‌ از منظر واقع‌گرایی ساختاری، کنفرانس‌های چندجانبه پس از جنگ، معمولاً برای قانونی‌سازی موازنه‌ای جدید تشکیل می‌شوند؛ موازنه‌ای که هدف پنهان آن، نهادینه‌کردن نظمی است که در آن نقش ایران به‌عنوان عامل مستقل امنیت منطقه‌ای محدود می‌شود. وقتی کشوری در چنین فرایندی بدون تضمین مشخص در مفاد و سازوکار اجرایی شرکت کند، در حقیقت به چارچوبی وارد می‌شود که دیگران طراحی کرده‌اند، نه او؛ بنابراین، حضور ایران در کنفرانس #شرم‌الشیخ بدون داشتن حق اثرگذاری واقعی بر متن و تصمیم‌ها، بیش از آن‌که دستاوردی داشته باشد، به نفع مشروعیت‌بخشی به نظم مطلوب واشنگتن و قاهره تمام می‌شود. [نویسندۀ ناشناس](https://x.com/hosseinghatib/status/1977498263113830463?s=46&t=PCCGdh3DCpxFxYwakxvrpA)

در شرایط پساجنگ، رقابت اصلی بر سر «روایت مشروع از بحران» است. در چارچوب کنفرانس #شرم‌الشیخ، جنگ غزه در قالب طرحی روایت می‌شود که از سوی آمریکا و برخی دولت‌های عربی، تحت عنوان «بازگرداندن ثبات منطقه» طراحی شده است. شرکت ایران در چنین چارچوبی، در عمل به‌معنای پذیرش روایت رقیب و انتقال مشروعیت از «گفتمان مقاومت» به «گفتمان مهار» است. نتیجه آن خواهد بود که ایران از کنشگری فعال و بازدارنده، به موضوعی برای مدیریت و کنترل در نظام امنیتی منطقه تنزل می‌یابد. [نویسندۀ ناشناس](https://x.com/hosseinghatib/status/1977498263113830463?s=46&t=PCCGdh3DCpxFxYwakxvrpA)

*مصطفی غنی‌زاده*، پژوهشگر جامعه‌شناسی توسعه، *ایکس*: ‌مسئلۀ اصلی در #شرم‌الشیخ نه صلح غزه که خاورمیانه جدید ذیل طرح ترامپ است. ‌در آن نظم منطقه‌ای، ایران حتی یک کشور دست دو هم نخواهد بود؛ ‌در هیچ چیز، ‌نه اقتصاد، نه سیاست، نه همکاری راهبردی با قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای، ‌جایگاهی پایین‌تر از مصر و اردن.

*علی صمدزاده*، پژوهشگر روابط بین‌الملل، *ایکس*: ‌چه فرصت‌هایی که در #شرم‌الشیخ از دست نرفت؛ مثلاً عكس یادگاری با رئیس‌جمهور کشوری که کمتر از چهار ماه پیش حین مذاکرات به تأسیسات هسته‌ای ایران حمله کرد یا ملاقات با مقامات السالوادور یا آذربایجان در حاشیهٔ اجلاس «صلح در خاورمیانه»!

*محمد‌ صرفی*، سردبیر تهران‌تایمز، *ایکس*: ترامپ برای تکمیل دیپلماسی نمایشی خود نیاز به یک قاب دارد. قابی خاص از حرکات بدن که در آن یک مقام ارشد ایرانی، رئیس‌جمهور یا وزیر امور خارجه، مؤدب و سربه‌زیر در برابر او حاضرند و مخاطب حرف‌هایش دربارۀ صلح! ‌یکی از دلایل مهم دعوت ایران به #شرم‌الشیخ، بسترسازی برای چنین قابی بود.

مهدی #مطهرنیا در سال‌های نه چندان دور #آمریکاستیز بود اما حالا با مشتی #واژه‌های بی‌سر و‌ ته خود‌ساخته، سعی دارد #تسلیم به آمریکا را در چشم مردم ایران #تئوریزه و تزیین کند. 🆔@nazm_jahani

