🔺 خط نفتی که اینترنشنال به آن حمله کرد 🔹شبکه اینترنشنال گزارشی برای تخریب همکاری ایران و چین بر پایه تجارت نفت آماده کرده که نشان می‌دهد برخلاف دولت ایران، اسرائیل ماجرا را فهمیده و‌ نگران نشده. 🔹حمله او به مصاحبه مهدی خراتیان با خط انرژی و گزارش سیداحسان حسینی در روزنامه فرهیختگان حمله به یک ایده بود؛ ایده «تامین مالی پروژه‌های کریدوری با منابع نفتی». 🔹هر موقع راه رو گم کردید نگاه کنید آتش دشمن کدام سمت را میکوبد همان جبهه خودی است. اگر دولت خودش توان تشخیص ندارد، حداقل نگاه کند دشمن از چه نگران است، همان کار را انجام دهد. @khate_energy

🔺 اگر مذاکره نکنیم پس چه کنیم؟ 🔹فواد ایزدی: با وجود همه شکست‌هایی که در مذاکرات بین ایران و آمریکا رخ داده، باز هم عده‌ای وعده توافق با آمریکا را می‌دهند، چرا؟ چون در انتخابات رای دارد. 🔹مردم ایران تحت فشار اقتصادی هستند و آنها می‌دانند که می‌توان با وعده دروغ دادن، رئیس‌جمهور و وزیر شوند؛ آخر کار هم می‌گویند که نگذاشتند و تمام! 🔹خب مگر کسی شما را مجبور کرده بود که رئیس‌جمهور و وزیر شوید، خودتان آمدید و حالا می‌گویید چه کنیم؟ @khate_energy

🔺 یا ایرانی نیستید یا منافع ملی نمی‌فهمید 🔹 یک کشور، شما را در کنار چند قدرت اتمی دیگر در رزمایش نظامی خود دعوت می‌کند و یک کشور دیگر با ادوات جنگی‌اش به شما حمله می‌کند و هر روز برایتان خط و نشان می‌کشد. 🔹اگر شما به اولی پشت می‌کنید و به دومی لبخند می‌زنید یا ایرانی نیستید یا چیزی از منافع ملی متوجه نمی‌شوید/ عبدالرضا هادی‌زاده دبیر سیاسی روزنامه جام‌جم @khate_energy

🔺 هسته‌ای می‌خواهیم چه کار؟ 🔹شهید فریدون عباسی: هر وقت می‌خواهیم درباره اهمیت انرژی هسته‌ای صحبت کنیم، عوامل دشمن شبهه می‌اندازد که به چه درد می‌خورد، فقط آشوب برانگیز است. 🔹با انرژی هسته‌ای ما به فضا دست پیدا می‌کنیم، اگر به فضا دسترسی نداشته باشیم مخابرات‌مان به مشکل می‌خورد یا معادن‌مان را نمی‌توانیم کشف کنیم. 🔹 چرا کشورهای پیشرفته دنیا در فضا حضور دارند، اصلا دعوا سر فضاست و هسته‌ای بهانه است. چرا فخری‌زاده را ترور کردند؟ چون آب در دل غربی‌ها تکان خورده بود. @khate_energy

♦️ارتش آلمان دوباره بیدار می‌شود؛ جهش به چهارمین قدرت نظامی جهان/آلمان با بودجه ۱ تریلیون یورویی به جنگ‌افزارترین کشور اروپا بدل می‌شود/ پولیتیکو بازسازی ارتش آلمان: دولت مرز با وام تاریخی ۱ تریلیون یورویی قصد دارد ارتش را به چهارمین قدرت نظامی جهان تبدیل کند. تغییر ذهنیت جامعه: حمله روسیه به اوکراین باعث شد نگاه مردم آلمان به ارتش عوض شود و داوطلبان رزرو نیرو افزایش یابد. چالش‌های داخلی: کمبود نیروی انسانی، احتمال بازگشت اجباری سربازی، و مخالفت بخشی از جامعه به خاطر خاطرات تاریک نازیسم. پیامدهای سیاسی و اقتصادی: کاهش بودجه رفاه و خدمات اجتماعی برای تأمین هزینه‌های نظامی می‌تواند نارضایتی ایجاد کند. هشدار کارشناسان: قدرت‌گیری بیش از حد ارتش می‌تواند خطر انحراف از دیپلماسی و افزایش تنش‌ها را به همراه داشته باشد.

