⭕️ موازنه‌نمایی‌های اخیر بین جان فرمانده کل قوا با «حق غنی‌سازی» یا «قیمت پوشک» منطق اشتباه و سخیفی دارد و همچون یک شیب لغزنده می‌تواند توجیه‌گر واگذاری سایر اهرم‌ها و مولفه‌های قدرت ملی هم بشود؛ از توان موشکی تا تنگهٔ هرمز و منابع زیرزمینی و هم‌پیمانان منطقه‌ای و استقلال راهبردی دیپلماتیک و لوازم توسعهٔ اقتصادی و رضایت عمومی و حتی تمامیت ارضی. رهبران و فرماندهان ایران جان‌شان را فدا کردند که این مولفه‌ها و استقلال راهبردی و لوازم امنیت و بالندگی بلندمدت ایران و ایرانیان حفظ شود و روشن است برای حفظ جان‌ خود واگذاری‌‌شان را روا نمی‌داشتند. ✍محمدرضا جلایی‌پور

🔹یوستین هوگه: https://fxtwitter.com/haugejostein/status/2093268455428341860 این یک مقاله عالی از Zhao Long در @BrookingsChina درباره رویکرد چین به جنگ ایران است، با این استدلال که چین به این جنگ با نگاه «برد یا باخت» نمی‌نگرد. موضع چین زمانی بیشتر منطقی به نظر می‌رسد که درک کنید این کشور نسبت به سایر قدرت‌های بزرگ، پایبندی سخت‌گیرانه‌تری به اصل «عدم تعهد/عدم ائتلاف» دارد. یادداشت / تحلیل 🔵فراتر از برد و باخت: پکن از جنگ ایران چه می‌خواهد ✍​ژائو لونگ (Zhao Long) 🔻۲۰ آگوست ۲۰۲۶ 🔸​چین این جنگ را عمدتاً رقابتی بر سر این‌که چه کسی نفوذ به دست می‌آورد یا از دست می‌دهد، نمی‌بیند. دغدغه فوری‌تر آن این است که آیا این درگیری پیامدهایی ایجاد می‌کند که منافع اقتصادی، محیط استراتژیک یا فضای مانور چین را تهدید کند یا خیر. 🔸​پکن همچنان نگران آن چیزی است که به زعم خود مخاطرات قدرت مهارنشده آمریکا می‌داند؛ از جمله استفاده از نیروی نظامی و رویکردهای به‌شدت قاطعانه‌تر در قبال تنگه‌های استراتژیک، منابع حیاتی و امور سیاسی در خارج از کشور. 🔸​در پایان دادن به جنگ و بازگرداندن نظم منطقه‌ای، ممکن است فضای بیشتری برای همکاری عملی میان آمریکا و چین وجود داشته باشد، بیش از آنچه که هر یک از دو طرف در حال حاضر تمایل دارند به صورت عمومی اعتراف کنند. https://www.brookings.edu/articles/beyond-winning-and-losing-what-beijing-wants-from-the-iran-war/

