز روح‌اللهی. و شاید همین، رازِ ایرانی‌تر بودنت از بسیاری از ماست. پی نوشت: اینجا جنوب لبنان شامگاه ۹ اکتبر در مارون الراس دو روز بعد از عملیات طوفان الاقصی صدای جیغ صهیونیست ها به گوش میرسید. 🔻 @hossein_pak69

🔻تفاوت آقا محسن در شعام فقط در یک انتصاب یا تغییر مدیریتی نیست؛ در جنس حضور است. 🔴لباس پاسداری یعنی هویت و تعلق؛ شجاعت یعنی نترسیدن از هزینه‌ی تصمیم؛ روحیه‌بخشی یعنی تزریق امید و جسارت به بدنه‌ی جبهه؛ و سمع و اطاعت از ولی یعنی در لحظه‌ی انتخاب، مصلحت انقلاب را بر مصلحت شخصی و سیاسی مقدم دانستن. 🔴آقا محسن با این مختصات به شعام آمده؛ نه برای اداره‌ی وضع موجود، بلکه برای تغییر آن در چارچوب اراده‌ی ولی. 🔻 @hossein_pak69

خون دلی که لعل شد… 🔻این چند کلمه فارسیِ سید را که می‌شنوم، یاد یک عمر خون دل می‌افتم… 🔴از امام خمینی تا خامنه‌ای شهید، برای این سنگر کم رنج نکشیدند. سنگری که آخر کار نشان داد فقط رفیق روزهای خوب ایران نیست؛ روز سخت که رسید، برای ما جنگید، بیشتر از خیلی‌ها جنگید و شهید داد. 🔴لبنان حاصل یک عمر خون دل است. حاصل چهل‌وچند سال ساختن، تربیت کردن، زمین خوردن و دوباره بلند شدن. امروز روز حساب همین خون دل‌هاست. 🔴باید حرکت کرد. نه فردا؛ همین امروز. این سنگر را خیلی گران ساخته‌اند لعل، محصول خون دل است؛ و میراث خون دل را جز با ایستادن نمی‌توان حفظ کرد. 🔻 @hossein_pak69