⭕️اجلاس شانگهای؛ اتحاد رقبا با پیامی روشن برای آمریکا ◼️رسپانسیبل استیت‌کرفت 📝سارنگ شیدور 🔸یک‌جانبه‌گرایی رو به افول است، اما واشنگتن می‌تواند و باید راهی غیرنظامی برای حفظ جایگاه خود بیابد. اجلاس سازمان همکاری شانگهای (SCO)، که مجموعه‌ای از کشورهای آسیایی و اوراسیایی است، روز یکشنبه در شهر تیانجین چین افتتاح شد. چین تلاش می‌کند تا از این رویداد که بزرگ‌ترین گردهمایی تاکنون این سازمان به شمار می‌رود، حداکثر بهره را ببرد. 🔹بیش از ۲۰ رهبر جهانی، از جمله رهبران ایران، هند، کره شمالی، کشورهای آسیای مرکزی، ترکیه و شریک نزدیک چین، یعنی روسیه، به میزبانی رئیس‌جمهور شی جین‌پینگ در این اجلاس حضور دارند. دبیرکل سازمان ملل متحد و آسه‌آن نیز در این رویداد شرکت کرده‌اند. رئیس‌جمهور اندونزی، پرابوو سابیانتو، قصد داشت در این اجلاس شرکت کند، اما به دلیل اعتراضات ضددولتی که در پایتخت این کشور در جریان است، در آخرین لحظه حضور خود را لغو کرد. 💢از امنیت به اقتصاد 🔹ریشه‌های سازمان همکاری شانگهای به‌عنوان یک گروه‌سازی حول محور امنیت شکل گرفته است، اما این سازمان به‌طور فزاینده‌ای در حال پرداختن به موضوعات اقتصادی و ارتباطات منطقه‌ای است. در این اجلاس، چین بر ایجاد بانک توسعه SCO و ترتیبات مالی جدید برای استخراج مواد معدنی کلیدی تأکید دارد. بااین‌حال، دیدارهای دوجانبه رهبران با یکدیگر نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند، به‌ویژه دیدارهای میان چین و هند، چین و روسیه، و روسیه و ایران. 💢چین در برابر یک‌جانبه‌گرایی آمریکا 🔹این اجلاس در زمانی برگزار می‌شود که ایالات متحده در حال ایجاد موانع تعرفه‌ای با بسیاری از کشورهای جهان است و به‌طور فزاینده‌ای از سوی قدرت‌های تجاری به‌عنوان شریکی غیرقابل‌اعتماد تلقی می‌شود. پکن تلاش کرده است تا از این آشوب بهره‌برداری کند و خود را به‌عنوان عاملی برای ثبات و مرکزی برای تجارت و فناوری در آسیا و جنوب جهانی معرفی کند. 🔹نوسانات و عدم اطمینان در سیاست‌های ایالات متحده در تضاد با ثبات گسترده‌تر و پویایی اقتصادی در بخش‌های کلیدی آسیا قرار دارد. اگرچه بسیاری از کشورهای این منطقه در موضوع تعرفه‌ها با واشنگتن مصالحه‌های بزرگی کرده‌اند، اما اجلاس‌هایی مانند اجلاس تیانجین به کشورهای شرکت‌کننده امکان می‌دهد تا تنوع‌بخشی و چندجانبه‌گرایی را بیش‌ازپیش پیش ببرند. 💢هند و اندونزی در مسیر چندجانبه‌گرایی 🔹این موضوع به‌ویژه در این اجلاس برای هند و اندونزی صادق است. هند که یکی از بزرگترین بحران‌ها در روابطش با ایالات متحده در بیش از ۲۵ سال اخیر مواجه شده، به دنبال تثبیت روابط دشوار خود با چین و تعمیق پیوندهای قوی موجود با روسیه است. اندونزی نیز همچنان به بازی در همه طرف‌ها ادامه می‌دهد. این کشور پس از دوره‌ای دشوار در مذاکرات، توافقی تجاری با ایالات متحده امضا کرده، اما در عین حال در حال تعمیق روابط خود را با چین و روسیه نیز است. 