🔵فراتر از برد و باخت: پکن از جنگ ایران چه می‌خواهد؟ ✍️ژائو لونگ (Zhao Long) مدیر و پژوهشگر ارشد موسسه مطالعات بین‌المللی و امنیتی — موسسه مطالعات بین‌المللی شانگهای 🔻۲۰ اوت ۲۰۲۶ 🔸چین این جنگ را اساساً نبردی بر سر این‌که چه کسی نفوذ بیشتری به دست می‌آورد یا از دست می‌دهد، نمی‌بیند. دغدغه‌ی فوری‌تر پکن این است که آیا این منازعه پیامدهایی به همراه خواهد داشت که منافع اقتصادی، محیط استراتژیک یا فضای مانور چین را تهدید کند یا خیر. 🔸پکن همچنان نگران خطرات قدرت مهارنشده آمریکا، از جمله استفاده از نیروی نظامی و رویکردهای تهاجمی‌تر در قبال گلوگاه‌های استراتژیک، منابع حیاتی و امور سیاسی در خارج از کشور است. 🔸در پایان دادن به جنگ و بازگرداندن نظم منطقه‌ای، ممکن است فضای بیشتری برای همکاری عملی آمریکا و چین وجود داشته باشد تا آنچه هر دو طرف در حال حاضر حاضر به پذیرش علنی آن هستند. با وارد شدن کارزار نظامی آمریکا و اسرائیل علیه ایران به ششمین ماه خود، بحث‌های واشنگتن درباره چین و جنگ ایران اغلب با یک پرسش به ظاهر ساده آغاز می‌شود: آیا چین از این منازعه سود می‌برد یا زیان می‌بیند؟ برخی بر این باورند که این جنگ یک هدیه استراتژیک برای پکن است، چرا که نفوذ ایالات متحده را در خاورمیانه تضعیف کرده و در عین حال موقعیت چین را به عنوان یک قدرت دیپلماتیک و اقتصادی تقویت می‌کند. در مقابل، برخی دیگر استدلال می‌کنند که چون ایران شریک مهمی برای چین است، تضعیف ایران در نهایت باید به تضعیف چین نیز بینجامد. در عمل، چین این جنگ را رقابتی برای برد و باخت نفوذ نمی‌داند. نگرانی اصلی آن این است که پیامدهای جنگ منافع اقتصادی، محیط استراتژیک یا امکان مانور آن را به خطر اندازد. از این رو، رویکرد پکن بیش از آنکه بهره‌برداری از جنگ باشد، مدیریت تبعات آن است: مهار سرایت بحران، کاهش ریسک‌ها، تنوع‌بخشی به وابستگی‌ها، اجتناب از درگیری استراتژیک و یافتن نقاط اشتراک. پرسش مرکزی این نیست که چه کسی می‌برد یا می‌بازد، بلکه این است که چه نوع نظم منطقه‌ای و بین‌المللی از دل این منازعه بیرون می‌آید — و چین مجبور به جذب چه میزان از بی‌ثباتی خواهد بود. مهار سرایت بحران (Spillover) چین انگیزه بسیار قوی دارد تا این منازعه در سریع‌ترین زمان ممکن به پایان برسد. چین به عنوان بزرگ‌ترین واردکننده نفت خام جهان، در سال ۲۰۲۵ روزانه حدود ۱۱.۶ میلیون بشکه نفت وارد کرد و به شدت در معرض اختلالات تنگه هرمز قرار دارد. در ژوئن ۲۰۲۶، واردات نفت خام چین به ۷.۱۲ میلیون بشکه در روز کاهش یافت که پایین‌ترین میزان در طول نزدیک به یک دهه اخیر بود. با این حال، پکن با یک بحران فوری انرژی مواجه نشده است. ذخایر استراتژیک، تعدیل در خریدهای خارجی و تأمین‌کنندگان جایگزین — از جمله روسیه — به چین فضای قابل توجهی برای جذب اختلالات موقت داده است. نگرانی بزرگ‌تر، سیستمی و ساختاری است. یک منازعه طولانی‌مدت می‌تواند قیمت انرژی را بی‌ثبات کند، حمل‌ونقل دریایی را مختل سازد، هزینه‌های بیمه را افزایش دهد، به زیرساخت‌های منطقه‌ای آسیب بزند و شوک‌های گسترده‌تری در زنجیره تأمین ایجاد کند. تنگه هرمز بخشی از زیرساخت‌های پشتیبان سیستم تجارت جهانی است. بنابراین، برای پکن مسئله صرفاً کمبود انرژی نیست؛ بلکه احتمال سرایت یک جنگ منطقه‌ای به اختلال گسترده‌تر در تجارت و زنجیره‌های تأمین جهانی است. علاقه چین به پایان دادن به جنگ، در بنیادی‌ترین سطح، علاقه‌مندی به ثبات است. کاهش ریسک‌ها یک فرض رایج در واشنگتن وجود دارد که چون چین به تسهیل احیای روابط عربستان و ایران در سال ۲۰۲۳ کمک کرد، پکن اکنون باید بتواند «صلح» را در خاورمیانه به ارمغان آورد. این فرض توانایی‌ها و جاه‌طلبی‌های چین را بسیار بزرگ‌نمایی می‌کند. چین تلاش می‌کند به پایان دادن به منازعه کمک کند، اما این کار را عمدتاً از طریق تنش‌زدایی دیپلماتیک انجام می‌دهد تا مداخله قهرآمیز. دلیل آن ساده است: چین شبکه متحدان، زیرساخت‌های نظامی یا ساختار فرماندهی منطقه‌ای را که ایالات متحده طی دهه‌ها ایجاد کرده، در اختیار ندارد. مهم‌تر از آن، پکن علاقه چندانی به پذیرش مسئولیتِ ضامن امنیت خاورمیانه بودن ندارد. چشم‌انداز امنیتی منطقه نیز خود در حال تغییر است. در ۷ اوت، عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان یک توافقنامه دفاعی مشترک امضا کردند. برخی ناظران این ترتیب را با یک «ناتوی خاورمیانه‌ای» احتمالی مقایسه کرده‌اند. این قیاس شتاب‌زده است، اما بازتاب‌دهنده تمایل عمومی منطقه برای تنوع‌بخشی به شراکت‌های امنیتی، به جای اتکای کامل به یک تأمین‌کننده خارجی واحد است.