☝️

🔻منطق جمهوری اسلامی در شرم‌الشیخ 🔻چرا جمهوری اسلامی به دعوت آمریکایی‌ها پاسخ مثبت نداد و در نشست شرم‌الشیخ شرکت نکرد؟ برخی گفتند باید می‌رفت و فریاد می‌زد، برخی دیگر آن را فرصتی برای کاهش تحریم‌ها دانستند. اما دلایل مخالفت با حضور ایران روشن است و هر کدام بر پایه عقل، تجربه و رسانه استوار است. 1⃣نخست آن‌که دنیای امروز، دنیای تصویر و افکار عمومی است. آتش‌بس غزه هم محصول همین افکار عمومی بود، نه لطف آمریکا. حالا ترامپ که زیر فشار ملت‌ها ناچار به پذیرش آتش‌بس شد، می‌خواهد خود را قهرمان صلح نشان دهد. حضور ایران در نشست شرم‌الشیخ، یعنی مشروعیت‌بخشی به نمایش پیروزمندانه شکست‌خوردگان. ایران نباید خرج تبلیغ مردی شود که سال‌ها حامی نتانیاهو و کشتار مردم بی‌دفاع بود. 2⃣دوم آن‌که این نشست تحریف آشکار مفهوم صلح است. ترامپ نه صلح‌آفرین، بلکه وادار به عقب‌نشینی شد. آنچه امروز به‌عنوان توافق صلح معرفی می‌شود، نتیجه مقاومت مردم فلسطین و رسوایی رژیم صهیونیستی در افکار عمومی است، نه ابتکار واشنگتن. حضور ایران در این نشست یعنی تأیید روایت وارونه‌ای که آمریکا از حقیقت ساخته است. 3⃣سوم، تناقض آشکار در رفتار غرب است. آمریکا هم‌زمان ایران را تهدید می‌کند و تحریم تازه می‌گذارد، اما برای حضورش در نشست التماس می‌کند. چون بدون ایران هیچ نظم سیاسی تازه‌ای در منطقه مشروعیت ندارد. این دعوت نه از سر احترام، بلکه برای بهره‌برداری رسانه‌ای است تا نشان دهند حتی تهران هم در چارچوب طراحی‌شده آن‌ها بازی می‌کند. 4⃣چهارم، فریاد در صحنه‌ای که میکروفنش در دست دشمن است، فریاد نیست. حضور ایران و اعتراضش در نشست‌هایی با کارگردانی آمریکا، هرگز دیده و شنیده نمی‌شود؛ بلکه تحریف یا تمسخر می‌شود. اما نرفتن، خود پیام است؛ افشاگری با سکوت. 5⃣پنجم، ایران حامی صلح واقعی است، نه صلح نمایشی. صلحی که حماس تعریف کرده: خروج کامل رژیم از غزه، توقف بمباران، آزادی اسرا و رفع محاصره. نشست شرم‌الشیخ در پی وارونه‌سازی همین حقیقت است؛ نشستی که در آن اشغالگر قهرمان می‌شود و مقاومت متهم. نرفتن ایران، دفاع از حقیقت صلح و استمرار منطق مقاومت است. همشهری @mahdian_mohsen

برخی دوگانه ها و سوال سازی ها از اساس غلط و انحرافی‌اند. پدر مهمتر است یا مادر؟ برای بدن قلب مهمتر است یا مغز؟ آب مهمتر است یا اکسیژن؟ اساس ایجاد این نوع دوگانه غلط است هر دو توامان مهمند و از هر دو نباید کوتاه آمد و یا صرف نظر کرد. گفته اند: موشک مهم است ولی مردم مهمترند! این از همان جنس دوگانه های باز تولید ضعف برای کشور است. #علیرضا_زادبر @Politicalhistory

🎥 جدال لفظی بر سر بتن‌ریزی هسته‌ای در دوره برجام!/ماجرای بتن چه بود؟ 👈 ساسان کریمی، استادیار دانشگاه تهران و فواد ایزدی، دانشیار این دانشگاه در نشست «اسنپ‌بک و معادلات نوین ایران و غرب» که روز نوزدهم مهر ماه در دانشگاه تهران برگزار شد به بحث درباره بتن‌ریزی سایت اراک پرداختند. 👈 گفتنی‌ست، علی اکبر صالحی در مصاحبه‌ای در سال ۱۴۰۳ گفته بود «من آن زمان لوله‌های مشابه را برای مخزن سوخت رآکتور اراک خریداری کردم و این درحالی بود که فقط یک نفر در کشور در قامت بالاترین مقام ارشد نظام درباره این اقدام اطلاع داشت ولی آن زمان این مطلب را اعلام نکردیم، چون می‌دانستیم که طرف مقابل بدعهدی می‌کند و حضرت آقا هم فرموده بودند مراقب بدعهدی آنها باشید.» _ اصلاحات نیوز ✅ @Eslahatnews 🔗 Eslahatnews.com