💢افول یک‌جانبه‌گرایی ✅افزایش گرایش به استراتژی‌های هجینگ و چندجانبه‌گرایی در نظام بین‌المللی تنها می‌تواند به تسریع افول یک‌جانبه‌گرایی آمریکا در بلندمدت منجر شود. ایالات متحده آمریکا برای حفظ جایگاه خود باید روش‌هایی برای معرفی خود به‌عنوان شریکی باثبات و قابل‌اعتماد پیدا کند. این امر نمی‌تواند از طریق تلاش برای بازگرداندن تفوق به‌ویژه از طریق تشدید نظامی‌گری محقق شود. راهکار بهتر ممکن است در یافتن منافع مشترک و همکاری دوجانبه با قدرت‌های میانی کلیدی در آسیا و دیگر مناطق باشد. 🌐اندیشکده تهران

⭕️شانگهای ۲۰۲۵؛ تلاقی قدرت سخت و نرم در راهبرد چینی #تحلیل_کوتاه 📝مصطفی کوشکی 🔹در روزهای اخیر، چین هم‌زمان میزبان دو صحنه نمادین از قدرت‌نمایی سیاسی و نظامی بوده است: «اجلاس سران سازمان همکاری شانگهای» در تیانجین و «رژه بزرگ روز پیروزی» در پکن به مناسبت هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم. تقارن این دو رویداد را می‌توان به‌منزله تلاش آگاهانه پکن برای ایجاد پیوند میان «قدرت سخت» و «نهادسازی نرم» دانست؛ پیوندی که سبب شده چین بتواند از یک سو جدیدترین دستاوردها و توانمندی‌های نظامی‌ خود را به نمایش بگذارد و از سوی دیگر، چهارچوب نهادی برای اصلاح نظم جهانی بر پایه توسعه جهان جنوب را سامان بخشد. در ادامه، مهم‌ترین محورها و نتایج این رویدادها مورد اشاره قرار می‌گیرد. 💢ابتکار حکمرانی جهانی؛ جدیدترین ابتکار چینی 🔸در نشست سران سازمان همکاری شانگهای رئیس جمهور چین، از تازه‌ترین ابتکار خود تحت عنوان «ابتکار حکمرانی جهانی» رونمایی کرد. هرچند که ایده اصلاح حکمرانی جهانی پیش از این توسط شی مطرح شده بود؛ اما این نخستین بار است که به صورت مدون و یکپارچه، در ادامه ابتکارات سه‌گانه پیشین (توسعه، امنیت و تمدن جهانی) مطرح می‌شد. در این سخنرانی، شی اصول این ابتکار جدید را چنین برشمرد: برابری حاکمیت‌ها، حاکمیت قوانین بین‌المللی، چندجانبه‌گرایی، انسان‌مداری و تأثیرگذاری عملی. از منظر وی، این ابتکار بر پایه سه دستاورد مهم استوار است: اصلاح قدرت‌های نابرابر، تقویت نقش کشورهای جنوب جهانی و بهبود اثربخشی در مواجهه با بحران‌هایی مانند تغییرات اقلیمی، شکاف دیجیتال و چالش‌های توسعه‌ای. 💢دستاوردهای نشست سران سازمان همکاری شانگهای 🔸در پایان اجلاس، وانگ‌یی، وزیر امور خارجه چین، هشت دستاورد را برای این دور از اجلاس اعلام کرد. از میان دستاوردها، موارد زیر از اهمیت ویژه ای برخوردار است: 1️⃣تأسیس چهار مرکز امنیتی تحت عناوین مرکز یکپارچه مقابله با تهدیدات و چالش‌های امنیتی، مرکز امنیت اطلاعات، مرکز مبارزه با جرائم سازمان‌یافته فراملی و مرکز کنترل مواد مخدر. 2️⃣تصمیم سیاسی برای تأسیس بانک توسعه سازمان همکاری شانگهای گرفته شد. چین بیش از یک دهه پیش این ابتکار را پیشنهاد داده بود که سرانجام به ثمر نشست. 3️⃣چین اعلام کرد که سه پلتفرم برای ارتقای همکاری خود با سازمان همکاری شانگهای ایجاد خواهد کرد: انرژی، صنایع سبز و اقتصاد دیجیتال. در این راستا سه مرکز همکاری نیز تأسیس خواهد شد: نوآوری علمی و فناوری، آموزش عالی و آموزش فنی و حرفه‌ای. 4️⃣شش برنامه برای توسعه با کیفیت بالا تدوین شد که «بهره‌وری جدید، تجارت و سرمایه‌گذاری و همکاری در زنجیره‌های صنعتی» را در بر دارد. 