چین به جای تلاش برای پر کردن خلاء امنیتی، تمرکز خود را بر حفظ ارتباط با ایران، کشورهای خلیج فارس، پاکستان، سازمان‌های عربی و سایر قدرت‌های بزرگ گذاشته است. در ماه مه، وانگ یی، وزیر امور خارجه چین، صراحتاً از میانجی‌گری پاکستان میان واشنگتن و تهران حمایت کرد و اسلام‌آباد را تشویق نمود تا به تلاش‌های خود برای حل مسئله هرمز ادامه دهد. این رویکرد شبیه به موضع چین در قبال جنگ اوکراین است. زمانی که منازعه‌ای شامل قدرت‌های بزرگ نظامی می‌شود و چین عامل ایجاد جنگ یا طرفی از آن نیست، پکن معمولاً نه مسئولیت خاصی برای خود قائل است و نه امکان واقعی برای تبدیل شدن به میانجی اصلی را می‌بیند. وقتی متخاصمان هنوز باور دارند که ابزارهای نظامی می‌تواند موضع چانه‌زنی آن‌ها را بهبود بخشد، فضای مانور میانجی‌گری محدود است. از این رو، چین مایل است ابتدا بر جلوگیری از تصاعد بحران، مهار سرایت آن و حفظ امکان دیپلماسی در آینده تمرکز کند. به این معنا، چین کمتر به عنوان یک میانجی سنتی و بیشتر به عنوان یک کارگزار کاهش ریسک عمل می‌کند. تنوع‌بخشی به وابستگی‌ها یکی از روشن‌ترین درس‌هایی که پکن از این بحران می‌گیرد این است که تاب‌آوری مستلزم کاهش وابستگی شدید به هر کشور، مسیر یا گلوگاه واحد است. این امر در مورد انرژی، حمل‌ونقل، تجارت و اتصال مالی صدق می‌کند. منطق استراتژیک پشت پروژه‌هایی مانند راه آهن چین-قرقیزستان-ازبکستان، کریدور ترانس خزر و مسیرهای shipping قطب شمال بنابراین اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. این‌ها صرفاً پروژه‌های اقتصادی نیستند؛ بلکه می‌توانند در صورت آسیب‌پذیر شدن کریدورهای سنتی دریایی، مسیرهای جایگزین فراهم کنند. همین منطق در مورد روابط چین و روسیه نیز صادق است. بی‌ثباتی در خلیج فارس ارزش استراتژیک روسیه را به عنوان تأمین‌کننده انرژی افزایش می‌دهد، در حالی که اختلال در مسیرهای دریایی طبعاً ارزش اتصالات انرژی زمینی، از جمله پروژه لوله گاز «قدرت سیبری ۲» را بالا می‌برد. اما تفسیر این وضعیت به عنوان فعال شدن یک خط اتحاد چین و روسیه نادرست خواهد بود. استراتژی انرژی چین بر پایه تنوع‌بخشی است، نه وابستگی. حتی زمانی که پکن و مسکو منفعت سیاسی مشترکی در گسترش همکاری‌های انرژی دارند، چین همچنان توجه زیادی به قیمت‌ها، ساختار سرمایه‌گذاری، شرایط تجاری و وضعیت بازار دارد. چین نمی‌خواهد وابستگی به خلیج فارس را با وابستگی به روسیه جایگزین کند. هدف آن داشتن وابستگی‌های کمتر به طور کلی است. اجتناب از درگیری (Entanglement) در ماه ژوئن، وانگ یی صراحتاً این منازعه را در قالب چهار درس صورت‌بندی کرد. از دیدگاه پکن، جنگ خطرات آغازگری و همچنین درگیر شدن را نشان می‌دهد. وقتی قدرت‌های بزرگ با چالش‌های امنیتی مواجه می‌شوند، باید بر خویشتن‌داری تأکید کنند، نه اینکه اجازه دهند قدرت طبق منطق جنگل بدون محدودیت اعمال شود. چین به دنبال شراکت‌های استراتژیکی است که در خدمت برنامه‌های توسعه آن باشد — نه ترتيباتی که به طور خودکار چین را وارد منازعات سایر کشورها کند. این امر توضیح می‌دهد که چرا اندیشمندان استراتژیک چینی علاقه نسبتاً کمی به تبدیل شراکت جامع استراتژیک با ایران به یک پیمان امنیتی سخت نشان داده‌اند. چین هیچ سلاحی به هیچ یک از طرفین منازعه مسلحانه جاری ارائه نکرده و قصد ارائه آن را نیز ندارد. پکن به تعاریف بیش از حد گسترده از «اقلام با کاربرد دوگانه» با تردید می‌نگرد و آن را راهی آسان برای مقصر دانستن دیگران در ناکامی‌های میدان نبرد می‌داند. پیش از منازعه فعلی، چین و ایران در فروش تسلیحات و رزمایش‌های نظامی همکاری داشتند، اما هدف اصلی آن‌ها کمک به ایران برای حفظ یک توانایی دفاعی معتبر بود. این تفکیک با توجه به هزینه‌های گسترده‌تر یک جنگ طولانی‌مدت بسیار مهم است. پیامدهای اقتصادی، امنیتی و ژئوپلیتیکی منازعه جاری در خاورمیانه فراتر از منطقه امتداد خواهد یافت و خود چین بخش قابل توجهی از این تبعات را متحمل می‌شود. بنابراین پکن علاقه چندانی ندارد که اجازه دهد منازعه صرفاً برای تحمیل هزینه به ایالات متحده کش پیدا کند. همچنین نمی‌خواهد منازعه به نقطه‌ای برسد که منافع امنیتی خودش مستقیماً در تقابل ایران با واشنگتن درگیر شود. یافتن نقاط اشتراک برخلاف این تصور که موضع چین لزوماً باید با واشنگتن در تعارض باشد، در واقع اشتراکات بیشتری نسبت به آنچه غالباً اذعان می‌شود وجود دارد. رویکرد پکن را می‌توان در قالب دو مجموعه سه اصل خلاصه کرد: در مسئله هسته‌ای: چین بر عدم اشاعه، حق ایران برای بهره‌مندی از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای تحت NPT، و راه‌حل مذاکره‌شده به جای راه‌حل نظامی تأکید می‌کند. در مسئله تنگه هرمز: چین بر آزادی و امنیت دریانوردی، ...