📚 خلاصه کلی کتاب تأملی درباره ایران؛ دیباچه‌ای بر نظریه انحطاط ایران | جواد طباطبایی طباطبایی در این کتاب تاریخ ایران را صرفاً مجموعه‌ای از تحولات سیاسی و جابه‌جایی سلسله‌ها نمی‌داند، بلکه آن را از منظر تاریخ اندیشه بررسی می‌کند. به نظر او، نقطه اصلی مسئله ایران، فاصله‌ای است که به‌تدریج میان «عمل» و «نظر» پدید آمد؛ یعنی تحولات سیاسی و تاریخی ایران دیگر از پشتوانه یک دستگاه اندیشه سیاسی متناسب با شرایط زمانه برخوردار نبود. او از دوره صفوی تا جنگ‌های ایران و روس با عنوان «دوره گذار» یاد می‌کند؛ دوره‌ای که ایران در حالی وارد مناسبات جدید جهانی می‌شد که اندیشه سیاسی آن همچنان در چارچوب‌های سنتی باقی مانده بود. 🏛️ جنگ چالدران برای طباطبایی نقطه‌ای نمادین در این تحول است. ایران صفوی در برابر عثمانی با صورت جدیدی از مناسبات قدرت مواجه شد، اما مسئله فقط ضعف نظامی نبود؛ مانع اصلی، ناتوانی در فهم منطق جدید جنگ و مناسبات جهانی بود. در مقابل، شاه عباس توانست تا حد زیادی این واقعیت را در عرصه عمل دریابد و با اصلاح ارتش، کاهش قدرت قزلباشان و توجه به موازنه نیروها، ایران را دوباره به قدرتی مهم تبدیل کند. با این حال، دریافت او از منطق جدید سیاست پشتوانه یک نظریه سیاسی منسجم نداشت و بیشتر محصول تجربه و نبوغ شخصی او بود. ⚔️ از این منظر، طباطبایی میان شاه عباس و نادرشاه تمایز مهمی می‌گذارد. شاه عباس، با وجود خودکامگی شدید، توانست میان قدرت سیاسی و مصالح کشور نوعی نسبت برقرار کند؛ اما نادرشاه پس از بازسازی وحدت سرزمینی ایران، به جای بازسازی کشور، راه کشورگشایی بی‌پایان را در پیش گرفت. بنابراین نادر، به تعبیر طباطبایی، بیش از آنکه «پادشاه» باشد، «سردار» بود و همین ناتوانی در تبدیل قدرت نظامی به سامان سیاسی پایدار، سرانجام کشور را با شورش و آشوب روبه‌رو کرد. 🧩 مسئله مهم‌تر کتاب اما نظریه دولت در ایران است. طباطبایی معتقد است نباید مفاهیم مدرن دولت و دولت ملی را بدون توجه به زمینه تاریخی آنها به ایران گذشته نسبت داد. صفویان، با وجود ایجاد وحدت سرزمینی و برخی عناصر یکپارچگی سیاسی، «دولت ملی» به معنای جدید ایجاد نکردند؛ زیرا برای چنین دولتی علاوه بر زمینه‌های اجتماعی و سیاسی، دستگاهی از مفاهیم درباره دولت، ملت و امر ملی لازم بود که در ایران آن زمان وجود نداشت. در نتیجه، میان شکل‌گیری حکومت و شکل‌گیری اندیشه‌ای که بتواند بنیاد آن حکومت باشد، شکافی اساسی باقی ماند. 🏺 ریشه این مسئله، از نظر طباطبایی، به اندیشه ایرانشهری بازمی‌گردد. در ایران باستان، شاهنشاهی نوعی «وحدت در کثرت» بود و وظیفه آن حفظ وحدت سرزمین و اقوام گوناگون، بدون از میان بردن تنوع آنها، تلقی می‌شد. اما در دوره اسلامی، این اندیشه نتوانست در قلمرو سیاست بازسازی شود و بیشتر در زبان فارسی، شعر، ادب و فرهنگ ایرانی ادامه یافت. به این ترتیب، فرهنگ و هویت ایرانی توانست تداوم پیدا کند، اما اندیشه سیاسی ایرانشهری نتوانست به مبنای نهادی برای دولت تبدیل شود. 📖 از همین‌جا یکی از مهم‌ترین ایده‌های کتاب شکل می‌گیرد: در ایران، هویت و وحدت ملی تا حد زیادی بیرون از دولت تداوم یافتند. شعر و ادب فارسی در دوره‌ای که اندیشه سیاسی ایرانشهری امکان بازسازی نداشت، به پناهگاه آگاهی ملی تبدیل شد. بنابراین برخلاف مسیر تاریخی اروپا که در آن دولت‌های جدید در شکل‌گیری ملت‌ها نقش مهمی داشتند، در ایران نوعی هویت ملی پیش از دولت ملی وجود داشت؛ اما این هویت نتوانست به ایجاد یک دولت ملی مدرن منجر شود. 🌍 در فصل مربوط به سفرنامه‌های اروپایی، طباطبایی این شکاف را از زاویه دیگری دنبال می‌کند. سفرنامه‌نویسان اروپایی، برخلاف بسیاری از نویسندگان ایرانی، توانستند برخی ویژگی‌های ساختار سیاسی ایران، از جمله قدرت گسترده شاه، فقدان اشرافیت مستقل و ضعف نهادهای سیاسی را مشاهده و تحلیل کنند. در ایران، قدرت شاه چنان فراگیر بود که حتی گروه‌های صاحب نفوذ نیز استقلال نهادی از او نداشتند. از نظر طباطبایی، همین فقدان نهادهای مستقل یکی از موانع مهم تبدیل قدرت شخصی به دولت بود. 🧭 در مقابل، ایرانیانی که در دوره قاجار به اروپا سفر کردند، اگرچه با مظاهر نظم جدید، حکومت قانون و نهادهای سیاسی غرب آشنا شدند، غالباً نتوانستند مبانی فکری و فلسفی این تحولات را دریابند. از «تحفه‌العالم» و «مسیر طالبی» تا سفرنامه میرزا صالح، نشانه‌هایی از آشنایی با قانون، محدود شدن قدرت شاه و نهادهای جدید دیده می‌شود؛ اما این آشنایی بیشتر با «صورت» تجدد بود تا مبانی نظری آن. از همین رو، طباطبایی این آثار را حلقه‌ای میان دوره گذار و جنبش مشروطه می‌داند، نه نشانه‌ای از درک کامل اندیشه جدید.