💢حضور هند و فرصت طلبی چینی 🔸نخست‌وزیر هند، نارندرا مودی، در نشست سران سازمان همکاری شانگهای حضور یافت تا در میانه تنش‌های تجاری با آمریکا، گزینه‌های متعدد استراتژیک دهلی‌نو و استقلال راهبردی این کشور را به نمایش بگذارد. تعرفه‌های ۵۰ درصدی دولت ترامپ بر کالاهای هندی، به‌ویژه به دلیل خرید نفت روسیه، هند را به سمت تقویت روابط با دیگر قدرت‌ها، از جمله چین، سوق داده است. چین نیز این موقعیت را فرصتی مغتنم دانست تا پس از سال‌ها تنش مرزی، به‌ویژه در پی درگیری‌های مرگبار ۲۰۲۰، الگوی مشارکت را در روابط با هند تقویت کرده و مانع از تفوق رویکردهای رقابت طلبانه هند با چین گردد. 🔸در این راستا، پکن پیشنهاداتی را مانند از سرگیری پروازهای مستقیم که از سال ۲۰۲۰ متوقف شده بود، تسهیل صدور ویزا، تقویت گفت‌وگو درباره مدیریت مرزی و لغو ممنوعیت صادرات عناصر کمیاب خاکی، کودها و ماشین‌های حفاری به هند، به دهلی نو ارائه داده که موافقت و استقبال این کشور را نیز در پی داشته است. 💢اهمیت اجلاس و دستاوردهای آن برای ایران 🔸تهران در فضای پس از جنگ ۱۲ ‌روزه و در آستانه فعال‌سازی مکانیسم ماشه، بیش‌ازپیش به حمایت‌های سیاسی، اقتصادی و چه بسا نظامی شرکای غیرغربی خود نیاز دارد. در این چهارچوب، این اجلاس تاکنون دو دستاورد برای ایران در سطح سیاسی داشته است: ۱- صدور نامه مشترک ایران، چین و روسیه خطاب به دبیر کل سازمان ملل متحد مبنی بر محکومیت اقدام سه کشور اروپایی برای فعال کردن مکانیسم ماشه. این اقدام را می‌توان گامی مهم در تضعیف مشروعیت سازوکار موسوم به «اسنپ‌بک» دانست. ۲- محکومیت حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران در بیانیه سران شانگهای. ✅افزون بر این، سفر سه روزه رئیس جمهور به چین، فرصت مناسبی را برای مذاکرات مقامات ایران با طرف‌های چینی و روسی فراهم کرده است. باید دید تهران تا چه حد موفق شده است با ارائه بسته‌های پیشنهادی، حمایت‌های این دو قدرت را از خود افزایش دهد؟ 🌐اندیشکده تهران

⭕️تکنولوژی ارتباطات؛ سایهٔ پوپولیسم بر اندیشه و کنشگری سیاسی در ایران(1) مناظره اخیر دکتر عبدالکریمی با دکتر زیباکلام را که با دقت و به گمان خویش بیطرفانه و منصفانه مشاهده کردم ابتدا قصد داشتم صرفاً به نقدِ نوع و شیوه کنش‌گری و سخنان دکتر زیبا کلام بپردازم اما حداقل در این گفتگو آن را درخور نقدیِ متمرکز و جداگانه نیافتم و پس از آن با نگاهی عمیق تر چنین به نظرم رسید بیماریِ مزمنِ عوام فریبی که در تار و پود جریان روشنفکریِ امروز جامعه ما رخنه کرده است، شناخت و به دنبال آن علاجی کامل تر می باید و لذا بر آن شدم به سهم و با توجه به بضاعت خویش با تأمل و کنکاش بیشتر در قدم اول ابتداً در مقولهٔ تکنولوژی