🔻به جهت‌ ادامه مطالعه ترجمه فارسی متن‌ کامل نوشته لطفا بر دکمه Instant View و یا لینک زیر فشار دهید. https://telegra.ph/Beyond-winning-and-losing-What-Beijing-wants-from-the-Iran-war-08-28 🔻پیوند به اصل مقاله: https://www.brookings.edu/articles/beyond-winning-and-losing-what-beijing-wants-from-the-iran-war/ 🔻پیوند به این فرسته در X: https://x.com/FGhoddoussi/status/2093317054837186986?s=20

📌چرا همه ما فکر می‌کنیم یک «رئیس‌جمهور» بالقوه هستیم؟! 🧐تا به حال دقت کرده‌اید که وقتی بیمار می‌شویم، سکان زندگی‌مان را کاملاً به یک پزشک می‌سپاریم، اما در سیاست، حتی در جزئی‌ترین مسائل هم خودمان را صاحب‌نظر و متخصص می‌دانیم؟ چرا سیاست با «سلامت» متفاوت است؟در اولین قسمت از سلسله درس‌گفتارهای «روایت انقلاب»، قرار است به جای حرف‌های تکراری، از زاویه‌ای به انقلاب نگاه کنیم که شاید تا به حال به آن فکر نکرده بودید. ما به سراغ «نقطه صفر» رفته‌ایم تا بفهمیم ریشه‌ی اصلی رضایت یا نارضایتی ما کجاست. در این فایل صوتی به این سوالات پاسخ می‌دهیم: 🔥تله‌ی «رضایت کاذب»: آیا می‌دانستید برخی فلاسفه هشدار می‌دهند که رضایت ما گاهی نه از سر آزادی، بلکه محصول «سرکوب» یا «جهل» است؟ چطور بفهمیم رضایت ما واقعی است؟ تفاوت بنیادین نگاه اسلام به «رضایت» با مدل‌های غربی چیست؟ نارضایتیِ سازنده یا تخریب‌گر؟ پس از ۴۷ سال از گذشت انقلاب اسلامی، آیا کیفیت زندگی ما ارتقا یافته است؟ اگر امروز ناراضی هستیم، 🚀چطور می‌توانیم این حس را به «موتور پیشران» برای تکمیل گام‌های طی‌نشده انقلاب تبدیل کنیم؟ ✅ این یک بحث سیاسی معمولی نیست؛ تلاشی است برای ایجاد یک «آگاهی عمومی خلاق» تا بفهمیم دقیقاً چه می‌خواهیم و چگونه باید آن را به دست بیاوریم.] همین حالا بشنوید kargarstr@