"جمهوری اسلامی؛ پیچیدگی حکمرانی، نه سکولاریسم ساختاری" ✍احمد اولیایی ۱. دغدغه اجرای شریعت دغدغه‌ای مقدس و قابل ستایش است. اما نادیده‌گرفتن این دغدغه در قاطبه مسئولین و این گزاره که «فقط من یا ما دغدغه دینی داریم» بی‌انصافی ست‌. ۲. تبعات سکولار‌خواندن ساختارِ نظام چیست؟ آیا ساختار با نظام متفاوت است و یا وقتی کسی بگوید ساختار، سکولار است می‌تواند همچنان به اسلامی‌بودن نظام قائل باشد؟! در بحث فساد هم همیشه این دو گانه بوده؛ فساد در سیستم دیده می‌شود یا فساد، سیستماتیک ست؟ رهبری پاسخ دادند: «برخی سعی کردند ثابت کنند که فساد در جمهوری اسلامی به قول خودشان سیستمی است در حالی که چنین چیزی دروغ است و دستگاه سالم است»(۱۴۰۴/۳/۷). سکولار خواندن ساختار خیلی با اعتقاد به فساد سیستماتیک در جمهوری اسلامی فرقی ندارد. ۳. آیا ناتوانی در حل مسائلی مانند مسأله حجاب، فقط به سکولاریسم ساختاری ربط دارد یا «پیچیدگی مسأله» نیز دخیل است؟ اساسا پیچیدگی مقوله «اداره» کجا باید در نظر گرفته شود؟ بعضی از ما نمی‌توانیم مقدار استفاده‌ی فرزندمان از گوشی تلفن همراه را مدیریت کنیم آنوقت چگونه در تحلیل ناتوانی ساختار از حل یک‌مسأله‌ی پیچیده، تاریخمند، ذو ابعاد و پر ابهام، اولین تحلیل را بر سکولاریسم ساختاری و مسئولان بی‌دین سوار می‌کنیم؟! شاید مسأله پیچیده باشد. ۴. روش، سلیقه، تکنیک و تاکتیک در مواجهه با مسائل تا کجا منطقةالفراغ است؟ یعنی در ساختار نظامی بزرگ و جامعه‌ای عظیم و متکثر از حیث اندیشمند، مسئول، مذهب، فکر، و غیره، تا کجا می‌توان به ساختار اجازه مواجهه‌های مختلف با مسائل را داد؟ آیا اجازه می‌دهیم مواجهه‌ها و روش‌های مواجهه گاهی عوض شود و در عین حال ساختار، سکولار خوانده نشود؟ یا ساختار فقط زمانی متصف به اسلامی می‌شود که روش ما را برگزیند؟! ۵. عجیب تر آنکه سکولار‌خواندن ساختارِ نظام چه تصویری از رهبری بازتولید می کند؟! این تصویر که رهبری در خروج ریل نظام و ساختار از اسلامیت کاری نمی‌کند و حال آنکه خودشان فرمودند: «وظیفه‌ی رهبری آنجایی است که احساس کند یک حرکتی دارد انجام میگیرد که این حرکت، مسیر نظام را دارد منحرف میکند. اینجا وظیفه‌ی رهبری است که بیاید در میدان و به هر شکلی که ممکن است بِایستد و نگذارد؛ ولو مورد جزئی باشد»(۱۳۹۵/۴/۱۲). پس یا باید تبعات ادعای سکولاریسم ساختاری را بپذیریم یا بگوییم ساختار، اسلامی ست و البته در برخی مسائل، بله، تصمیم های خلاف هم دیده می شود. قطعا ورود جریان انقلابی به تصمیم‌های خلاف شرع مسئولین لازم است اما سکولار‌خواندن ساختار، رهبری را در موضع پاسخ قرار خواهد داد که در این انحراف اساسی، چرا کاری نمی‌کنند. یا اینکه مدعیان سکولاریسم ساختاری باید معتقد باشند سکولاریسم ساختاری با این طمطراق که می‌گویند اساسا انحراف جدی از مسیر نیست که این هم بعید است! پ.ن: این یادداشت در دفاع از عضو مجمع تشخیص یا در مورد مسأله حجاب نیست. در مقام رد ادعای سکولاریسم ساختاری در نظام جمهوری اسلامی ست. https://eitaa.com/ahmad_olyaei

🎥 در جلسۀ برجامی ظریف و فرماندهان سپاه چه گذشت؟ 🔸روایت سید نظام‌الدین موسوی از جلساتی که در برهۀ مذاکرات برجام با حضور ظریف و جمعی از فرماندهان سپاه برگزار شد. @Farsna