ارتباطات و تاثیر آن بر کنشگری و بطور کلی بر ساحتِ اندیشه سیاسی در ایران، بررسی دقیق تری بعمل آورم و کما فی السابق انتظار نقد، مداقّه و هم افزایی نخبگان سیاسی را دارم. اگر با یک نگاه متعارف و در حالت کلیِ آن؛ حکومت، مردم و روشنفکران را سه ضلع یک مثلثِ متساوی الاضلاع در یک جامعه تصور کنیم ( می‌توان آن را به اختصار «حُمَرْ» نامید)، قاعدتاً چنین به نظر می‌رسد که در حالت و وضعیتِ مطلوب و طبیعی، باید نوعِ مثلث منفرجه با شکل و صورتی از آن را در ذهن تداعی کنیم که ضلعِ روشنفکر همیشه مُشرف به دو ضلع دیگر بتواند با مکانیزم های نقد، بررسی، هشدار و ترغیب، تعامل و مراودهٔ سازنده و در مجموع با روشنگری بر دو ضلع و رکن دیگرِ جامعه که حکومت و مردم هستند، به ایفای نقشِ ذاتی خود بپردازد. و از سوی دیگر اگر روشنفکر را فرد متفکر، آزاده و آزاد اندیشی بدانیم که بزرگ ترین و مهم‌ترین دغدغه او در زندگی، انکشاف حقایق انسانی و اجتماعی و اعلانِ آشکار و بی مهابایِ آنها به ارکان مهم جامعه اعم از اقشار مردم و ارکان حاکمیت باشد، براستی تعداد آنها در جامعه فجازی زدهٔ کنونی ما چند نفر است؟! آیا روشنفکران جامعه امروزیِ ما در چند سال گذشته و بخصوص در شرایط خطیر و سرنوشت سازِ امروزِ کشور که همگی بدان اذعان دارند، هر دو ضلع مخاطبِ خود یعنی حکومت و مردم را آنچنان که باید و شاید یکسان مورد نقد خود قرار داده اند؟! یا آنکه از یک سو چشم خود را تماماً و کاملاً بر همه ضعف ها و کاستی های معرفتی مردم فرو بسته و از سوی دیگر تیغِ تیزِ نقدِ خویش را تماماً بر پیکر حاکمیت کشیده اند؟! روشنفکران جامعه ما بخصوص در سه دهه گذشته در کدامیک از آثار برجسته‌ٔ خود به تجزیه، تحلیل و تشریح و توصیفِ شجاعانه کالبدِ شناختیِ جامعه پرداخته اند؟! آیا غیر از تعریف، تمجید، تشویق و ترغیب شاکلهٔ معرفتی مردم آن هم عمدتاً در بُعد سیاسی، نیشتری هم بر کجی ها و کاستی های آنان زده اند؟! روشنفکران ما از سی سال گذشته تابه حال در کدام نشست، انجمن و کتاب و مقالهٔ سیاسی و اجتماعی با آگاهی و از سرِ دلسوزی و بی نیش و کنایه توانسته اند ارکان قدرت و حاکمیت را نقد کنند و مشفقانه انذار دهند؟! از میان روشنفکران جامعه ایرانیِ داخل و خارج از کشور چند نفر تا به حال توانسته اند گوشه هایی هرچند کوچک و ناچیز از دستاوردها و موفقیت های حاکمیت در عرصه های ملی و منطقه ای و بین المللی را با زبان رسا به مردم اعلان کنند؟! سامیار رستمی 10 مردادماه 1404 این مطلب ادامه دارد

⭕️تکنولوژی ارتباطات؛ سایهٔ پوپولیسم بر اندیشه و کنشگری سیاسی در ایران(2) مگر تا پنجاه سال پیش در همین کشور بخش عمده ای از روشنفکران، همزمان حکومت و مردم را به باد سهمگین نقد و انتقاد خود نمی‌گرفتند؟! آیا عده زیادی از آنان علیرغم حبس، شکنجه و تبعید توسط حکومت ، زبان انتقاد بر عامه مردم را در کام گرفته بودند؟! آیا روشنفکران آن روز ما مورد بی مهری و بی احترامی توده ها بودند که در معرض نقد آنان قرار گیرند ؟! آیا بزرگترین