📝 پیام رهبر معظم انقلاب به مناسبت هفته دولت حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیامی به مناسبت هفته دولت ضمن قدردانی از اقدامات شایسته دولت بویژه رئیس‌جمهور صادق و دلسوز که برغم همه محدودیت‌ها و دسیسه‌های گوناگون دشمن آمریکایی-صهیونی و تشدید تحریم‌ها و محاصره‌ها انجام شده است، بر لزوم تبیین و روایت «قدرت و قوت ایران» و برجسته سازی آن و پرهیز از هرگونه سخن «ناامید کننده وتضعیف کننده انگیزه های ملی وعمومی » و «دوگانه سازی‌های موهوم» تاکید کردند: قاطعانه اعلام می‌کنم؛ ارتکاب هرآنچه به ضرر انسجام اجتماعی باشد،ممنوع است. ​​​​​​​ 📩 متن کامل پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی را در پیوند Rahbar.ir/s/1849 مطالعه نمایید. 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

📝 برای دستیابی به «ایران هرچه قوی‌تر» باید قدرت ایران را روایت کرد گاه بیان صادقانه ضعف‌ها کمک به دشمن است ▪️فرصت خدمت به مردم و اهداف جمهوری اسلامی، نعمت ارزشمندی است که باید آن را پاس داشت. در دوران کنونی و شرایط خطیر و پیچیده‌ای که وصول به «ایران هرچه قوی‌تر» با آن روبرو است، یکی از امور ضروری برای دستیابی به این هدف، علاوه بر تلاش شبانه‌روزی و ابتکار مستمر، تبیین و روایت قدرت و قوّت ایران و ملّت عزیز آن می‌باشد. ▪️ضعف و نقص و کمبود، نیازمند روایت و برجسته‌سازی نیست؛ بلکه نیازمند برنامه‌ریزی و اقدام برای رفع و حلِّ مشکل است. گاه بیان صادقانه ضعف‌های خود در وقتی که دشمن به روحیّه نیاز دارد، کمک بزرگی به او است و ای بسا دلهای دوستان و همراهان را دچار نگرانی نموده و ایشان را سرگردان و متحیّر سازد. ▪️بلی، هرگاه شنونده‌ی این بیانهای صادقانه تنها مردم و دلسوزان ما باشند، اِشکال تقلیل می‌یابد. امّا قوّت و قدرت و نقاط مثبت به‌موجب آموزه‌ی قرآنیِ «و امّا بِنِعمَة ربِّکَ فَحَدِّث» نیازمند روایت و برجسته‌سازی است. ✍️🏼 بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب به‌مناسبت هفته دولت | ۶/شهریور/۱۴۰۵ ▫️#ایران_هرچه_قوی_تر #بسته_خبری | متن کامل پیام 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

📝 بکارگیری فناوریها و نوآوریهای پیشنهاد شده توسط نخبگان می‌تواند موجب جهش کشور شود ▪️و از جمله مسائل و موضوعات مهمّ دیگر، بکارگیری فناوریها و نوآوریهای پیشنهاد شده توسّط نخبگان جوان است. ▪️گاه استفاده‌ی به‌موقع از این مزیّت و ترک روال معمول و عادت‌های مرسوم در یک موضوع، جهش‌های مؤثری در مسیر ترقّی و تعالی کشور صورت میدهد. ▪️این امر در انواع شُعبِ تولید قدرت اعمّ از کشاورزی و صنعت و فرهنگ و تربیت، امور ارتباطاتی و اجتماعی قابل تصوّر است. ✍🏻 بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب به‌مناسبت هفته دولت | ۶/شهریور/۱۴۰۵ ▫️#ایران_هرچه_قوی_تر #بسته_خبری | متن کامل پیام 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