دغدغه روشنفکران جامعه آن روز ایران صرفاً کمک به تأمین منافع ملی کشور بود که امروز در پیشگاه مردم خود را بزرگترین علمدار منافع ملی معرفی میکنند؟! آیا آنان علاوه بر پرداختن به دردها و رنج های زیاد مردمان خود، چشم و گوش خویش را بر رنج و غم دیگر ملت ها بسته بودند؟! آیا روشنفکران آن روز جامعه ایرانی از انتقاد به شیوه های تفکر، گفتار و رفتار عامه مردم، ترس و واهمه ای از آنان داشتند؟! آیا روشنفکران آن روز، حکومت های قبلی را بواسطه آنکه آمریکا، اسرائیل و غرب ستیز بودند مورد نقد قرار می دادند یا بالعکس بدلیل سرسپردگی به غرب؟! آیا حکومت های گذشته برای نیل به توان هسته ای و موشکی و دفاعی بود که مورد انتقاد روشنفکران واقع می‌شدند؟! و بسیاری از سوالات دیگر که جملگی می‌توانند زمینه سازِ شکل گیری این پرسش مهم و اساسی شود که... براستی دلیل یا دلایل این تفاوت های اساسی در میان روشنفکران قبل و بعد از انقلاب و نیز ریشه های تفاوت و تضاد نهفته و آشکار این نگاه، رویکرد و رفتار تبعیض آمیزِ بخش زیادی از روشنفکران جامعه امروزی ما در نقد مردم و حاکمیت ریشه در کجاست؟ چند سالی است جسته گریخته به این مهم فکر کرده ام که اساساً چرا در جامعه امروزیِ ما و ای بسا در دیگر نقاط توسعه نایافتهٔ جهان که با نظام سلطه زاویه دارند، ساقین یا دو ضلعِ این مثلثِ حُمَرْ (قاعدتاً متساوی الاضلاعِ ؛ حکومت، مردم و روشنفکران که در قسمت اول مقاله به آن اشاره شد) یعنی مردم و روشنفکران در آن، روز به روز به هم نزدیکتر و نزدیکتر و در نتیجه ضلعِ حکومت به مرور کوچک تر و کوچک تر می شود بصورتی که گاه و در بعضی موضوعات، دیگر اثر و نشانی از حاکمیت نیست و تنها شاهد خط مستقیم و کاملاً مماسِ توده ها و بخش عمده ای از روشنفکرانِ جامعه در مقابل تمامی ارکان حاکمیت ملی میشویم؟ بدیهی است که اتفاق و یا اختلاف نظر در میان این سه رکنِ جامعه بسته به موضوع، کاملاً متفاوت خواهد بود اما در یک نگاه کلی در جامعه امروزی ایران در بسیاری موارد شاهد نزدیکی بیش از حد متعارف این دو به یکدیگر و فاصله میان آنها با حکومت میشویم حتی در موضوعات بسیار مهم و حیاتی چون امنیت ، رفاه و یا منافع ملی. اگر بپذیریم که امروزه استفاده از تمامی روش ها و ابزارهای تکنولوژیِ ارتباطات در میان آحاد جوامع بشری به یک امر رایج و حیاتی تبدیل شده است که از کارگر و کشاورز و نانوا و چوپان گرفته تا زن و کودک و پیر و جوان، از معلم و استاد دانشگاه تا مهندس و پزشک و غیره که در کسری از ساعت و دقیقه می‌توانند به هر نوع داده و اطلاعات و بعضاً دانشی در بسیاری از زمینه‌ها دست یابند و به سرعت با افکار، گفتار و کنش های مختلف افراد و جریان‌های مهم سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و غیره آشنا و مواجههٔ مستقیم و چهره به چهره داشته باشند آنگاه بهتر میتوان تأثیر شگرف، سترگ و تعیین کنندهٔ واکنش های آنان به شکل گیری و بروز انواع کنش هایِ افراد، گروه ها، جریان هایِ ممتاز و برجسته دنیای اطراف و بویژه روشنفکران جامعه خویش را تصور و درک کرد که سعی خواهم کرد در قسمت سوم این نوشتار به آنها بپردازم.... ادامه دارد سامیار رستمی

⭕️تکنولوژی ارتباطات؛ سایه پوپولیسم بر اندیشه و کنشگری سیاسی در ایران (3) با شرح مختصری که از تأثیرات تکنولوژی ارتباطات بخصوص بر افکار، نگرش و رفتار آحاد مردم گفته شد حال می‌توان به پرسش اصلی این نوشتار پرداخت که... چرا و چگونه تکنولوژی ارتباطات می‌تواند روشنفکران جامعه را که امروزه باید روشنی بخش و هدایت کنندهٔ دو ضلع حکومت و مردم بصورت توأمان باشند، براحتی به پوپولیسم سوق دهد بصورتی که خود را دقیقاً منطبق بر ضلعِ مردم نموده و نه تنها از رسالتِ ذاتیِ خود خارج بلکه به نیروی ضد خود تبدیل میشوند؟! برای پاسخ به این سوال شاید بهتر آن باشد که ابتدا تعریفی ساده و مختصر از پوپولیسم ارائه کرد... اگر پوپولیسم را منش و کنشی سیاسی تعریف کنیم که در آن؛ حقوق، خواسته ها و علایق مردم، اساس و محور یک گفتمان یا جریان سیاسی قرار گرفته و با کنشگری در مقابلِ حاکمیت یا گروهی نخبه به دنبال تحقق اهداف خاص خود باشند، براحتی میتوان اهمیت و خطرات آن را بعنوان مستمسکی عامه پسند در دست افراد یا گروه های مختلف سیاسی خاطر نشان کرد. در پوپولیسم مردم و هر آنچه که بخواهند؛ حق محض، مقدس، اخلاقی و انسانی تلقی و معرفی میشود و هر فرد، گروه، جریان و نهادی که در مقابل آنها قرار گیرند باطل، زشت، غیر اخلاقی و فرومایه هستند. تکنولوژی ارتباطات به دلایل ذیل میتواند بستر بسیار مناسبی برای رواج و گسترش پوپولیسم در میان بسیاری از روشنفکران باشد... اول .... چنانکه پیشتر شرح داده شد امروزه آحاد مردم به دلیل بهره مندی از ابزار و روشهای تکنولوژی ارتباطات در کوتاهترین زمانِ ممکن از هرگونه نقد تند روشنفکران به افکار، گفتار و رفتار توده ها مطلع میشوند و بلافاصله به آن واکنش های مختلفی نشان می‌دهند که کمترین و کوچکترین آن توهین، فحاشی، افترا و تحقیر در فضای مجازی است در صورتی که پنجاه سال پیش اگر روشنفکری تندترین و گزنده ترین انتقادات را به مردم می‌داشت عامه مردم نوعا از آن یا بی خبر بودند و یا مجال و امکان بازخور به آنان را نمی یافتند و لذا روشنفکران آن روز دغدغه پاسخگویی و واکنش های مختلف مردم را نداشتند. دوم.... نکته مهم دیگر آنکه امروزه باز هم به دلیل بهره مندی تک تک مردم از تکنولوژی ارتباطات نه تنها به سرعت از مواضع انتقادی روشنفکران و نخبگان جامعه مطلع میشوند بلکه به دلیل افزایش سطح اطلاعات و آگاهی های مختلف در آنها، کمتر کسی است که خود را عامی و کم سواد بداند و به همین دلیل در مقابل دیدگاه‌های انتقادی روشنفکران به مردم، خود را محق و مدعی تمام و کمال دانسته و مواضع بسیار سختگیرانه تری می گیرند در حالی که در گذشته مردم عادی کوچه و بازار چنین تصوری از خود نداشتند. سوم ... علاوه بر این‌ها، امروزه روشنفکران جامعه ما نوعاً برخلاف روشنفکران خلف خود و نیز مسئولین و مدیران بلند مرتبه حکومتی، ارتباطات چهره