‌🔻یکی از بزرگترین‌ خطاهای تحلیلی در تهران- پیش از جنگ ۱۲ روزه تا اکنون- این بوده که هر بار با تغییر لحن یا تغییر بازیگر آمریکایی تصور کرده هدف کلان واشنگتن تغییر کرده است. آمریکای ترامپ یک هدف کلان دارد تحت عنوان «تغییر رفتار یا تغییر رژیم» در ایران با استراتژی مشخصی تحت عنوان «فشار حداکثریِ مداوم و چندلایه». ‌بنابراین آنچه‌ در حدود ۲ سال اخیر شکل گرفته یک کارزار پیوسته است که در هر مرحله، شکل خود را تغییر می‌دهد. ویتکاف، هگزت، ونس و بسنت را نباید صرفاً چهار چهره با چهار سیاست متفاوت دید. بلکه آنها را باید نمایندگان چند میدان متفاوت یک هدف و راهبرد واحد دانست. ‌اکنون نیز میدان در اختیار اسکات بسنت است؛ فردا ممکن است در اختیار ونس یا هگزت. ‌لذا هر بار که آمریکا ابزار خود را عوض می‌کند، نباید تصور کرد بازی عوض شده است؛ فقط برای رسیدن به هدف، زمین بازی را عوض می‌کند. به همین جهت، این بازی فشار، مذاکره، جنگ فعلا ادامه دارد.

♦️۹ هفته سرنوشت‌ساز برای من باورپذیر است، چون در سه سال گذشته مکررا اینجور فرصت‌سوزی‌های ویرانگر را دیده‌ام، اما علی‌رغم باورپذیری، هنوز حیرت‌انگیز و تاسف‌بار است که چطور ایران نشسته است که دو ماه آینده، برای ترامپ به آسودگی بگذرد. چرا الآن نباید قیمت بنزین معمولی در آمریکا از ۶ دلار و قیمت نفت از ۱۴۰ دلار عبور کرده باشد؟ ۹ هفته تا انتخابات کنگره باقی مانده. اگر در این انتخابات، حزب دموکرات ببرد، همه، بلااستثنا و قاطعانه ترامپ را مقصر خواهند دانست. این شاید در رفتار ترامپ اثر بگذارد، شاید نگذارد. اما اگر دوباره و علی‌رغم رفتارهای ترامپ و حمله به ایران، حزب جمهوری‌خواه ببرد، بعد آن ترامپ در تعامل با ایران، دیگر خدا را هم بنده نخواهد بود و تا پایان دوره‌اش در زمستان ۱۴۰۷، ایران را زیر شدیدترین ضربه‌ها قرار خواهد داد. ۶ شهریور ۱۴۰۵ ✍حامد فتاحی https://t.me/kriyaassess

🔴تعریف قرارداد استعماری میشه چیزی که دیروز ونزوئلا امضا کرد @Amir_Cryptotr: کنترل ۲۰٪ ذخایر نفتیش (۶۵میلیارد بشکه) بمدت ۱۰۰سال به دولت آمریکا واگذار میشه. عمدتا میدانهای نفتی سنگین و ترش که با پالایشگاهای امریکا مطابقت بیشتری دارند. سهم ونزوئلا از این قرارداد؟ فقط ۴٪ رویالتی. یعنی از هر بشکه نفت ۸۰ دلاری، فقط 3.22 دلارش به مردم ونزوئلا میرسه!!! #توافق_مورد_انتظار_ترامپ https://fxtwitter.com/Amir_Cryptotr/status/2093676356328423590 ونزوئلا یک کمربند مواد معدنی خاص داره به اسم کمربند اورینوکو. این کمربند یکی از غنی ترین نقاط وجودی مواد معدنی در جهانه. مثلا به قدری طلا توی این کمربند وجود داره که تعداد معادنش مشخص نیست و هرکی یه بیل دستش میگیره و معدن شخصیش رو افتتاح میکنه :)) بجز اینها اورانیوم و الماس و فلزهای نادر مثل کولتان هم توی این کمربند خیلی زیاده نفت هم که دیگه تا دلت بخواد تو ونزوئلا هست! خلاصه که لقمه چرب و نرمیه :)) https://x.com/Amir_Cryptotr/status/2007717821065613593