به چهره و مستقیمی با آحاد مردم در کوچه و خیابان و دانشگاه دارند و عامه مردم بواسطه همان ابزارهای تکنولوژیِ ارتباطات نه تنها خودشان بلکه خانواده و محل کار و زندگی آنها را بخوبی می‌شناسند و طبیعی است که آنان را نه تنها در ارائه انتقادات خود به عامه مردم برحذر میدارد بلکه ای بسا مشوقی برای آنان باشد که مطابق میل آنان نظر دهند و رفتار کنند. چهارم.... بسیاری از رسانه های کوچک و بزرگ فارسی زبان خارجیِ وابسته به نظام سلطه به مدد همین تکنولوژی ارتباطات براحتی میتوانند از هر روشنفکری که با تکیه بر پوپولیسم به مقابله و انتقاد از حکومت بپردازد یک قهرمان و بالعکس از هر روشنفکری که به هر دلیلی برای حفظ کیان کشور توده ها را مورد نقد خود قرار دهد، یک خائن ساخته و پرداخته کنند.لذا به دلایل فوق میتوان بطور قطع یکی از مهمترین دلایل افول روشنفکری و نزول سطح و عمق نظرات انتقادی روشنفکران به مردم و در نتیجه تمسک به منش و شیوه های پوپولیستی را در فراگیر شدن استفاده از تمام ظرفیت‌های تکنولوژی ارتباطات دانست که منجر به همراهی و هم داستانی هرچه بیشتر روشنفکران با توده ها شده است. در خاتمه متذکر میشوم که افول جریان روشنفکری در ایران و ابتلاء آن به پوپولیسم خارج از بستر تکنولوژی ارتباطات بطور قطع علل و عوامل دیگری نیز دارد که به دلایلی فعلاً در این نوشتار از آنها میگذرم.

🎥 سیاست منطقه‌ای ایران در طول تاریخ چگونه شکل گرفت و نقطه ضعف آن چه بوده است؟ 📌 در گفتگو با آزاد https://t.me/azadsocial ۱. در طول تاریخ، حکومت های ایران سیاست های منطقه ای خود را براساس نقطه کانونی تهدید و سیالیت تهدید شکل دادند. ۲. حمله عراق به ایران به سیاست تک کانونی منطقه ای ایران جهت داد. ۳. در طول تاریخ، هرگاه ایران یک قدرت منطقه ای نبوده و در منطقه حضور و نفوذ نداشته از درون دچار بی ثباتی شده است. ۴. در مقابل، هرگاه حکومت ها در ایران نفوذ منطقه‌ای خود را فراتر از توان ملی و ظرفیت های درونی توسعه دادند نیز دچار ناپایداری شدند. ۵. در واقع، هرگاه توازن میان ظرفیت‌های واقعی ملی و توسعه منطقه‌ای بهم خورده و ایران دچار فراکشش overstretch منطقه‌ای شده و ظرفیت های داخلی خود را بیش از اندازه صرف توسعه نفوذ منطقه‌ای کرده، دچار بحران شده و نتوانسته دستاوردهای منطقه ای خود را حفظ کند. ۶. ایران با یک‌ دوگانه تاریخی «ترس و وسوسه» ژیوپلیتیک مواجه بوده است. ۷. سیاستمدار و نخبگان ایرانی در طول تاریخ نتوانستند تناسبی بین ظرفیت‌های ملی و منطقه‌ای برقرار کنند. #عمق_راهبردی

‌🔴 چین از سلاح‌های نهایی ضد پهپادی خود رونمایی کرد 🇨🇳 ‌ این یک موشک نیست. این یک تفنگ سنتی نیست. این لیزر OW5-A50 HMV3 و «توفان ۳۰۰۰» سیستم مایکروویو است ⚡ یک انفجار = ده‌ها پهپاد از کار افتاده در هوا. بدون مهمات. بدون بارگیری مجدد. فقط انرژی خالص. ساخته شده برای جنگ‌های آینده. 🔗 Defence Index https://x.com/Defence_Index/status/1963112489249574986?t=s8uoXTHCaWYqcA4AXCbJOQ&s=19